II SA/Gd 470/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 kwietnia 2009r., nr [...] w przedmiocie ograniczenia uciążliwego oddziaływania na środowisko postanawia oddalić wniosek skarżącego M. K. o przyznanie prawa pomocy. M. K. wniósł o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Skarżący oświadczył, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z dwojgiem małoletnich dzieci, nie posiada żadnego majątku poza dwoma lokalami użytkowymi i nie uzyskuje żadnych dochodów. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał na trudną sytuację materialną – spłata kredytu, należności sądowych, utrzymanie rodziny, zwiększone koszty w okresie zimowym za ogrzewanie i energię elektryczną. Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2010r. referendarz sądowy odmówił wnioskodawcy przyznania prawa pomocy wskazując, że skarżący nie wykazał okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy. M. K. wniósł sprzeciw od wydanego postanowienia, domagając się przyznania prawa pomocy. Skarżący stwierdził, że z uwagi na trudną sytuację materialną i wysokie koszty utrzymania nie ma środków na poniesienie kosztów sądowych. Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.), w związku z wniesieniem sprzeciwu postanowienie z dnia 14 kwietnia 2010r. utraciło moc. Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił i zważył, co następuje: Art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) stanowi, iż przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje 1) w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania 2) w zakresie częściowym – gdy wykaże nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z oświadczenia skarżącego wynika, że pozostaje on we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z dwojgiem małoletnich dzieci, jego majątek stanowią dwa lokale użytkowe i nie uzyskuje żadnych dochodów. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał na trudną sytuację materialną – spłata kredytu, należności sądowych, utrzymanie rodziny, zwiększone koszty w okresie zimowym za ogrzewanie i energię elektryczną. Zarządzeniem z dnia 17 marca 2010r. skarżący został wezwany do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie oświadczenia o wysokości uzyskiwanych dochodów a także dokumentów dotyczących osiągniętych dochodów oraz ponoszonych kosztów utrzymania. W piśmie z dnia 7 kwietnia 2010r. skarżący stwierdził, że nie posiada dochodów, nie pozostaje w stosunku pracy, prowadzi działalność, ale z uwagi na trudny okres brak jest dochodu. Lokale użytkowe nie przynoszą żadnego dochodu. Skarżący nie ma żadnych oszczędności. Nie korzysta z pomocy społecznej. Przede wszystkim wskazać należy, że instytucja zwolnienia od kosztów sądowych stanowi w istocie pomoc państwa dla osób, które z uwagi na ich trudną sytuację materialną nie mogą uiścić kosztów bez wywołania uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania siebie i rodziny. Instytucja ta ma charakter wyjątkowej pomocy dla osób pozostających w szczególnie trudnej sytuacji majątkowej, zasadą zaś jest ponoszenie przez strony kosztów inicjowanych przez nich postępowań. Jednocześnie podkreślić należy, że strona skarżąca wnioskująca zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego, tj. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym winna wykazać, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast strona domagająca się częściowego prawa pomocy musi wykazać, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W niniejszej sprawie pomimo wezwania Sądu skarżący nie nadesłał wskazanych w nim dokumentów, jak również nie złożył wymaganego oświadczenia, które pozwoliłyby na wyjaśnienie wszystkich okoliczności dotyczących jego aktualnej sytuacji finansowej. Skarżący powołał się na okoliczności, których istnienia w żaden sposób nie udowodnił. Sąd zaś nie jest zobowiązany do prowadzenia dochodzeń w sytuacji, gdy dokładne dane umożliwiające pełną ocenę stanu majątkowego oraz możliwości płatniczych wnioskodawcy nie są znane, gdyż uchyla się on od złożenia stosownych dokumentów i oświadczeń w tym przedmiocie. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 246 § 1 i art. 260 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy.