II SA/Gd 460/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. K., T. K. i D. C. na pismo Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 maja 2014 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: odrzucić skargę. G. K., T. K. i D. C. pismem z 29 maja 2014 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na pismo Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 maja 2014 r., którym poinformowano skarżących o przebiegu postępowania w sprawie rozbiórki samowolnie posadowionej wiaty na terenie działki nr [...] w miejscowości K. oraz o konieczności wykonania obowiązku rozbiórki nałożonego ostateczna decyzją. Skarżący wnieśli o uchylenie i zmianę stanowiska organów nadzoru budowlanego oraz umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Zakwestionowali brak wykonania obowiązku rozbiórki. W odpowiedzi na skargę wojewódzki organ nadzoru budowlanego wniósł o jej oddalenie podnosząc, że pismo z 22 maja 2014 r. zostało wystosowane do T. K. w związku z jego skargą na działanie Powiatowego Inspektora nadzoru Budowlanego w sprawie obowiązku rozbiórki wiaty. Pismo te nie stanowiło rozstrzygnięcia w żadnej sprawie, nie zawierało pouczenia o możliwości wniesienia skargi, było tylko informacją. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3). Mając na uwadze treść powołanych wyżej przepisów określających właściwość sądów administracyjnych stwierdzić należy, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, zaskarżone pismo z 22 maja 2014 r. nie mieści się bowiem we wskazanym wyżej katalogu aktów i czynności poddanych kognicji sądu administracyjnego. Brak też jest przepisów szczególnych, które przewidywałyby w takiej sytuacji kontrolę sądowoadministracyjną. Zdaniem Sądu zaskarżone pismo – wbrew twierdzeniom skarżących - nie stanowi aktu lub czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 powołanej ustawy, nie jest też decyzją administracyjną, czy też postanowieniem. Przedmiotowe pismo nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty w całości lub części, ani nie kończy w inny sposób sprawy w danej instancji. Pismo to nie przyznaje i nie stwierdza uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa w stosunku do skarżącej. Przedmiotowe pismo jest pismem o charakterze informacyjnym i nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Wniesiona skarga jest więc niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.