II SA/Gd 452/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak Sędziowie Sędzia NSA Marek Gorski Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.) Protokolant Hanna Tarnawska po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi E. i S. C. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 kwietnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Postanowieniem z dnia 23 lipca 2004 r. nr [...]Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 48 ust. 2 i 3, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) nakazał wstrzymać roboty budowlane prowadzone na działce nr [...] należącej do E. i S. C. oraz zobowiązał w/w do przedstawienia w terminie do 30 października 2004 r.: zaświadczenia Wójta Gminy o zgodności obiektu budowlanego i urządzenia budowlanego z przepisami o planowaniu przestrzennym, w szczególności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego; nadto organ zobowiązał do przedstawienia 4 egzemplarzy projektu budowlanego wraz z niezbędnymi opiniami, uzgodnieniami i innymi dokumentami wymaganymi przez przepisy szczególne oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Postanowieniem z dnia 5 listopada 2004 r. w/w termin wykonania obowiązków został wydłużony do dnia 31 stycznia 2005 r. W dniu 5 stycznia 2005 r. E. C. złożyła do Wójta Gminy wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w/w działki; nadto pismem z dnia 29 stycznia 2005 r. zwróciła się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o wydłużenie terminu do przedstawienia żądanych dokumentów, wyrażając przekonanie, iż pozytywne i zadowalające postanowienie uda się otrzymać do dnia 30 kwietnia 2005 r. Decyzją z dnia 4 lutego 2005 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4, art. 83 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane oraz art. 104 k.p.a. nakazał E. i S. C. rozbiórkę tymczasowego obiektu budowlanego – przyczepy campingowej o wymiarach 2,20 m x 4,85 m oraz sanitariatu (w.c.) o wymiarach 0,90 m x 1,10 m, wzniesionych bez wymaganego pozwolenia na budowę na terenie działki nr [...] położonej w K. B. Gmina K. W uzasadnieniu przedmiotowego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, iż stosownym postanowieniem z dnia 23 lipca 2004 r. wstrzymano prowadzenie robót przy budowie w/w obiektu budowlanego, nakładając jednocześnie na inwestora obowiązek przedstawienia w terminie do 31 stycznia 2005 r. (wcześniej 30 października 2004 r.) stosownych dokumentów. Z uwagi na okoliczność, iż zobowiązany nie wykonał nałożonego obowiązku, organ nadzoru budowlanego w świetle dyspozycji art. 48 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego zobligowany był nakazać rozbiórkę istniejącego obiektu budowlanego, wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Nadto organ wskazał, iż nie może pozytywnie odnieść się do prolongaty określonego terminu. Z uwagi bowiem na fakt, iż dla rozpatrywanego terenu Rada Gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego, dostarczenie pozytywnego zaświadczenia od Wójta Gminy w terminie do 30 kwietnia 2005 r. jest nierealne. Z kolei brak decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania dla przedmiotowej działki czyni dalsze oczekiwanie na dostarczenie dokumentów wymienionych w sentencji postanowienia z dnia 23 lipca 2004 r. bezprzedmiotowym. W odwołaniu od w/w decyzji E. C. wniosła o cofnięcie decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego – przyczepy campingowej oraz o ponowne rozpatrzenie wydłużenia terminu przedstawienia dokumentów do dnia 30 kwietnia 2005 r. Argument, iż Rada Gminy i Wójt Gminy nie są zainteresowani rozwiązaniem problemu planu zagospodarowania przestrzennego jest sprzeczny z faktem otrzymania przez odwołującą zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki nr [...]. Odwołująca podała nadto, iż obiekty znajdujące się na jej działce zostały przygotowane do usunięcia; jednakże zły stan dróg dojazdowych uniemożliwił kontynuację realizacji ich wywiezienia. Decyzją z dnia 14 kwietnia 2005 r. nr [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 i art. 80 ust. 2 pkt 2, art. 83 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy nie znajdując podstaw prawnych do jej uchylenia lub zmiany. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy uznając decyzję organu I instancji za prawidłową wskazał, iż w świetle art. 28 ustawy – Prawo budowlane budowa tymczasowego obiektu budowlanego o jakim mowa w art. 3 pkt 5 przedmiotowego aktu prawnego wymaga uzyskania stosownego pozwolenia na budowę. W następstwie ustaleń poczynionych przez organ I instancji zasadnie wydano postanowienie wstrzymujące roboty budowlane i nakładające określone obowiązki. Niewykonanie nałożonych obowiązków skutkować zaś musiało wydaniem decyzji w trybie art. 48 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego. Nadto Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, iż fakt wystąpienia z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu do przyszłego zamierzenia czyli budowy domku letniskowego nie ma w istocie znaczenia; strona postanowieniem z dnia 23 lipca 2004 r. zobowiązana bowiem została do przedłożenia zaświadczenia o zgodności wybudowanego obiektu budowlanego i urządzenia budowlanego z przepisami o planowaniu przestrzennym albo wydaną dla tych obiektów ostateczną, w dniu wszczęcia postępowania przez organ nadzoru budowlanego, decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku E. i S. C., reprezentowani przez radcę prawnego zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane i art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. Naruszenie to polegać miało na błędnej wykładni tych przepisów i ich niewłaściwym zastosowaniu. Nadto skarżący zarzucili naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 77 k.p.a., polegające na sprzeczności ustaleń dokonanych przez organy z treścią materiału dowodowego. W reasumpcji wnieśli o uchylenie w całości decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Nadto skarżący złożyli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż nabyta przez skarżących nieruchomość niegdyś nie wchodziła w skład [...] Parku Krajobrazowego, którego granice powiększone zostały rozporządzeniem wojewody w 1998 r. Obecnie zaś brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru K. B. Oznacza to tym samym, iż budynki znajdujące się na działce skarżących nie mogą być sprzeczne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego bo takiego nie ma. Co więcej, na działkach bezpośrednio sąsiadujących z nieruchomością skarżących posadowione są budynki; tym samym budowle skarżących dostosowane są do budynków znajdujących się na działkach sąsiednich. W ocenie skarżących w sprawie istotną jest również okoliczność, iż w dniu 5 sierpnia 2003 r. do Urzędu Gminy złożony został wniosek w sprawie przekształcenia terenu i objęcia go miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (k. 12 -13). