II SA/Gd 465/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska (spr.) Asesor WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant: Agnieszka Lewandowska po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi L. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 czerwca 2004 r., Sygn. akt [...] w przedmiocie wydania decyzji o stwierdzeniu prowadzenia uprawy leśnej oddala skargę. W dniu 2 stycznia 2002 r. L. K. wystąpił do Starosty Powiatowego z wnioskiem o przeznaczenie gruntu rolnego o łącznej powierzchni 2 ha do zalesienia. Decyzją z dnia 3 lutego 2003 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 3 ust. 7 ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia ( Dz. U. Nr 73, poz. 764 ze zm. ) przeznaczono do zalesienia grunt rolny o powierzchni 2 ha, stanowiący część działek nr [...] i [...] w miejscowości Z. gm. C., należący do L. K. Jednocześnie zobowiązano wnioskodawcę do wykonania zalesienia z uwzględnieniem określonych warunków wskazanych w decyzji m. in. wykonania określonych badań gleby, odebrania sadzonek i dokonania zalesienia zgodnie z planem zalesienia sporządzonym i dostarczonym przez Nadleśnictwo K. W związku z powyższą decyzją Nadleśniczy Nadleśnictwa K. sporządził w dniu 18 marca 2003 r. plan zalesienia, który zawiera między innymi wykaz gatunków drzew i krzewów odpowiadających jakości gleby występującej na tych terenach, określa sposób i termin przygotowania gleby pod zalesienie oraz sposób rozmieszczenia gatunków drzew na zalesianej powierzchni. W trakcie oględzin przeprowadzonych z udziałem przedstawicieli Nadleśnictwa i Starostwa Powiatowego w K. oraz pełnomocnika L. K. w dniu 8 lipca 2003 r. stwierdzono, iż założona uprawa nie jest zgodna z art. 4 ust. 3 pkt 1 ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia. Uprawa na działce nr [...] została obsadzona niezgodnie z planem zalesienia, bowiem sadzonki drzew zostały posadzone naprzemiennie, a nie enklawami. Natomiast na działce nr [...] uprawa modrzewia została obsadzona rzędowo z klonem – jaworem i przesunięta w górę. Również enklawa przeznaczona pod zalesienie bukiem została obsadzona rzędowo z dębem. Stwierdzono zatem, że założona uprawa leśna nie jest prowadzona według szkicu w planie zalesienia. Decyzją z dnia 1 września 2003 r. nr [...] Starosta Powiatowy w K. na podstawie art. 104 kpa oraz art. 6 ust. 2 i 3 w zw. z art. 4 ust. 3 w/w ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia odmówił wydania decyzji o zalesieniu i stwierdzeniu prowadzenia uprawy leśnej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał na powyższe ustalenia wynikające z przeprowadzonych oględzin. Ponadto wskazał, iż wnioskodawca nie zawiadomił organu o zakończeniu uprawy leśnej. W odwołaniu od decyzji L. K. wniósł o jej uchylenie wskazując, iż brak jest podstaw prawnych do odmowy wydania decyzji o zalesieniu, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest niezgodne z faktami. Wyjaśnił ponadto, iż o terminie zakończenia zalesienia powiadomił Starostwo Powiatowe Wydział Rolnictwa i Ochrony Środowiska w K. Ponadto odwołujący wskazał, iż nie miał możliwości wypowiedzenia się odnośnie uwag pracowników Starostwa Powiatowego w K., a szczegółowe uzasadnienie do odwołania złoży w późniejszym terminie. Decyzją z dnia 4 czerwca 2004 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ wskazał na treść przepisów ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia oraz na ustalenia organu I instancji wynikające z przeprowadzonych oględzin. Wskazał, iż w przedmiotowej sprawie L. K. nie spełnił warunków wynikających z planu zalesienia. Mianowicie, jak