II SA/Gd 453/14

Dnia 20 sierpnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdański w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2014 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w T. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia 28 kwietnia 2014 roku, nr [...] w przedmiocie zmiany pozwolenia wodnoprawnego postanawia: odmówić stronie skarżącej wstrzymania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Starosty z dnia 3 lutego 2014 roku, nr [...], a także decyzji Starosty z dnia 30 lipca 2008 roku, nr [...] – w części obejmującej punkt IV podpunkt 4, decyzji Starosty z dnia 20 lipca 2010 roku, nr [...] oraz decyzji Starosty z dnia 17 grudnia 2012 roku, nr [...]. A. wniosła skargę na opisaną wyżej decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia 28 kwietnia 2014 roku uchylającą decyzję Starosty z dnia 3 lutego 2014 roku i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez tenże organ I instancji. Uchyloną decyzją organ pierwszej instancji zmienił decyzję własną z dnia 30 lipca 2008 roku – pozwolenie wodnoprawne wydane na rzecz strony skarżącej na szczególne korzystanie z wód rzeki D. w miejscowości L. – piętrzenie wód rzeki D. za pomocą istniejącego urządzenia wodnego – stopnia wodnego (zmienioną decyzjami Starosty z 20 lipca 2010 roku i 17 grudnia 2012 roku) w ten sposób, że: 1) punkt IV podpunkt 4 decyzji z dnia 20 lipca 2010 roku otrzymał brzmienie: "IV.4 Uprawniony obowiązany jest do wykonania prac pogłębiarskich na zbiorniku górnym (oczyszczenie dna, usunięcie namułów i roślinności) w terminie: a) do dnia 31 grudnia 2014 roku bagrowanie na odcinku od jazu komunalnego do zatoki ujęcia wody, b) do dnia 31 grudnia 2016 roku bagrowanie na kolejnych odcinkach zbiornika; 2) pozostałe ustalenia decyzji – bez zmian. Strona skarżąca zawarła w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji z dnia 3 lutego 2014 roku, jak również decyzji Starosty z dnia 30 lipca 2008 roku o pozwoleniu wodnoprawnym (w części obejmującej punkt IV podpunkt 4) oraz decyzji zmieniających decyzję o pozwoleniu wodnoprawnym wydanych 20 lipca 2010 roku i 17 grudnia 2012 roku. Wskazała, że wykonanie ww. decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki w postaci szkody materialnej dla środowiska, a ponadto spowoduje poważne szkody finansowe dla skarżącej. Wyjaśniła również, że domaga się wstrzymania wykonania ww. decyzji z uwagi na rażące uchybienia prawa przywołane w skardze oraz wystąpienie przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.). Rozpoznając powyższy wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 i 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, wydanej na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 roku, poz. 267 ze zm.). W ocenie Sądu charakter zaskarżonej decyzji organu II instancji wyklucza wstrzymanie jej wykonania. W doktrynie prawa jednolicie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania (por. P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" LexisNexis, Warszawa 2004, str. 122; T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" LexisNexis, Warszawa 2005, str. 295-296; B. Dauter, B. Gruszyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" Wydanie II, Zakamycze, Kraków 2006, str. 160). Zaskarżona decyzja organu drugiej instancji nie posiada tak rozumianej cechy wykonalności. Zaskarżoną decyzją uchylona została decyzja organu pierwszej instancji o zmianie decyzji - pozwolenie wodnoprawne w części dotyczącej określenia terminu wykonania prac pogłębiarskich na zbiorniku górnym, a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W niniejszej sprawie wykonanie zaskarżonej decyzji nie skutkuje zatem po stronie wnioskodawcy niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie rodzi dla stron żadnych praw, ani obowiązków określonych prawem materialnym, nie może zatem skutkować powstaniem okoliczności określonych w art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji wynika jedynie obowiązek organu pierwszej instancji ponownego rozpatrzenia sprawy w przedmiocie zmiany decyzji – pozwolenia wodnoprawnego w zakresie wskazanym we wniosku skarżącej. Zaskarżona decyzja nie skutkuje natomiast wzruszeniem decyzji udzielającej skarżącej pozwolenia wodnoprawnego, jak również określeniem terminu wykonania obowiązku pogłębienia zbiornika górnego. Na skutek rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego zostaje wyeliminowana decyzja organu pierwszej instancji, zaś sprawa podlega ponownemu rozpatrzeniu przez tenże organ. Zaskarżona decyzja nie może wywołać zatem niekorzystnych skutków opisywanych przez skarżącą (szkoda w środowisku, czy też szkoda finansowa po stronie skarżącej). Wyjaśnić przy tym należy również, że przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie można utożsamiać z oceną legalności wydanej decyzji. Za zastosowaniem powyższego środka ochrony tymczasowej nie mogły przemawiać zatem również - wskazane jako uzasadnienie wniosku, zarzuty skarżącej dotyczące rażącego naruszenia prawa przez zaskarżoną decyzję. Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że brak było podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Brak podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wyłączał dopuszczalność zastosowania instytucji ochrony tymczasowej zarówno w stosunku do decyzji organu pierwszej instancji z dnia 3 lutego 2014 roku, jak również w stosunku do decyzji Starosty z dnia 30 lipca 2008 roku o pozwoleniu wodnoprawnym oraz decyzji z 20 lipca 2010 roku i 17 grudnia 2012 roku zmieniających decyzję z dnia 30 lipca 2008 roku. Stosownie do art. 61 § 3 zd. 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wstrzymanie wykonania może dotyczyć także aktów wydawanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Jednakże wstrzymanie wykonania aktów wydanych lub podjętych w innym postępowaniu prowadzonym w granicach tej samej sprawy jest możliwe dopiero po wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 456/13, Baza Orzeczeń LEX nr 1305557). Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny -na podstawie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.