II SA/Gd 471/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Protokolant Sekretarz Sądowy Izabela Adamowicz po rozpoznaniu w dniu 22 października 2014 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 maja 2014 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. B. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 maja 2014 r., utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia 29 sierpnia 2013 r., ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu budynków: hotelowego i mieszkalnego wielorodzinnego z parkingiem podziemnym i miejscami postojowymi, realizowanego na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] obręb W. [...], przy ul. H. we W. Zaskarżona decyzja podjęta została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: "A" Spółka z o.o. Sp. Komandytowo-Akcyjna z siedzibą w Ch. zwróciła się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu budynków: hotelowego i mieszkalnego wielorodzinnego z parkingiem podziemnym i miejscami postojowymi, realizowanego na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] obręb W. [...], przy ul. H. we W. Decyzją z dnia 29 sierpnia 2013 r., Burmistrz Miasta ustalił środowiskowe uwarunkowania dla powyższej inwestycji. Organ stwierdził, że przedsięwzięcie objęte wnioskiem zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 56 a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213 poz. 1397 ze zm.), kwalifikowane jako "garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć, o których mowa w pkt 50, 52-55 i 57, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,2 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy", posiada status przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego raport o oddziaływaniu na środowisko może być wymagany, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 w związku z art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm.). Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny opinią z dnia 17 września 2012 r., stwierdził, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia zachodzi potrzeba przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia 2 września 2012 r., wyraził opinię o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko ze względu na skalę i usytuowanie w/w przedsięwzięcia. Postanowieniem z dnia 17 października 2012 r. po analizie łącznych uwarunkowań, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, karty informacyjnej przedsięwzięcia, zgromadzonego materiału dowodowego oraz po zasięgnięciu w/w opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, Burmistrz Miasta nałożył obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia w zakresie przewidzianym w art. 66 ustawy. Wnioskodawca złożył raport oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia "Budowa zespołu budynków: hotelowego, usług turystycznych i mieszkalnych wielorodzinnych z parkingami podziemnymi i miejscami postojowymi na terenie W., ul. H., działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] -obręb [...] oraz przyłącza na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]". Obwieszczeniem z dnia 4 grudnia 2012 r., została wszczęta procedura udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadzana jest ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W obwieszczeniu umieszczono informację o przedmiocie decyzji, która ma być wydana, organie właściwym do wydania decyzji oraz organach właściwych do wydania opinii i dokonania uzgodnień, wyłożeniu raportu, możliwości zapoznania się z całą dokumentacją sprawy oraz o możliwości składania uwag i wniosków w formie pisemnej ustnej i elektronicznej, a także organie właściwym do rozpatrzenia tych uwag i wniosków. Obwieszczenie to zostało podane do publicznej wiadomości poprzez zamieszczenie na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego oraz opublikowanie w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miejskiego. W toku postępowania wnioskodawca zmienił koncepcję przedsięwzięcia we wniosku z dnia 11 kwietnia 2013 r. Zmiana koncepcji przedsięwzięcia polegała na tym, że inwestor wyłączył z zakresu planowanej inwestycji elementy już realizowane bądź będące w trakcie realizacji: a) budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działkach [...] i [...] wraz z dojazdem do garażu podziemnego, klatką schodową i windą zewnętrzna komunikującą tereny położone wyżej z działką nr [...] położoną niżej, która stanowić będzie teren zieleni rekreacyjnej; b) budowę dojazdu do hal garażowych podziemnych z wykonaniem muru oporowego na dz. [...] i [...]; c) budowę dojścia do plaży na terenie działki [...]". Organ I instancji pismami z dnia 5 czerwca 2013 r. wystąpił do Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia dołączając raport o oddziaływaniu na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu budynków: hotelowego i mieszkalnego wielorodzinnego z parkingami podziemnymi i miejscami postojowymi z dnia 31 maja 2013 r. autorstwa mgr inż. M. K., mgr inż. A. M., dr inż. T. A. i mgr Z. K. Postanowieniem z dnia 15 lipca 2013 r., Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska uzgodnił realizację w/w przedsięwzięcia, określając warunki tej realizacji. W uzasadnieniu postanowienia wyjaśniono, że zamierzenie inwestycyjne w nowym zakresie obejmującym budowę zespołu budynków: hotelowego i mieszkalnego wielorodzinnego z parkingami podziemnymi o powierzchni użytkowej ok. 0,24 ha i