wynika z ustaleń, powierzchnia działki nr [...] została obsadzona naprzemiennie – rzędowo bukiem i dębem, nie zaś – jak to wynika z planu zalesienia – enklawami. Z kolei na działce nr [...] po prawej stronie drogi serpentynowej powierzchnia działki została obsadzona sosną, natomiast po lewej stronie drogi serpentynowej założona została uprawa modrzewia, która zgodnie z planem winna znajdować się w bezpośrednim sąsiedztwie drogi publicznej. Tak więc uprawa modrzewia została przesunięta w górę, a zatem inaczej niż przewidywał to szkic w planie zalesienia. Ponadto uprawę modrzewia posadzono rzędowo z klonem – jaworem. Także przeznaczona w planie enklawa pod buk została obsadzona rzędowo z dębem, zaś strefa ekotopowa została poszerzona o 10 metrów. W konsekwencji organ uznał, że z uwagi na to, iż dokonane zalesienie nie zostało wykonane zgodnie z planem zalesienia organ pierwszej instancji uprawniony był do odmowy stwierdzenia prowadzenia uprawy leśnej. W ocenie Kolegium na zmianę pierwszoinstancyjnego rozstrzygnięcia nie może mieć wpływu podnoszony przez stronę w odwołaniu zarzut niezgodności treści uzasadnienia decyzji ze stanem faktycznym ( kwestia powiadomienia Starostwa Powiatowego w K. o wykonaniu zalesienia ). Okoliczność ta nie ma znaczenia w rozstrzygnięciu niniejszej sprawy bowiem w sprawie bezsprzecznie (nie kwestionował tego także odwołujący się ) stwierdzono, że zalesienie zostało wykonane nieprawidłowo. Jako podstawę prawną wydanej decyzji Kolegium wskazało na przepisy art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 4 ust. 1 i 3 pkt 1, art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia ( Dz. U. Nr 73, poz. 764 ze zm.). W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku L. K. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji w przedmiocie odmowy wydania decyzji o zalesieniu i stwierdzeniu prowadzenia uprawy leśnej. W treści skargi wskazał, iż wydane decyzje są krzywdzące i niezgodne z prawem. Ustalenie organów, iż zalesienie gruntów zostało dokonane niezgodnie z planem zalesienia jest nieprawidłowe. Skarżący wskazał, iż w zaskarżonej decyzji nie uwzględniono jego wyjaśnienia, iż o terminie zakończenia zalesienia powiadomił Starostwo Powiatowe w K. W skardze, tak jak w odwołaniu, skarżący zobowiązał się przedstawić dowody na wskazane okoliczności, jak również złożyć szczegółowe uzasadnienie w tym zakresie w późniejszym terminie, z uwagi na chorobę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy wskazać, iż do czasu rozpoznania sprawy skarżący, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, nie przedstawił żadnych dowodów ani nie wskazał innych okoliczności poza twierdzeniami zawartymi w skardze. Niezależnie jednak od powyższego, sąd administracyjny nie będąc związany granicami i zarzutami skargi i tak kontroluje zgodność z prawem wydanych decyzji zarówno w zakresie prawidłowości ustaleń organów, jak i zastosowanych w dacie orzekania przez organy przepisów prawa. W rozpatrywanej sprawie rozstrzygnięcia organów zostały podjęte na podstawie ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia ( Dz. U. Nr 73, poz. 764; zm. Z 2003 r. Dz. U. Nr 46, poz. 392 ) zwanej w dalszej części uzasadnienia ustawą. Wyjaśnić należy, iż pomimo uchylenia tej ustawy z dniem 15 stycznia 2004 r. jej przepisy musiały stanowić podstawę orzekania przez organ II instancji. Zgodnie bowiem z art.14 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej( Dz. U. Nr 229, poz. 2273 ze zm. ) do spraw w zakresie wyrażenia zgody na przeznaczenie gruntu rolnego do zalesienia oraz do miesięcznego ekwiwalentu za