II SA/Gd 470/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 22 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego postanawia odrzucić wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 3 września 2012 r. w sprawie sygn. akt II SA/Gd 470/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę P. K. na opisane postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia. Skarżący odebrał przesyłkę sądową zawierającą postanowienie o odrzuceniu skargi w dniu 24 września 2012 r. (vide: potwierdzenie odbioru k. 22). W dniu 17 października 2012 r. (data stempla pocztowego na kopercie) P. K. wniósł o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Wniosek uzasadnia błędnym zaadresowaniem korespondencji bezpośrednio do sądu zamiast do organu administracji, co spowodowane było złym stanem zdrowia i zażywaniem silnych leków przeciwbólowych związanych z przewlekłą chorobą kręgosłupa, przy tym złym stanem psychicznym. Jak twierdzi, dopiero od początku "tego tygodnia" jego stan zdrowia uległ znacznej poprawie, co skutkowało zmniejszeniem zażywanych leków i powrotem do normalnego funkcjonowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi należało odrzucić. Stosownie do treści art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – zwanej dalej ustawą, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Ponadto w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu i równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 2 i 4). Wymóg zgłoszenia wniosku o przywrócenie terminu w siedmiodniowym terminie liczonym od daty ustania przyczyny uchybienia jest warunkiem formalnym rozpoznania wniosku, który sąd ma obowiązek badać w pierwszej kolejności, jeszcze przed dokonaniem jego oceny merytorycznej, a więc przed rozpoznaniem czy uchybienie terminowi nastąpiło bez winy strony. Zgodnie bowiem z treścią art. 88 ustawy spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Niedopuszczalne byłoby zatem merytoryczne rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu w sytuacji, gdy sąd pozostaje w przekonaniu o złożeniu tego wniosku po terminie zakreślonym w art. 87 § 1 ustawy. W niniejszej sprawie, zdaniem sądu, wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia skargi wniesiony został po upływie siedmiodniowego terminu określonego w art. 87 § 1 ustawy. O uchybieniu terminu skarżący dowiedział się z treści postanowienia o odrzucenia skargi, doręczonego w dniu 24 września 2012 r., od tej zatem daty liczyć należy termin siedmiodniowy do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Tymczasem przedmiotowy wniosek złożono zamiast do dnia 1 października 2012 r. dopiero w dniu 17 października 2012 r., niewykazując przy tym zachowania terminu z art. 87 § 1 ustawy. Wyjaśnia się, że ogólnikowo przywołany i niepotwierdzony żadnymi dowodami zły stan zdrowia skarżącego nie stanowi w niniejszej sprawie przyczyny uzasadniającej niezachowania terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Skarżący choruje jak twierdzi przewlekle, a mimo to podejmował i podejmuje nadal czynności zarówno w postępowaniu administracyjnym jak i sądowoadministracyjnym. Ponieważ wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi złożono dopiero w dniu 17 października 2012 r., a więc po znacznym i nieuzasadnionym upływie terminu siedmiu dni liczonych od daty otrzymania odpisu postanowienia o odrzuceniu skargi, wniosek ten należało uznać za spóźniony. Z uwagi na to, że z tej przyczyny wniosek podlegał odrzuceniu, nie było celowym wzywanie skarżącego do usuwania braków formalnych pisma podlegającego odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 88 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.