miejscami postojowymi na terenie obejmującym działki [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] obręb W. [...] przy ul. H. we W. wraz z już zrealizowanymi elementami (budynkiem na działce [..], [...] oraz wjazdem do garażu podziemnego na działce nr [...], [...], [...], [...]) posiadać będzie wspólne, łączące je elementy takie jak: dojście na działkę [...] poprzez zewnętrzna klatkę schodową i windę, wspólne tereny zielone zlokalizowane na działkach nr [...] i [...]; trafostację, wspólny separator dla hal garażowych budynku realizowanego hotelu, wspólny zjazd do hal garażowych budynków projektowanych. Z tych też względów, ponieważ zakres wnioskowanego przedsięwzięcia obejmuje również urządzenia i budowle wykonywane dla potrzeb budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działkach [...] i [...], działki te nadal pozostają przedmiotem wniosku. Podkreślono ponadto, że w chwili obecnej w/w działki przeznaczone pod lokalizację inwestycji zostały scalone do trzech działek o nr: [...], [...] i [...]. Są one częściowo zagospodarowane. Znajduje się tam budynek stacji uzdatniania wody (przeznaczony do rozbiórki). Znajdowało się też ujęcie wód podziemnych "S.", które zostało zlikwidowane. Na działkach [...] i [...] wybudowany został budynek mieszkalny wielorodzinny (52 mieszkania) wraz z garażem podziemnym na 47 miejsc, dojazdem do budynku oraz klatka schodową (z windą) komunikującą tereny budynku z działką [...] położona niżej. Na działce [...] i [...] znajduje się dojazd do garaży podziemnych wraz z murem oporowym. Budowa tych elementów poprzedzona została przygotowaniem zaplecza budowy (na działkach będących własnością inwestora), gdzie zlokalizowano kontener kierownika budowy, kontenery na odpady i przenośne sanitariaty. Obiekty te nie są objęte żądaniem wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, stanowią one element "tła" przedsięwzięcia. Teren działek jest otwarty i generalnie o płaskim ukształtowaniu. Wzdłuż granicy działek [...] i [...] oraz [...] i [...] przebiega skarpa. Działki o nr [...] i [...] znajdują się nieco wyżej niż działki [...] i [...]. Obszar ten znajduje się w okolicy dość zwartej zabudowy miejskiej. Łączna powierzchnia terenu przeznaczonego pod inwestycję wynosi 7345 m2. Z tego działki o nr [...] i [...] znajdujące się w pasie technicznym brzegu morskiego oraz na terenie N. Parku Krajobrazowego o łącznej powierzchni 2191 m2 stanowić będą obszar niezabudowany. W związku z tym nie będzie on przekształcany w wyniku realizacji przedsięwzięcia. Obszar inwestycji obejmujący pozostałe działki ma powierzchnię 5154 m2 i znajduje się w otulinie N. Parku Krajobrazowego. Planowana inwestycja zlokalizowana jest poza granicami Głównych Zbiorników Wód Podziemnych. Dodatkowo teren pod inwestycję zlokalizowany jest poza obszarami o płytkim zaleganiu wód podziemnych. Dla obszaru inwestycji nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, natomiast funkcjonuje studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Planowana inwestycja jest zgodna i spójna z polityką przestrzenną gminy, która ten teren predestynuje jako obszar specjalnej aktywności turystycznej i centrum. W zakresie środowiska gruntowo – wodnego w decyzji stwierdzono, że planowane prace nie wpłyną na jakość gruntów i wód podziemnych pod warunkiem dbałości o stan techniczny pracujących pojazdów i stałego nadzoru w trakcie prowadzenia prac w wykopach. Biorąc pod uwagę budowę geologiczną podłoża pod planowaną inwestycję oraz głębokość, na której stwierdzono ustabilizowany poziom zwierciadła wody gruntowej, nie przewiduje się konieczności prowadzenia odwodnienia wykopów podczas wykonywania garaży podziemnych. Jednakże w budynku hotelowym pomieszczenia techniczne: basen i spa posadowione zostaną na głębokości 7,25 m p.p.t co wymagać będzie obniżenia swobodnego zwierciadła wody (którego można spodziewać się na głębokości ok. 3,5-4,2 m poniżej terenu) do głębokości ok. 8,0 m p.p.t. W związku z koniecznością wykonania w tym miejscu głębokich wykopów, wprowadzono zalecenie, aby w trakcie tych wykopów zastosować szczególne zabezpieczenie w postaci np. szczelnej ścianki z jej zagłębieniem w obrębie podścielających utworów spoistych. Organ stwierdził, że mimo takiego rozwiązania może nastąpić nieznaczne (rzędu 0,05-0,1 m) obniżenie zwierciadła wody poza wykopem z uwagi na konieczność odpompowania wód z wykopu fundamentowego, takie wahania mieszczą się w granicach naturalnych wahań zwierciadła wody wywołanych przepływami i odpływami, a także opadami atmosferycznymi i taki rząd obniżenia nie wpłynie na zmianę stosunków gruntowo wodnych w sąsiedztwie prowadzonych prac oraz nie spowoduje zagrożenia dla istniejącego na tym terenie reżimu wód słonych i słodkich. W decyzji wskazano, że nie przewiduje się wpływu przedsięwzięcia na wody podziemne z uwagi na dobrą lokalizację (poza obszarami GZWP i ujęć wód podziemnych) i lokalne warunki (głęboko umiejscowiony poziom warstw wodonośnych) oraz utwardzenie powierzchni wokół budynków i ukierunkowane odprowadzenie wód opadowych do gruntu po uprzednim oczyszczeniu i zapewnieniu wymaganych prawem parametrów. