II SA/Gd 456/16

Dnia 31 sierpnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2016 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. S. na uchwałę Rady Gminy z dnia 22 marca 2016 roku, nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: skargę odrzucić. W dniu 18 lipca 2016 roku L. S. wniosła skargę na uchwałę Rady Gminy z dnia 22 marca 2016 roku, nr XIII/201/2016 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu obrębu geodezyjnego S. obejmującego działki nr [...] i [...]. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wniosła o jej odrzucenie. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 roku, poz. 446) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organy gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z akt sprawy wynika, że skarżąca poprzedziła skargę pismem z dnia 10 czerwca 2016 roku zatytułowanym "wezwanie Rady Gminy do usunięcia naruszeń". Jednak wcześniej - w dniu 23 marca 2016 roku - skarżąca również złożyła do Rady Gminy wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, na które Rada Gminy nie udzieliła odpowiedzi. Z treści ww. pism wynika, że zarówno w wezwaniu z dnia 23 marca 2016 roku, jak i w piśmie z dnia 10 czerwca 2016 roku, skarżąca domagała się uchylenia tej samej uchwały, tj. uchwały Rady Gminy z dnia 22 marca 2016 roku, nr XIII/201/2016 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu obrębu geodezyjnego S. obejmującego działki nr [...] i [...]. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że nie można instytucji wezwania, o której mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, traktować jak czynności niewywołującej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana wielokrotnie bez ograniczeń. Przyjęcie takiego poglądu pozbawiałoby to działanie znaczenia prawnego, byłoby zaprzeczeniem jego istoty i powodowałoby destabilizację obrotu prawnego, zamiast poprawić bezpieczeństwo tego obrotu. Nie mówiąc już o tym, że takie rozumienie wezwania stawiałoby wnoszących skargi do sadu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w pozycji bardziej uprzywilejowanej niż inne podmioty, wnoszące skargi na podstawie innych przepisów. Przyjęcie poglądu, że ten sam podmiot może wielokrotnie składać to samo wezwanie do tego samego organu w tej samej sprawie, dotyczącej tej samej uchwały, byłoby sprzeczne z konstytucyjna zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa, wyrażoną w art. 32 Konstytucji RP, jak i z przepisem art. 78 Konstytucji RP. Strony, którym przysługują tradycyjne środki odwoławcze (odwołania, zażalenia), nie mogą być w gorszej sytuacji prawnej niż podmioty, którym z powodu specyfiki postępowania przysługuje środek prawny określony w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Prowadzi to do wniosku, że wezwanie jest czynnością prawną, przysługującą danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie; następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu nie są wezwaniami w rozumieniu przepisu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 7 sędziów z dnia 24 czerwca 2002 roku, sygn. akt OSA 2/02, ONSA 2001/1/2; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 2737/12, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 września 2005 roku, sygn. akt VI SA/Wa 1888/04, Baza orzeczeń Lex nr 205479). Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że pismo skarżącej z dnia 10 czerwca 2016 roku nie stanowiło wezwania do usunięcia naruszenia prawa w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Za skutecznie złożone wezwanie należało bowiem uznać pismo skarżącej z dnia 23 marca 2016 roku. W związku z powyższym niezbędnym było zbadanie, czy skarga została wniesiona przez skarżącą w terminie do jej wniesienia. Odnośnie terminu do wniesienia do sądu administracyjnego skargi na uchwałę organu gminy w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie było jednolitego stanowiska w orzecznictwie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów w uchwale podjętej w dniu 2 kwietnia 2007 roku, w sprawie o sygn. akt II OPS 2/07 (ONSAiwsa 2007/3/60) stwierdził, że przepis art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym. Skarga na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym jest wniesiona po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia także wówczas, gdy skargę wniesiono w terminie 60 dni od dnia wezwania przed upływem terminu załatwienia wezwania (art. 35 § 3 kpa w zw. z art. 101 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym), jeżeli organ nie uwzględnił wezwania. W myśl art. 53 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Jak wyżej wskazano, za skutecznie złożone przez skarżącą wezwanie Rady Gminy do usunięcia naruszenia prawa w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym Sąd uznał pismo skarżącej z dnia 23 marca 2016 roku. Pismo to wpłynęło do Rady Gminy w dniu 23 marca 2016 roku. Okolicznością bezsporną było, że Rada nie udzieliła skarżącej odpowiedzi na wezwania w terminie sześćdziesięciu dni od wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Zatem termin do wniesienia skargi na przedmiotową uchwałę wynosił sześćdziesiąt dni od dnia wniesienia przez skarżącą wezwania o usunięcie naruszenia prawa i upłynął w dniu 23 maja 2016 roku (ostatni dzień terminu przypadał w niedzielę 22 maja 2016 roku). Skarga w niniejszej sprawie wniesiona została w dniu 18 lipca 2016 roku, a zatem po upływie terminu do jej wniesienia. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucił skargę.