II SA/Gd 466/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. i K. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 czerwca 2009 r., nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uiszczenie wpisu od skargi. [pic] W dniu 13 sierpnia 2009r. organ administracji przekazał do tutejszego Sądu skargę S. i K. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 czerwca 2009r. w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej z tytuły wzrostu wartości nieruchomości. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 17 sierpnia 2009 r., doręczonym w dniu 24 sierpnia 2009r., wezwano skarżących do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 300 złotych pouczając równocześnie, że nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie 7 dni, od daty doręczenia odpisu zarządzenia, spowoduje jej odrzucenie. Pomimo upływu wyznaczonego terminu skarżący nie usunęli braków formalnych skargi. W związku z powyższym postanowieniem z dnia 2 października 2009r., sygn. akt II SA/Gd 466/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę. W dniu 9 listopada 2009r. skarżący wystąpili do tutejszego Sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi poprzez uiszczenie wpisu. W odpowiedzi na wezwanie Sądu, skarżący pismem z dnia 25 listopada 2009r. uzupełnili również wniosek o przywrócenie terminu poprzez uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 300 zł. oraz złożenie dodatkowego odpisu wniosku. Podali również okoliczności, które ich zdaniem wskazują na brak winy w uchybieniu terminu oraz ich uprawdopodobnienie oraz podnieśli, że zachowali 7- dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu liczony od dnia ustania przyczyny uchybienia. Jak wyjaśnili w uzasadnieniu, pisma Sądu schowane zostały przez córkę skarżących w sposób uniemożliwiający ich zniszczenie przez wnuki w wieku 2 i 3 lat. Zgodnie ze zwyczajem panującym w domu skarżących, pocztę kładzie się na szafie w miejscy niedostępnym dla dzieci. Dopiero w trakcie robienia porządków przed świętami skarżący znaleźli wśród różnych gazet korespondencję z sądu. Po zapoznaniu się z nią natychmiast złożyli wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia opłaty sadowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej w dalszej części "P.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Z kolei przepis art. 87 § 1 P.p.s.a. stanowi, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W myśl art. 87 § 2 P.p.s.a. w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu Na podstawie art. 87 § 4 P.p.s.a Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na podstawie art. 88 P.p.s.a., na postanowienie przysługuje zażalenie. Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że dla przywrócenia terminu konieczne jest, aby wskazane wyżej przesłanki zostały spełnione łącznie, w przeciwnym razie wniosek podlega oddaleniu bądź też – w przypadku wniosku spóźnionego lub z mocy ustawy niedopuszczalnego – odrzuceniu przez Sąd. Jak podkreślono wyżej jedną z przesłanek przywrócenie terminu jest uprawdopodobnienie przez stronę, że nie dokonała czynności bez własnej winy, przy czym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody, której strona nie mogła przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a więc jeżeli dochowała ona należytej staranności (por. postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., sygn. akt V SA 793/02, Monitor Prawniczy 2002/23/1059). W przedmiotowej sprawie, jako okoliczność, która spowodowała uchybienie terminu do usunięcia braków formalnych skargi strona wskazała pozostawienie jej z własnej woli przez jednego z domowników w miejscu niedostępnym dla dzieci, co miało zapobiec ich zniszczeniu. Jak już wyżej podkreślono warunkiem przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie braku winy w jego uchybieniu, przy czym winę pojmuje się w sposób obiektywny – wymagając od strony staranności. Od strony postępowania należy bowiem oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw. W tym też kontekście należy oceniać przesłankę braku winy w uchybieniu terminu przez skarżącą. Należyta staranność w prowadzeniu swych spraw wymaga, by w warunkach z jakiegokolwiek powodu niekorzystnych zachować szczególną dbałość i ostrożność, zwłaszcza w dokonywaniu istotnych czynności urzędowych. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie można uznać, aby po stronie skarżącej wystąpiła przeszkoda uniemożliwiająca zachowanie terminu do usunięcia braków formalnych skargi. Okoliczności przytoczone we wniosku wskazują nie tylko na brak staranności w obchodzeniu się z korespondencja sądową przez skarżących, ale wręcz dowodzą niedbalstwa w tym przedmiocie. W konsekwencji, nie można przyjąć, że uchybienie terminowi nastąpiło bez winy podmiotu, który miał podjąć czynność procesową. Biorąc pod uwagę wskazane wyżej okoliczności w ocenie Sądu nie zostały spełnione wszystkie przesłanki przywrócenia terminu, o których mowa w art. 87 P.p.s.a., tzn. strona skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji. [pic]