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w opinii z dnia 15 lipca 2013 r. zaopiniował uwarunkowania środowiskowe realizacji inwestycji ze wskazaniem, że separator tłuszczów na kanalizacji technologicznej z zaplecza restauracji hotelowej umieścić należy na zewnątrz budynku, a przed wprowadzeniem ścieków do kanalizacji miejskiej zainstalować studzienkę kontrolną. Mając powyższe na uwadze Burmistrz Miasta w dniu 2 sierpnia 2013 r. zawiadomił strony postępowania o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zgromadzonego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W procedurze udziału społeczeństwa dla w/w inwestycji nie wniesiono żadnych uwag i zastrzeżeń. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji mając na uwadze wnioski raportu o oddziaływaniu na środowisko, stan faktyczny opisany w raporcie, odległości od obszarów Natura 2000 stwierdził, że przy zapewnieniu odpowiednich środków zabezpieczających i procedur minimalizujących powstanie niekontrolowanych zanieczyszczeń środowiska wodno-gruntowego, przedsięwzięcie nie spowoduje znacznego wpływu na cele ochrony obszarów Natura 2000. Wprowadzenie ograniczeń nadmiernej antropopresji na skarpach wyrobiska oraz zastosowanie odpowiednich technik przesadzania krzewów nie będzie znacząco negatywnie wpływać na rośliny chronione. Z uwagi na położenie poza granicami obszarów chronionych objętych ochroną na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody oraz przy uwzględnieniu charakteru i skali inwestycji, przedsięwzięcie nie narusza przepisów w tym zakresie. Określając rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia Burmistrz Miasta podał, że planowane przedsięwzięcie polegać będzie na budowie zespołu budynków: hotelowego i mieszkalnego wielorodzinnego z parkingami podziemnymi i miejscami postojowymi na terenie działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], które w chwili obecnej scalone zostały do trzech działek o nr [...], [...] i [...] co przedstawiono w załączniku nr 4 do raportu, wypisie i wyrysie z rejestru gruntów. Działki przeznaczone pod lokalizację inwestycji są częściowo zagospodarowane. Znajduje się tam budynek stacji uzdatniania wody (przeznaczony do rozbiórki. Znajdowało się też ujęcie wód podziemnych "Szkuner", które zostało zlikwidowane. Na działkach nr [...] i [...] wybudowano budynek mieszkalny wielorodzinny (52 mieszkania) wraz z garażem podziemnym na 47 miejsc, dojazdem do budynku oraz klatka schodową (z windą) komunikującą teren budynku z działką nr [...] położoną niżej. Na działce [...] i [...] znajduje się dojazd do garaży podziemnych wraz z murem oporowym. Teren działek jest otwarty i generalnie o płaskim ukształtowaniu. Wzdłuż granicy działek [...] i [...] oraz [...] i [...] przebiega skarpa. Działki o nr [...] i [...] znajdują się nieco wyżej niż działki [...] i [...]. Obszar ten znajduje się w okolicy dość zwartej zabudowy miejskiej. Łączna powierzchnia terenu przeznaczonego pod inwestycję wynosi 7345 m2. Z tego działki o nr [...] i [...] znajdujące się w pasie technicznym brzegu morskiego oraz na terenie N. Parku Krajobrazowego o łącznej powierzchni 2191 m2 stanowić będą obszar niezabudowany. W związku z tym nie będzie on przekształcany w wyniku realizacji przedsięwzięcia. Obszar inwestycji obejmujący pozostałe działki ma powierzchnię 5154 m2 i znajduje się w otulinie N. Parku Krajobrazowego. W następnej kolejności organ I instancji określił warunki wykorzystania przedmiotowego terenu w fazie realizacji (faza rozbiórki i budowy) przedsięwzięcia oraz eksploatacji, podkreślając konieczność ochrony i nienaruszalności obszaru N. Parku Krajobrazowego (poza działkami nr [...] i [...]) i terenem leśnym, ochrony ptaków w okresie lęgowym, zapewnienia odpowiedniej organizacji podczas prac budowlanych z zachowaniem przepisów bhp i procedur wynikających z odrębnych przepisów, wymogi związane z wycinką drzew i usuwaniem krzewów, a następnie wprowadzaniem na tym terenie odpowiednich gatunków roślin, odprowadzaniem wód opadowych, ścieków sanitarno-bytowych, rozwiązań minimalizujących oddziaływanie odorotwórcze, obsługę wszystkich urządzeń zasilanych czynnikiem freonowym. Odnośnie wymagań dotyczących ochrony środowiska koniecznych do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w szczególności w projekcie budowlanym, w przypadku decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 3 tej ustawy podkreślono, że projekt budowlany winien zakładać rozwiązania techniczne, technologiczne i organizacyjne minimalizujące oddziaływanie na środowisko w fazie realizacji oraz eksploatacji; odniesiono się także do kwestii odwodnienia i zabezpieczenia wykopów dla potrzeb realizacji basenu i spa oraz systemów wentylacyjnych i klimatyzacyjnych. Odnośnie wymogów w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych organ I instancji zaznaczył, że przedsięwzięcie ze względu na charakter i sposób realizacji nie należy do inwestycji o zwiększonym lub o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Organ wskazał, że w związku z rodzajem i lokalizacją przedsięwzięcia wykluczona jest także możliwość oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na obszary położone poza granicami Polski. Ponadto nie nałożono na wnioskodawcę obowiązku monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Odwołanie od tej decyzji złożyła B. K. wnosząc o zbadanie jej zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. W odwołaniu wskazano, że przedmiotowa inwestycja ma być realizowana na terenie N. Parku Krajobrazowego oraz w pasie technicznym brzegu morskiego i w związku z tym może posiadać wadę prawną. Samorządowe Kolegium Odwoławczego decyzją z dnia 19 maja 