II SA/Gd 454/04

Dnia 31 maja 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz, Sędziowie WSA Felicja Kajut,, NSA Anna Orłowska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Wioleta Gładczuk, po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2006 roku na rozprawie sprawy ze skargi Z. i S. R. na decyzję Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 28 maja 2004 roku NR [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddalono skargę Decyzją z dnia 6 kwietnia 2004 r., nr, [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 48 ust. 1 i 4, art.83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (jedn. tekst Dz. U. z 2003 r. nr 207, poz.2016 ze zm.) nakazał Z. i S. R. wykonanie rozbiórki: - obiektu budowlanego o konstrukcji drewnianej pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej o wymiarach 7,40m x 8,10 m łącznie z tarasem, - urządzenia budowlanego zapewniającego możliwość użytkowania ww. obiektów zgodnie z przeznaczeniem - sanitariatu ( w.c.) o wymiarach 1,05 m x 1,15 m, Wzniesionych bez wymaganego pozwolenia na budowę na terenie działki nr [...] położonej w K. w gminie K. W uzasadnieniu organ wskazał, iż przedmiotowe obiekty zostały pobudowane na terenie działki nr [...] – według oświadczenia Państwa R. - w 1998 roku. Inwestorów zobowiązano do przedstawienia – w terminie do dnia 28 lutego 2004 roku - 5 zaświadczenia od Wójta Gminy o zgodności przedmiotowego obiektu budowlanego z przepisami o planowaniu przestrzennym, w szczególności – miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, projektu budowlanego przedmiotowego obiektu z niezbędnymi uzgodnieniami, opiniami, pozwoleniami, wykonanego przez osobę uprawnioną i – oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W zakreślonym terminie i do dnia wydania decyzji inwestorzy nałożonych obowiązków nie wykonali. Uprawniało to organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu na podstawie art. 48 ust. 1 i 48 ust.4 w zw. z art. 83ust.1 Prawa budowlanego – ustawy wskazanej na wstępie. Opisana decyzja utrzymana została w mocy zaskarżoną decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu 28 maja 2004 roku. W uzasadnieniu decyzji odwoławczej organ stwierdził, między innymi, że obiekty budowlane mogą być wznoszone wyłącznie na terenach na ten cel przeznaczonych, zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym, a ich budowę można rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Inwestorzy wznieśli obiekty bez wymaganego pozwolenia na budowę zaś całość zabudowy użytkowana jest jako letniskowa i pełni funkcję rekreacji indywidualnej. Teren, na którym położona jest przedmiotowa działka leży na terenie Nadmorskiego Parku Krajobrazowego, a według przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym działka przeznaczona była pod uprawy rolne – łąkę. Zacytowane w decyzji organu I instancji przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane – uzasadniają podjęcie decyzji o rozbiórce obiektu w ustalonym przez organy stanie faktycznym sprawy. Jako prawne postawy decyzji, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego powołał przepisy art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 80 ust. 2 pkt 2, art. 83 ust. 2 i art. 48 ust. 1 w zw. z ust.4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Argumenty podnoszone przez odwołujących się uznane zostały za nieuzasadnione. Na powyższą decyzję skargę wywiedli S. i Z. R. wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu 6wskazali, że obiekty będące przedmiotem decyzji posadowili na trylinkach, gdyż obiekty te znajdują się na podmokłym gruncie. Działkę, na której znajdują się obiekty skarżący nabyli w 1998 roku z ustnym zapewnieniem, że jest to działka pod zabudowę letniskową i należy tylko wystąpić do Gminy o przekształcenie działki na rekreacyjną. Mimo podjętych starań przekształcenia takiego skarżący nie uzyskali, a przecież opłacali podatki do Gminy. Dopiero po wszczęciu tego postępowania skarżący dowiedzieli się, że działka leży na terenie Nadmorskiego Parku Krajobrazowego i nie przewiduje się przeznaczenia jej na cele nierolne i nieleśne. Stary plan dotyczący tego ternu stracił ważność z końcem 2002 roku. Skarżący powołali się na swoją dobrą wiarę przy zakupie działki, której nie nabywaliby bez możliwości usytuowania tam domku letniskowego, będącego miejscem wypoczynku dla starszych, schorowanych skarżących. Wniesiono o uwzględnienie opisywanych okoliczności i uchylenie nakazu rozbiórki obiektów. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 września 2004 roku wstrzymano wykonanie zaskarżonych decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. W szczególności podkreślić należy, że obiekty objęte nakazem rozbiórki w niniejszej sprawie, wzniesione zostały na terenie, na którym obowiązują szczególne rygory określone przez przepisy ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody oraz rozporządzenie Wojewody Gdańskiego z dnia 8 listopada 1994 r. w sprawie wyznaczenia obszarów chronionego krajobrazu, określenia granic parków krajobrazowych i utworzenia wokół nich otulin oraz wprowadzenia obowiązujących w nich nakazów i ograniczeń, które to przepisy zakazują na tym terenie m.in. lokalizowania i budowy domów letniskowych. Kwestia ochrony walorów krajobrazowych, przyrodniczych i historycznych terenu, na którym zlokalizowano obiekty, od lat jest przedmiotem licznych artykułów prasowych, wystąpień władz województwa pomorskiego i przedstawicieli mediów oraz innych instytucji i stowarzyszeń, którym leżą na sercu sprawy zachowania dla przyszłych pokoleń wartości podlegających ochronie. . W sprawie niesporne było, że przedmiotowe obiekty powstały bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę i – jak podali skarżący – wybudowane zostały w 1998 roku, tj. pod rządami przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane ( t. j. Dz. U., z 2003 r., nr 207, poz. 2016). Zgodnie z art. 3 ust.7 ustawy Prawo budowlane z 1994 r., przez "roboty budowlane" rozumie się roboty polegające na budowie, montażu, remoncie albo rozbiórce obiektu budowlanego /lub jego części/ Przepis art. 28 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. stanowił, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę /.../. Skarżący, co nie było sporne, nie uzyskali pozwolenia na budowę przedmiotowych obiektów. O konieczności uzyskania pozwolenia na budowę 94 decydował fakt wykonywania określonych prac, nie zaś to, czy obiekty są czy też nie są trwale z gruntem związane / posadowione na trylinkach/. Przedmiotowe obiekty użytkowane są w całości jako obiekty letniskowe. W ocenie Sądu organy prawidłowo uznały, że przedmiotowe obiekty powstały bez wymaganego na podstawie art. 28 Prawa budowlanego z 1994 r. pozwolenia na budowę. Zgodnie z art.48 w/w ustawy właściwy organ nakazuje, /z zastrzeżeniem ust. 2/, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, również w sytuacji określonej w ust. 4 cyt. art. 48, tj. wówczas, gdy inwestor nie spełnił w wyznaczonym terminie obowiązków nałożonych przez organ, a polegających, zgodnie z ust. 3 cyt. art.48 m. inn. na wykazaniu, że obiekt jest zbudowany zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i nie narusza przepisów techniczno-budowlanych. Kwestia podnoszona przez skarżących, że Urząd Gminy zamierzał przystąpić do sporządzania nowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu wsi K. nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, bowiem legalność decyzji ocenia się co do zasady według stanu faktycznego i prawnego z chwili jej wydania. Dla oceny legalności kontrolowanych decyzji nie mają znaczenia również inne opisywane w skardze okoliczności, tj. starszy wiek i stan zdrowia skarżących. Natomiast, jeżeli skarżący przy nabywaniu nieruchomości byli zapewniani, że teren ten można zabudować, mogą 38 § 1 ewentualnie czynić starania o unieważnienie umowy sprzedaży działki lub uzyskania odszkodowania z tytułu wady sprzedanej nieruchomości. Kwestie te pozostają poza sferą prawa administracyjnego Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu 94 mimo pewnych braków uzasadnienia, które to uchybienia nie mają wpływu na treść rozstrzygnięcia, i oddalił skargę na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).