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest zaś na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, co do zasady prace budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji pozwolenia na budowę. Zgodnie z materiałem zebranym w postępowaniu administracyjnym właściciele przedmiotowych obiektów budowlanych winni byli wykazać się pozwoleniem na ich budowę. Nie ma przy tym znaczenia fakt, że jednym z obiektów jest przyczepa campingowa, nie jest to bowiem obiekt, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12 prawa budowlanego. Budowa tymczasowych obiektów budowlanych bez czasowego ograniczenia ich funkcjonowania, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, wymaga bowiem pozwolenia na budowę. W nawiązaniu do w/w przepisu art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego wymaga aby właściwy organ nakazał, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Z kolei ust. 2 tego artykułu w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organ odwoławczy przewidywał, że jeżeli budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzenny, a w szczególności: a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo b) ustaleniami ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, i nie narusza przepisów, w tym techniczno – budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Postanowieniem z dnia 23 lipca 2004r. organ I instancji nałożył na skarżących obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie m.in. zaświadczenia Wójta Gminy o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania terenu albo ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, nadto organ zobowiązał do przedstawienia 4 egzemplarzy projektu budowlanego wraz z niezbędnymi opiniami, uzgodnieniami i innymi dokumentami wymaganymi przez przepisy szczególne oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego), Postanowieniem z dnia 5 listopada 2004 r. termin wykonania obowiązków został na wniosek skarżących wydłużony do dnia 31 stycznia 2005 r. W kolejnym piśmie z dnia 29 stycznia 2005r. E. C. ponownie zwróciła się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o wydłużenie terminu do przedstawienia żądanych dokumentów. Przepis art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego stanowi, że w przypadku nie spełnienia w wyznaczonym terminie obowiązku dostarczenia dokumentów, o których mowa w ust. 3 art. 48, stosuje się przepis ust. 1. Skarżący w/w obowiązków nie spełnili. Biorąc pod uwagę wskazane wyżej przepisy oraz postępowanie organu obu instancji nie można im zarzucić działania z naruszeniem przepisów prawa. Wprawdzie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie odniósł się do złożonego przez E. C. wniosku z dnia 29 stycznia 2005r., to jednak naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, złożony przez skarżących wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczył przyszłego zamierzenia budowlanego, zatem fakt oczekiwanie na wydanie takiej decyzji ( co stanowiło argument przemawiający za przedłużeniem terminu), nie miał wpływu na podjęcie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Należy bowiem zwrócić uwagę na fakt, że w postanowieniu z dnia 23 lipca 2004r. była mowa o obowiązku przedstawienia ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, a takiej, jak wynika z akt sprawy, skarżący nie posiadali. Odnosząc się jeszcze do kwestii przedłużenia terminu wykonania przez skarżących obowiązków to Sąd stwierdza, że postanowienie organu I instancji z dnia 5 listopada 2004r. jest wadliwe. Przepis art. 77 § 2 k.p.a. nie mógł stanowić podstawy do jego wydania, bowiem postanowienie z dnia 23 lipca 2004r. nie jest postanowieniem dotyczącym przeprowadzenia dowodu. Mając jednak na uwadze treść art. 134 § 2 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd w/w postanowienia nie uchylił. Nadto Sąd stwierdza, że naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać, że błędny jest zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane i art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. z uwagi na fakt, że w/w przepisy nie miały zastosowania w niniejszej sprawie. Samowola budowlana miała w tym przypadku miejsce w 2002r. zatem zasadnie organy orzekające w sprawie zastosowały do jej rozpatrzenia przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, w tym art. 48 ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji. Nie można zatem zarzucić organom błędnej wykładni powołanych w skardze przepisów oraz ich niewłaściwego zastosowania. Podobnie jeżeli chodzi o argument, iż przedmiotowa działka nie wchodziła niegdyś w skład [...] Parku Krajobrazowego - nie zasługuje on na uwzględnienie, bowiem okoliczność ta nie była podnoszona w niniejszym postępowaniu i nie miała do rozstrzygnięcia sprawy znaczenia. Sąd nie uwzględnił również zarzutu naruszenia przepisów art. 77 k.p.a. polegającego na sprzeczności ustaleń dokonanych przez organy z treścią materiału dowodowego, bowiem skarżący, poza w/w twierdzeniem, nie wykazali na czym naruszenie to miałoby polegać, zaś Sąd ze swej strony takich naruszeń w działaniu organów obu instancji się nie dopatrzył. Z uwagi na podane wyżej okoliczności Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.