2014 r., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową, a katalog podstaw wydania decyzji negatywnych ma charakter zamknięty i wynika z całokształtu regulacji prawnych w tym zakresie. Prowadzą one do wniosku, że odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może nastąpić w przypadku wystąpienia sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego, w przypadku odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający, braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie lub gdy z przeprowadzonego postępowania wyniknie możliwość negatywnego oddziaływania na środowisko. Natomiast sam tylko sprzeciw co do realizacji inwestycji stron lub społeczeństwa biorącego udział w postępowaniu nie może być podstawą odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ stwierdził, że zarzuty B. K. odnośnie realizacji przedmiotowej inwestycji wyrażone w złożonym przez nią odwołaniu z dnia 13 września 2013 r. nie mogą mieć wpływu na wynik sprawy. Z akt sprawy wynika bowiem, że wydając przedmiotową decyzję organ I instancji oparł się na prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym, strony postępowania były prawidłowo informowane o jego przebiegu, przez co zapewniono im czynny udział w postępowaniu, także udział społeczeństwa w przedmiotowej sprawie został zagwarantowany na każdym etapie postępowania. Decyzja organu I instancji odpowiada przepisom art. 80 i art. 82 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zgodnie z art. 80 ust. 1 tej ustawy organ wziął pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, ustalenia zawarte w raporcie oddziaływania na środowisko oraz wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa. Organ odwoławczy wskazał, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko spełnia wymogi z art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, a z treści jego wynika, że planowane przedsięwzięcie generalnie zlokalizowane jest poza terenami poddanymi pod ochronę na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Jedynie dwie działki o nr [...] i [..., które wnioskując z treści odwołania, miała na myśli odwołująca się B. K., znajdują się na terenie N. Parku Krajobrazowego, jednakże na ich terenie nie będą prowadzone żadne prace budowlane. Pozostały obszar inwestycji znajduje się natomiast na obszarze otuliny N. Parku Krajobrazowego. W treści raportu podkreślono, iż w konsekwencji przeprowadzonych analiz wpływów środowiskowych dla przedstawionych wariantów przedsięwzięcia, a w tym dla wariantu realizacyjnego wybranego przez inwestora - projektowane przedsięwzięcie nie będzie powodowało istotnych, negatywnych wpływów środowiskowych. Reasumując, organ odwoławczy stwierdził, że decyzja wydana została z zachowaniem procedury środowiskowej, a jej treść odpowiada przepisom prawa. W skardze B. K. zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego. Skarżąca stwierdziła, że postępowanie administracyjne przeprowadzono w trybie postępowania nadzwyczajnego, gdy tymczasem powinno być przeprowadzone w trybie zwykłym. Skutkiem tego, według skarżącej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie oceniło wydanych w toku postępowania środowiskowego postanowień uzgadniających, które można zaskarżyć wraz z odwołaniem. Skarżąca zarzuciła brak uwzględnienia w decyzjach organów obu instancji uchwały Sejmiku Województwa z dnia 27 kwietnia 2011 r. nr [...] w sprawie N. Parku Krajobrazowego, ustanawiającej ograniczenia w zakresie lokalizacji i realizacji inwestycji. B. K. wskazała, że decyzja środowiskowa narusza § 3 pkt 1 uchwały przewidującego zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Nadto, zarzuciła ona naruszenie § 3 pkt 3 uchwały przewidującego zakaz likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej lub zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych. W przedmiotowej sprawie zabrakło zdaniem skarżącej ustalenia, czy krzewy występujące na terenie inwestycji należą do chronionego zadrzewienia nadwodnego. Skarżąca wskazała na naruszenie § 3 pkt 5 uchwały przewidującego zakaz wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwsztormowym, przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub budową odbudową, utrzymaniem, remontem lub naprawą urządzeń wodnych. Według skarżącej projekt realizacyjny przedmiotowej inwestycji przewiduje wykonanie wykopów pod garaż i wywiezienie ziemi, co trwale przekształci rzeźbę terenu. Kwestia ta nie była przedmiotem rozważań Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w toku uzgodnienia, ani przedmiotem oceny organu odwoławczego. B. K. zarzuciła naruszenie zakazu z § 3 pkt 6 uchwały przewidującego zakaz dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli zmiany te nie służą ochronie przyrody lub racjonalnej gospodarce rolnej, leśnej, wodnej lub rybackiej. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska przewidział w postanowieniu, że nastąpi obniżenie zwierciadła wody, ale ocenił, że wahania te mieszczą się w granicach dozwolonych. Skarżąca wskazała nadto, że nie wiadomo, na jakiej podstawie wskazany organ ocenił, że nastąpią zmiany stosunków wodnych, które są dopuszczalne. