II SA/Gd 471/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Starszy sekretarz sądowy Izabela Adamowicz po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2017 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi J. K. i Ł. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Ł. i J. K. (dalej jako "Skarżący) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 czerwca 2016r., znak [..] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 kwietnia 2016r., znak [..] nakazującą Skarżącym rozbiórkę drewnianego obiektu budowlanego nietrwale związanego z gruntem, składającego się z części gospodarczej o wymiarach 2,70m x 3,00m i zadaszenia o wymiarach 2,70m i 5,40m z przeznaczeniem na składowanie drewna opałowego. Zaskarżoną decyzję podjęto w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: W trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu 3 września 2010r. inspektorzy nadzoru budowlanego ustalili, że Skarżący wykonali drewniany obiekt z przeznaczeniem na składowanie drewna opałowego z częścią gospodarczą, który jest nietrwale połączony z gruntem. Obiekt został posadowiony na granicy działek nr [..] i nr [..]. Właścicielami działki nr [..] są Państwo L. i M. K., którzy zostali uznani jako strona w niniejszym postępowaniu administracyjnym. W dniu oględzin inwestorzy przedłożyli inspektorom nadzoru budowlanego zgłoszenie z dnia 23 lipca 2010 r. kierowane do Starostwa Powiatowego dotyczące budowy wiaty - ustawionej na słupkach betonowych (bez fundamentów) o konstrukcji szkieletowej, drewnianej o pow. 22,5m2. W ocenie organu I instancji przedmiotowy obiekt budowlany z racji, iż nie jest trwale związany z gruntem, nie ma fundamentów nie jest budynkiem gospodarczym (art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane). Również nie można go nazwać wiatą (rodzaj lekkiej budowli bez ścian, której dach opiera się na słupach), gdyż inwestorzy zrealizowali obiekt drewniany pełniący jedynie funkcję gospodarczą. Przedmiotowy obiekt składa się z części gospodarczej o wymiarach 2,70m x 3,00m i zadaszenia o wymiarach 2,70 x 5,40m z przeznaczeniem na składowanie drewna opałowego i tworzy jednolitą konstrukcyjną całość. Zatem przedmiotowy obiekt nie podlegał zgłoszeniu w trybie art. 30 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Rozpatrywany obiekt budowlany nie jest także tymczasowym obiektem wybudowanym na 120 dni, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego. Tym samym jego budowa stosownie do art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego wymagała uzyskania przez inwestorów ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją Nr [..] z dnia 8 sierpnia 2014r. nakazał Skarżącym wykonać rozbiórkę drewnianego obiektu budowlanego, nietrwale związanego z gruntem, składającego się z części gospodarczej o wymiarach 2,70m x 3,00m i zadaszenia o wymiarach 2,70 x 5,40m z przeznaczeniem na składowanie drewna opałowego, zlokalizowanego w C. przy ul. K. na działce nr [..]. Na skutek wniesionego odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją Nr [..] z dnia 24 października 2014r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że dla rozpoznania przedmiotowej sprawy niezbędne jest ustalenie daty pobudowania przedmiotowego obiektu budowlanego. Organ I instancji ponownie rozpoznając sprawę podjął działania celem jednoznacznego ustalenia daty pobudowania przedmiotowego obiektu, tj. czy jego realizacja nastąpiła przed czy po dokonaniu zgłoszenia Staroście. W związku z faktem, iż kolejno wyznaczane terminy przesłuchania świadków z różnych przyczyn nie odpowiadały Skarżącym, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego pismem z dnia 15 stycznia 2016 r. zwrócił się do Ł. i J. K. o wyznaczenie, w terminie 14 dni od dnia otrzymania tego pisma, dogodnej daty przesłuchania świadków odnośnie ustalenia daty pobudowania drewnianego obiektu na działce nr [..] w C. Organ I instancji poinformował jednocześnie, że wybór tego terminu będzie wiążący. Powyższe pismo zostało doręczone Skarżącym w dniu 2 lutego 2015 r. Pismem z dnia 12 lutego 2015 r. Ł. i J. K. poinformowali Powiatowego Inspektora, że najbliższy możliwy termin, ze względu na planowane wyjazdy i sprawy rodzinne, określają na "wtorek 20 października 2015 roku" oraz że "w najbliższym czasie" podadzą nazwiska świadków do przesłuchania w przedmiotowej sprawie. