II SA/Gd 46/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: sędzia NSA Zdzisław Kostka po rozpoznaniu w dniu 21 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia przyznać M. W. prawo pomocy przez ustanowienie adwokata. M. W. w złożonym na urzędowym formularzu PPF wniosku o przyznanie prawa pomocy przez ustanowienie adwokata nie wypełnił punktu 3, w którym powinien zawrzeć informacje o przedmiocie zaskarżenia, natomiast w punkcie 5, w którym winien był wskazać fakty, z których wynikałoby, że wniosek jest zasadny, wpisał, że nie daje sobie sam rady z powodu swego stanu zdrowia. Wezwany do usunięcia braków formalnych wniosku przez precyzyjne wypełnienie wszystkich rubryk, skarżący w piśmie z dnia 3 sierpnia 2009 r. oświadczył, że z powodu choroby wypełnienie wniosku jest dla niego zbyt trudne i dlatego wnioskuje o ustanowienie adwokata. Do pisma dołączył decyzję o przyznaniu mu pomocy w postaci zasiłku stałego oraz zaświadczenie lekarskie o stanie zdrowia. Referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 22 lipca 2009 r., wobec nieuzupełnienia przez skarżącego braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy, pozostawił go bez rozpoznania. W sprzeciwie przeciwko temu zarządzeniu, wniesionym w ustawowym terminie, skarżący stwierdził, że jest chory i nie jest w stanie wypełniać zaleceń sądu ani uczestniczyć w rozprawie. Wobec wniesienia przez skarżącego sprzeciwu, stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.), zarządzenie referendarza o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania traci moc, a sprawa podlega rozpoznaniu przez sąd. Jakkolwiek przedłożony przez skarżącego formularz, zawierający wniosek o przyznanie prawa pomocy przez ustanowienie adwokata nie został prawidłowo wypełniony, to jednak z dołączonej do akt decyzji Prezydenta Miasta z dnia 3 czerwca 2009 r. przyznającej skarżącemu od maja 2009 r. bezterminowo zasiłek stały w wysokości 60,33 zł miesięcznie wynika, że jest on osobą samotnie gospodarującą, której niski dochód uprawdopodabnia, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego dla siebie utrzymania. Wobec tego Sąd na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 260 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.