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie § 3 pkt 8 uchwały przewidującego zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 200 m od krawędzi brzegów klifowych oraz w pasie technicznym brzegu morskiego. Skarżąca oparła naruszenie wskazanego zakazu na treści wydanej wobec niej decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla nieruchomości, której pozostaje ona właścicielem. W decyzji tej Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, iż dla naruszenia zakazu o którym mowa w § 3 pkt 8 uchwały nie ma znaczenia, że działki będące w pasie technicznym faktycznie pozostaną niezabudowane, jeśli stanowią teren inwestycji, co do której ma być wydana decyzja o warunkach zabudowy, albowiem są one uwzględniane do określenia wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu. Skarżąca zarzuciła brak wszechstronnej i rzetelnej oceny dokumentacji przedstawionej przez inwestora i wskazała, że decyzja środowiskowa została wydana dla działek, które w dniu wydania decyzji nie figurowały w ewidencji gruntów pod takimi numerami ewidencyjnymi. Nadto skarżąca wskazała, że Burmistrz Miasta powinien był jej jako stronie postępowania doręczyć osobiście decyzję w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań, czego nie uczynił. Mając na uwadze wskazane wyżej naruszenia prawa skarżąca wniosła o uchylenie kwestionowanej decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uczestnik postępowania – inwestor "A" Spółka z o.o. Spółka Komandytowa z siedzibą w Ch. w piśmie procesowym z dnia 6 października 2014 r. wniósł o oddalenie skargi. Uczestnik wskazał, że zarzuty skargi są bezzasadne. Wyjaśnił on, że dotychczasowe numery działek objętych inwestycją uległy ponownej zmianie, działka nr [...] została podzielona na działki odpowiednio o numerach: [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...], natomiast działka o dotychczasowym numerze [...] została podzielona na działki odpowiednio o numerze [...] oraz [...], a działka nr [...] nie uległa dalszym podziałom. Uczestnik postępowania wskazał, że nie tylko w uzasadnieniu, ale również w samej sentencji decyzji o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań organ I instancji określając rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia wyraźnie odwołał się do działek według starej numeracji oraz jednoznacznie przywołał, jakimi dokładnie numerami działki te - na skutek ich scalenia - były oznaczone na dzień wydania spornych decyzji. Ustosunkowując się do zarzutu braku odniesień do uchwały w sprawie N. Parku Krajobrazowego uczestnik postępowania wyjaśnił, że brak wyraźnego odwołania się do uchwały nie miał wpływu na treść zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, albowiem inwestycja nie narusza żadnego z zakazów przewidzianych uchwałą. Wszystkie organy orzekające w sprawie ustaliły, że część inwestycji objętej wnioskiem jest w istocie zlokalizowana na terenie N. Parku Krajobrazowego. W raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zostało potwierdzone, że realizacja planowanej inwestycji nie narusza przepisów uchwały, a żaden z zakazów tej uchwały nie został naruszony w niniejszym postępowaniu. Jeśli inwestycja będzie realizowana zgodnie z zaleceniami wskazanymi w raporcie i postanowieniu RDOŚ oraz decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie będzie miała negatywnego wpływu na N. Park Krajobrazowy. Uczestnik postępowania szczegółowo odniósł się do zarzutów naruszenia zapisów uchwały, tj. § 3 pkt 1, pkt 3, pkt 5, pkt 6, pkt 8. Wyjaśnił on, że zakaz o którym mowa w § 3 pkt 1 uchwały nie dotyczy realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko nie jest obowiązkowe i przeprowadzona procedura oceny oddziaływania na środowisko wykazała brak niekorzystnego wpływu na przyrodę parku krajobrazowego, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Odnośnie zarzutu braku ustalenia charakteru zadrzewienia na działce objętej inwestycją podkreślono fakt, że drzewa oraz krzewy, o których mowa w decyzji środowiskowej, przeznaczone do wycinki, nie znajdowały się na działkach leżących w granicach N. Parku Krajobrazowego. Przeciwnie, wszystkie przedmiotowe drzewa i krzewy znajdowały się na działce, która - w chwili wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach była oznaczona numerem [...] (scalonej z działek oznaczonych uprzednio numerami [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]). Tym samym, za nieuzasadniony uznano zarzut skarżącej postulującej obowiązek RDOŚ do zweryfikowania, czy krzewy lub drzewa podlegające wycince miały charakter zadrzewienia nadwodnego w rozumieniu § 3 pkt 3 uchwały. Przedmiotowe drzewa i krzewy zlokalizowane były bowiem na terenie, którego uchwała nie dotyczy, poza terenem N. Parku Krajobrazowego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 3 pkt 5 uchwały wyjaśniono, że wbrew twierdzeniom skarżącej RDOŚ rozważył kwestię przekształcenia rzeźby terenu w odniesieniu do inwestycji i dał temu wyraz z uzasadnieniu postanowienia o uzgodnieniu. Na stronie 7 postanowienia RDOŚ wyraźnie wskazał, że działki numer [...] i [...] znajdujące się w pasie technicznym brzegu morskiego oraz na ternie N. Parku Krajobrazowego, o łącznej powierzchni 2 191 m2, stanowić będą obszar niezabudowany, w związku z czym nie będzie on przekształcany w wyniku realizacji przedsięwzięcia. Skoro więc teren ten nie będzie w ogóle przekształcany, nie jest możliwe trwałe zniekształcenie jego rzeźby. Prace budowlane nie będą wkraczały na teren N. Parku Krajobrazowego, a zatem nie mogą zniekształcić rzeźby terenu działek objętych ochroną. Nadto istotne jest, że działki [...] i [...] (aktualnie [...]) zlokalizowane na terenie