wyłączenie gruntów z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się zasady dotychczasowe. Skoro decyzja stwierdzająca prowadzenie uprawy leśnej jest równoznaczna z nabyciem prawa do miesięcznego ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych, to decyzja odmawiająca wydania decyzji o stwierdzeniu prowadzenia uprawy leśnej powoduje, że właściciel gruntu nie nabywa uprawnienia do ekwiwalentu ( art. 6 i 7 ustawy ). Okoliczność ta w świetle art. 14 ust. 2 i 3 w/w ustawy daje podstawę do przyjęcia, iż w przedmiotowej sprawie zastosowanie miały przepisy ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia. Jak wynika z przepisów tej ustawy w toku procedury przeznaczania gruntu rolnego do zalesienia organ administracji państwowej wydaje w pierwszej kolejności decyzję w przedmiocie wyrażenia zgody na przeznaczenie gruntu rolnego do zalesienia ( art. 3 ust. 4 i 7). Następnie na podstawie pozytywnej w tym zakresie decyzji oraz na podstawie sporządzonego przez nadleśniczego planu zalesienia właściciel gruntu dokonuje zalesienia (art. 4 ). W dalszej kolejności Starosta, po sprawdzeniu wykonania zalesienia, wydaje decyzję o stwierdzeniu prowadzenia przez właściciela gruntu uprawy leśnej. Zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy w przypadku stwierdzenia niespełnienia warunków określonych w art. 4 ust. 3 starosta odmawia wydania decyzji administracyjnej o stwierdzeniu prowadzenia przez właściciela uprawy leśnej. Art. 4 ust. 3 ustawy stanowi, że zalesienie jest prawidłowe, jeżeli m. in. zostało wykonane zgodnie z planem zalesienia. Z powyższego wynika, iż podstawą odmowy wydania pozytywnej decyzji właścicielowi gruntu jest nieprawidłowe zalesienie tj. wykonane niezgodnie z planem zalesienia. Jak wynika z akt postępowania administracyjnego zalesienie działek [...] i [...] zostało wykonane niezgodnie z planem zalesienia. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze ustalenia organów w tym przedmiocie są prawidłowe i znajdują potwierdzenie w dokumentach sprawy. Dowodem niezgodności wykonanego przez skarżącego zalesienia z planem jest znajdujący się w aktach plan zalesienia sporządzony przez Nadleśniczego w K. z dnia 18 marca 2003 r. oraz protokół oględzin z dnia 8 lipca 2003 r. W oględzinach tych uczestniczył pełnomocnik skarżącego, który nie kwestionował prawidłowości ustaleń w przedmiocie niezgodności zalesienia z planem. Pełnomocnik skarżącego podpisał protokół oględzin bez uwag wskazując jedynie, iż w okresie jesiennym dokonane zostanie przesadzenie upraw. Z protokołu jednoznacznie wynika prawidłowość ustaleń organów przedstawionych i opisanych szczegółowo w wydanych decyzjach. Ustalenia te zgodnie z w/w przepisami ustawy obligowały organ do wydania decyzji o której mowa w art. 6 ust. 2 ustawy tj. do odmowy wydania decyzji o stwierdzeniu prowadzenia przez właściciela gruntu uprawy leśnej. Również wbrew twierdzeniom zawartym w skardze organ II instancji odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do zarzutu odwołania dotyczącego powiadomienia przez skarżącego o zakończeniu zalesienia. Prawidłowo organ uznał, iż okoliczność ta pozostawała jednak bez wpływu na treść ustaleń w kwestii zgodności zalesienia z planem. W świetle powyższego należy wskazać, iż ustalenia organów co do nieprawidłowości wykonanego zalesienia znajdują jednoznaczne potwierdzenie w materiale dowodowym sprawy. Ustalenia te, zgodnie z art. 4 ust. 3 oraz art. 6 ust. 2 ustawy, stanowiły właściwą i prawidłową podstawę wydanych decyzji. Z powyższych względów Sąd, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ), oddalił skargę.