N. Parku Krajobrazowego są położone niżej niż reszta terenu. Hipotetycznie, trwałe zniekształcenie rzeźby terenu mogłoby zostać rozważone w przypadku, gdyby sytuacja była odwrotna, tj. gdyby działki położone w granicach N. Parku Krajobrazowego zlokalizowane były wyżej niż reszta terenu. Wówczas można byłoby twierdzić, że na skutek planowanych prac mogłaby potencjalnie zostać naruszona sama skarpa (na skutek podkopania i utraty oparcia). W sytuacji przeciwnej, tj. w przypadku, gdy działki znajdujące się w obrębie N. Parku Krajobrazowego są położone niżej niż działki, na których będą wykonywane prace, nie można sobie w ogóle wyobrazić trwałego zniekształcenia rzeźby na terenie N. Parku Krajobrazowego na skutek prac wykonanych na sąsiadujących działkach położonych wyżej niż N. Park Krajobrazowy. W zakresie zarzutu niedopuszczalnej zmiany stosunków wodnych wyjaśniono, że z treści postanowienia uzgadniającego RDOŚ jednoznacznie wynika, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie będzie miało wpływu na zmianę stosunków gruntowo-wodnych. Uczestnik wskazał, że w decyzji środowiskowej nie naruszono zakazu lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 200 m od krawędzi brzegów klifowych oraz w pasie technicznym brzegu morskiego. Z treści wniosku, jak i z postanowienia RDOŚ, decyzji Burmistrza Miasta oraz zaskarżonej decyzji wynika bowiem jednoznacznie, że działki zlokalizowane w pasie technicznym brzegu morskiego nie zostaną zabudowane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola ta polega na badaniu zgodności decyzji z przepisami prawa materialnego i prawa procesowego, a badana decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia w tym zakres naruszeń o istotnym wpływie na wynik sprawy. Przedmiotem niniejszego postępowania była ocena legalności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta z dnia 29 sierpnia 2013 r., ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu budynków: hotelowego i mieszkalnego wielorodzinnego z parkingiem podziemnym i miejscami postojowymi, realizowanego na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] obręb W. [...], przy ul. H. we W. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Wbrew zarzutom skargi organy administracji rozstrzygając sprawę dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, procedowały w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego i prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego - ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Celem tej ustawy jest ocena, znaczących oddziaływań inwestycji na środowisko oraz wprowadzenie adekwatnych środków łagodzących i kompensujących. Według art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia obejmujące w szczególności weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień i zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. Stosownie zaś do treści art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Art. 59 ust. 1 ustawy stanowi, że przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Stosownie do treści art. 64 ust. 1 ustawy postanowienia, o których mowa w art. 63 ust. 1 i 2 ustawy, wydaje się po zasięgnięciu opinii: 1) regionalnego dyrektora ochrony środowiska, 2) organu, o którym mowa w art. 78, w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3, 10, 11, 13 i 15-17. W ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko sporządzany jest raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, który powinien zawierać informacje wskazane w art. 67 ustawy. Stosownie zaś do treści art. 77 ust. 1 ustawy jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji: 1) uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska i, w przypadku gdy przedsięwzięcie jest realizowane na obszarze morskim, z dyrektorem urzędu morskiego, 2) zasięga opinii organu, o którym mowa w art. 78, w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3 i 10-19 ustawy (w analizowanym przypadku jest to Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny). Uzgodnienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska następuje w drodze postanowienia, które powinno zawierać elementy wymienione w ust. 4 art. 77 ustawy. Stosownie do treści art. 79 ust. 1 ustawy przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie z art. 80 ust. 1 ustawy, jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1, 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa, 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Art. 82 ust. 1 ustawy wskazuje, jakie elementy powinna zawierać decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, wydana po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie zaś z treścią art. 85 ust. 1 ustawy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga uzasadnienia. Wymagania co do treści uzasadnienia takiej decyzji przedstawia natomiast art. 85 ust. 2 ustawy. W sprawie prawidłowo ustalone zostało, że planowane przedsięwzięcie, stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko przewidziane w § 3 ust. 1 pkt 56 a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397 ze zm.) Burmistrz Miasta postanowieniem z dnia 8 maja 2012 r., wydanym w trybie art. 63 ust. 1 ustawy, po zasięgnięciu opinii Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia oraz określił, że zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko ma być zgodny z art. 66 ust. 1 ustawy. Inwestor przedłożył raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Następnie, zgodnie z wymogiem art. 77 ust. 1 ustawy, zarówno Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny jak i Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska uzgodnili warunki realizacji dla przedmiotowego przedsięwzięcia. W sprawie zastosowano unormowania dotyczące udziału społeczeństwa w wydawaniu decyzji. W wyniku tak przeprowadzonego postępowania organ I instancji wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, a organ odwoławczy utrzymał ją w mocy. W ocenie Sądu, wydana decyzja spełnia wszystkie wymogi przewidziane przepisami ustawy. Zarzut skargi dotyczący naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze przepisów prawa przez wskazanie nieaktualnych numerów działek nie zasługują na uwzględnienie. Stan ewidencyjny nieruchomości może ulegać zmianom w toku postępowania. Organ i Instancji zarówno w sentencji jak i uzasadnieniu decyzji określając rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia odwołał się do działek według starej numeracji oraz jednoznacznie przywołał, jakimi dokładnie numerami działki te - na skutek ich scalenia - były oznaczone na dzień wydania spornych decyzji. Za niezasadny Sąd uznał zarzut procedowania przez organ w trybie właściwym dla postępowania nadzwyczajnego, zamiast w trybie postępowania zwykłego. Postępowanie przeprowadzono w trybie właściwym dla zwyczajnego postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji szeroko powołał się na treść i uzasadnienie postanowienia RDOŚ i wskazał, że organ I instancji prawidłowo uwzględnił wyniki dokonanego przez ten organ uzgodnienia. Takie stanowisko świadczy o dokonaniu pozytywnej oceny postanowienia uzgadniającego. Jak słusznie wskazała skarżąca na postanowienie takie nie przysługuje zażalenie i zgodnie z art. 142 k.p.a. może być ono kwestionowane w odwołaniu od decyzji. Skarżąca w odwołaniu nie podniosła jednak żadnych konkretnych zarzutów odnośnie tego postanowienia, organ nie widział zatem potrzeby szczegółowego rozważania kwestii prawidłowości postanowienia. Także w skardze nie wykazano wadliwości postanowienia uzgadniającego, zatem zarzuty w tym zakresie nie zasługują na uwzględnienie. W skardze słusznie wskazano, że organ I instancji nie odniósł się do zapisów uchwały Sejmiku Województwa z dnia 27 kwietnia 2011 r. nr [...] w sprawie N. Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. Nr 66 poz. 1457), zwanej dalej uchwałą, ustanawiającej ograniczenia w zakresie lokalizacji i realizacji inwestycji. Brak oceny w tym zakresie stanowi naruszenie przepisów prawa materialnego, niemniej naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., nie uzasadnia ono zatem uchylenia zaskarżonej decyzji. Realizacja planowanej inwestycji nie narusza bowiem wskazywanych przez skarżącą przepisów uchwały. Do zapisów tej uchwały odniesiono się w przedłożonym przez inwestora raporcie, kwestia położenia inwestycji częściowo na terenie N. Parku Krajobrazowego mimo braku powołania się na uchwałę była analizowana w postanowieniu uzgadniającym RDOŚ oraz decyzjach organów obu instancji. W § 3 pkt 1 przedmiotowej uchwały wprowadzono zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zakaz ten nie dotyczy jednak realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko nie jest obowiązkowe i przeprowadzona procedura oceny oddziaływania na środowisko wykazała brak niekorzystnego wpływu na przyrodę parku krajobrazowego, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Aczkolwiek w przedmiotowej uchwale brak jest wyłączenia w tym zakresie, niemniej wynika ono z przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013 r. poz. 627 ze zm.). Przepis art. 17 ust. 3 tej ustawy stanowi bowiem, że zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, nie dotyczy realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko nie jest obowiązkowe i przeprowadzona procedura oceny oddziaływania na środowisko wykazała brak niekorzystnego wpływu na przyrodę parku krajobrazowego. Sytuacja taka zachodzi w niniejszej sprawie. Unormowania ustawodawcze mają w tym zakresie pierwszeństwo przed ustaleniami uchwały i winny być w sprawie zastosowane. Zarzut naruszenia zadrzewień na działce objętej inwestycją nie zasługiwał na uwzględnienie. § 3 pkt 3 uchwały przewiduje zakaz likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej lub zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych. Drzewa oraz krzewy, o których jest mowa w decyzji środowiskowej, przeznaczone do wycinki, nie były bowiem położone na działkach leżących w granicach N. Parku Krajobrazowego. Przedmiotowe drzewa i krzewy znajdowały się na działce, która - w chwili wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach była oznaczona numerem [...] (scalonej z działek oznaczonych uprzednio numerami [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]), położnej poza terenem N. Parku Krajobrazowego. RDOŚ nie miał zatem obowiązku zweryfikowania, czy krzewy lub drzewa podlegające wycince miały charakter zadrzewienia nadwodnego w rozumieniu § 3 pkt 3 uchwały. Za niezasadny Sąd uznał zarzutu naruszenia § 3 pkt 5 uchwały, przewidującego zakaz wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwsztormowym, przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub budową odbudową, utrzymaniem, remontem lub naprawą urządzeń wodnych. Według skarżącej projekt realizacyjny przedmiotowej inwestycji przewiduje wykonanie wykopów pod garaż i wywiezienie ziemi, co trwale przekształci rzeźbę terenu. RDOŚ rozważył powyższą kwestię w odniesieniu do inwestycji i dał temu wyraz z uzasadnieniu postanowienia o uzgodnieniu. Na stronie 7 postanowienia organ ten wskazał, że działki numer [...] i [...] znajdujące się w pasie technicznym brzegu morskiego oraz na ternie N. Parku Krajobrazowego, o łącznej powierzchni 2 191 m2, stanowić one będą obszar niezabudowany, w związku z czym nie będzie on przekształcany w wyniku realizacji przedsięwzięcia. Prace budowlane nie będą realizowane na terenie N. Parku Krajobrazowego i nie doprowadzą do zniekształcenia rzeźby terenu działek objętych ochroną. Działki [...] i [...] (aktualnie [...]) zlokalizowane na terenie N. Parku Krajobrazowego są położone niżej niż reszta terenu. W takiej sytuacji nie może także dojść do trwałego zniekształcenia rzeźby na terenie N. Parku Krajobrazowego na skutek prac wykonanych na sąsiadujących działkach położonych wyżej niż N. Park Krajobrazowy, na co słusznie wskazał inwestor w piśmie procesowym z dnia 6 października 2014 r. Za niezasadny uznać należało zarzut naruszenia § 3 pkt 8 uchwały przewidującego zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 200 m od krawędzi brzegów klifowych oraz w pasie technicznym brzegu morskiego. Z treści wniosku oraz wydanych w sprawie decyzji wynika bowiem, że na terenie działek zlokalizowanych w pasie technicznym brzegu morskiego nie zostaną zlokalizowane żadne obiekty budowlane. Wskazać także należy, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do odwoływania się do innego postępowania dotyczącego decyzji dotycząca innej inwestycji, o innym charakterze, jaką jest decyzja o ustaleniu warunków zabudowy. W decyzji środowiskowej organ nie jest zobligowany do rozważania, ocenianej w analizie sporządzonej dla potrzeb wydania decyzji o warunkach zabudowy, kwestii wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu. Za niezasadny Sąd uznał zarzut niedopuszczalnej zmiany stosunków wodnych w wyniku realizacji inwestycji, stanowiącej naruszenie zakazu z § 3 pkt 6 uchwały przewidującego zakaz dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli zmiany te nie służą ochronie przyrody lub racjonalnej gospodarce rolnej, leśnej, wodnej lub rybackiej. Z postanowienia RDOŚ wynika bowiem, że kwestia ta została przez ten organ szczegółowo rozważona i organ ten nie stwierdził, że przedsięwzięcie taką zmianę pociągnie za sobą. Z ustaleń organu wynikało, że planowane przedsięwzięcie nie będzie miało wpływu na zmianę stosunków gruntowo-wodnych. W postanowieniu uzgadniającym w decyzji organu I instancji zostało wskazane, że obniżenie zwierciadła wody poza wykopem nie wpłynie na zmianę stosunków gruntowo-wodnych w sąsiedztwie prowadzonych prac. Organ stwierdził, że z uwagi na konieczność odpompowania wód z wykopu fundamentowego może nastąpić nieznaczne (rzędu 0,05-0,1 m) obniżenie zwierciadła wody poza wykopem, takie wahania mieszczą się jednak w granicach naturalnych wahań zwierciadła wody wywołanych przepływami i odpływami, a także opadami atmosferycznymi i taki rząd obniżenia nie wpłynie na zmianę stosunków gruntowo wodnych w sąsiedztwie prowadzonych prac oraz nie spowoduje zagrożenia dla istniejącego na tym terenie reżimu wód słonych i słodkich. Nieznaczne, czasowe wahanie zwierciadła wody związane z okresem wykonywania prac nie stanowi zmiany stosunków wodnych, zmiana ta nie ma bowiem charakteru trwałego. Dokonana w tym zakresie ocena nie budzi wątpliwości. W decyzji wskazano, że nie przewiduje się wpływu przedsięwzięcia na wody podziemne z uwagi na dobrą lokalizację (poza obszarami GZWP i ujęć wód podziemnych) i lokalne warunki (głęboko umiejscowiony poziom warstw wodonośnych) oraz utwardzenie powierzchni wokół budynków i ukierunkowane odprowadzenie wód opadowych do gruntu po uprzednim oczyszczeniu i zapewnieniu wymaganych prawem parametrów. Zarzut braku doręczenia skarżącej decyzji środowiskowej, nie mógł uzasadniać uchylenia wydanej decyzji, albowiem nie wywołało to negatywnego wpływu na uprawnienia procesowe skarżącej, która w terminie złożyła odwołanie od decyzji. Wskazać należy, że ustawodawca określił katalog okoliczności uzasadniających odmowę zgody na realizację przedsięwzięcia. Wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach można odmówić w razie niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 80 ust.2), odmowy uzgodnienia warunków realizacji bądź wydania negatywnej opinii, przez organy o których mowa w art. 77 ust.1 ustawy, braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany, jeżeli z oceny oddziaływania na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie (art. 81 ust.1 ustawy), w sytuacji gdy z oceny oddziaływania na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, a za realizacją przedsięwzięcia nie przemawiają konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym i brak jest rozwiązań alternatywnych (art. 81 ust. 2 ustawy środowiskowej), oraz w przypadku jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza (art. 81 ust.3 ustawy). W niniejszej sprawie nie zaszły przesłanki wydania decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. W związku z powyższym, wobec ustalenia, iż decyzja wydana została z zachowaniem procedury środowiskowej, a jej treść odpowiada przepisom prawa, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę, jako bezzasadną, oddalił.