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego pismami z dnia 22 września 2015 r. wezwał świadków – S. P., R. J. i S. I. - do złożenia osobiście, w dniu 20 października 2015 r., w siedzibie organu I instancji, zeznań dotyczących daty pobudowania przedmiotowego obiektu. O powyższym strony postępowania – Ł.K., J. K., M. K. oraz L. K. - zostały powiadomione odrębnym pismem z dnia 22 września 2015 r. Skarżący pismem z dnia 8 października 2015 r. zwrócili się do Powiatowego Inspektora o przesunięcie terminu złożenia zeznań przez świadków ze względu na błędne w treści pisma z dnia 20 października 2015 r. zawiadomienie (odnośnie nazwy obiektu, którego dotyczy postępowanie) oraz na brak możliwości powołania świadków z ich strony ze względu na błędne wskazanie przedmiotu sprawy. Podczas przesłuchania w dniu 20 października 2015 r., w którym udział wzięli udział M. i L. K., świadkowie – S. I.i R.J. zeznali że widzieli pobudowany przedmiotowy obiekt budowlany na działce Skarżących przed datą dokonania zgłoszenia budowy wiaty skierowanego przez Skarżących do Starostwa Powiatowego. Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 17 grudnia 2015r. nałożył na Skarżących obowiązek przedłożenia dokumentów określonych w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego. W związku z tym, iż Ł. i J. K. nie wykonali powyższego obowiązku organ I instancji decyzją z dnia 18 kwietnia 2016r nakazał im rozbiórkę drewnianego obiektu budowlanego nietrwale związanego z gruntem, składającego się z części gospodarczej o wymiarach 2,70m x 3,00m i zadaszenia o wymiarach 2,70m i 5,40m z przeznaczeniem na składowanie drewna opałowego. Po rozpoznaniu odwołania Skarżących Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 30 czerwca 2016r. utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję wskazał, iż podziela stanowisko Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że przedmiotowy obiekt nie jest ani budynkiem gospodarczym, ani wiatą. Cechą charakterystyczną budynku gospodarczego jest jego trwałe związanie z gruntem. Z ustaleń organu nadzoru budowlanego i zdjęć znajdujących się w aktach sprawy wynika, że przedmiotowy obiekt nazwany w zgłoszeniu "wiatą" składa się z obiektu gospodarczego o wymiarach 2,70m x 3,00m i z zadaszenia o wymiarach 2,70m x 5,40m (z przeznaczeniem na składowanie drewna opałowego), które nie są trwale związane z gruntem i które tworzą jednolitą konstrukcyjną całość. Dodatkowo organ odwoławczy zauważył, że w myśl rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) za szczególny rodzaj budynku uważa się wiatę, która stanowi pomieszczenie naziemne, nie obudowane ścianami ze wszystkich stron lub nawet w ogóle ścian pozbawione. Na gruncie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane funkcjonuje pojęcie "wiaty" bez wskazania, jak należy rozumieć to pojęcie. Według słownika języka polskiego "wiata" to "daszek wsparty na słupach", "lekka budowla w postaci dachu wspartego na słupach". Przedmiotowego obiektu - jednolitej konstrukcyjnie całości współtworzonej przez obiekt gospodarczy (obudowany ścianami, z otworem okiennym i drzwiowym) i zadaszenie, z przeznaczeniem na składowanie drewna opałowego - w ocenie organu odwoławczego nie można uznać za "wiatę". Rodzaj konstrukcji (konstrukcja drewniana) i nietrwałe połączenie całego obiektu z gruntem (kostki betonowe, słupki betonowe - bez fundamentów) wskazuje, że, zgodnie z przepisami art. 3 pkt 5, art. 28 ust. 1 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 12 i art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, jest to tymczasowy obiekt budowlany, którego budowa - na okres dłuższy niż 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy - wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Inwestorzy - Państwo Ł. i J. K. nie przedstawili takiego pozwolenia. Po ustaleniu, iż przedmiotowa inwestycja została zrealizowana z naruszeniem przepisu art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (czyli bez wymaganego pozwolenia na budowę), organ nadzoru budowlanego I instancji był zobligowany do przeprowadzenia postępowania w oparciu o przepisy art. 48 tej ustawy. W toku tego postępowania Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał, na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 powyższej ustawy, postanowienie (nr PINB [..] z dnia 17 grudnia 2015 r.) nakładające na inwestorów obowiązek przedłożenia w określonym terminie wymienionych w sentencji postanowienia dokumentów. We wskazanym terminie zobowiązani nie przedłożyli dokumentów wymienionych w sentencji ww. postanowienia. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał dalej, że procedura legalizacji obiektu budowlanego wzniesionego bez pozwolenia na budowę jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem strony. Jeżeli w jej ocenie tego rodzaju postępowanie jest z jakiegokolwiek względu dla niej zbyt uciążliwe, to legalizacji przeprowadzać nie musi, licząc się z konsekwencjami w postaci nakazu rozbiórki obiektu. W konsekwencji wydanie w trybie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane decyzji nakazującej rozbiórkę przedmiotowego obiektu było prawnie uzasadnione. W skardze na powyższą decyzję organu odwoławczego Skarżący zarzucili naruszenie: 1. art. 52 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, polegającego na jego niewłaściwym zastosowaniu, bowiem nakaz rozbiórki drewnianego obiektu budowlanego skierowany został do J. K. i Ł.K., podczas gdy organ nie ustalił w sposób nie budzący wątpliwości kto był inwestorem przedmiotowego obiektu, natomiast sam fakt bycia właścicielem nieruchomości, na której znajduje się obiekt nie może i nie przesądza o fakcie, że dana osoba jest jego inwestorem, 2. art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane polegające na bezpodstawnym zastosowaniu wobec obiektu będącego przedmiotem niniejszego postępowania, postępowania legalizacyjnego, bowiem brak jest ustawowych elementów określonych w art. 48 ust. 1 ustawy dla przypisania jego zastosowania w przedmiotowej sprawie, 3. naruszenie art. 48 ust 2 i 3 ustawy Prawo budowlane polegające na utrzymaniu przez organ II instancji w mocy postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17.12.2015r., znak [..], w którym wstrzymano prowadzenie robót budowlanych związanych z budową drewnianego obiektu budowlanego mimo, że zostały one już wykonane, 4. naruszenie art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego polegające na bezpodstawnym uznaniu za strony postępowania właścicieli nieruchomości sąsiadującej z dz. nr [..], pomimo tego że osoby te nie miały jakiegokolwiek w tym prawnego interesu w sprawie i nie wyjaśnieniu w żaden sposób tej kwestii, 5. naruszenie art. 7 i 77 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego polegające na przyjęciu przez organ odwoławczy za podstawę decyzji nieprawidłowo ustalony przez organ I instancji stan faktyczny sprawy, bowiem przyjęto za udowodnioną okoliczność, że budowa drewnianego obiektu budowlanego, będącego przedmiotem niniejszego postępowania rozpoczęła się i zakończyła przed dokonaniem przez inwestora zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych do Starostwa Powiatowego, podczas gdy na tą okoliczność przesłuchano jedynie sąsiadów oraz wskazanych przez nich świadków, a pominięto w ogóle dowód z przesłuchania w charakterze strony Państwa Ł. i J. K., 6. naruszenie art. 7 i 77 i 80 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego, w szczególności niezweryfikowanie, czy nieruchomość należąca do skarżących leży w obszarze oddziaływania obiektu, 7. naruszenie art. 9 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego poprzez nieudzielenie odwołującym informacji koniecznych do rozeznania się w sprawie, mimo nieznajomości prawa przez odwołujących i faktu, iż nie byli oni reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika. W związku z powyższym Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, nie są obarczone naruszeniami prawa, mogącymi skutkować ich uchyleniem. Przedmiotem kontroli legalności w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 kwietnia 2016r nakazującą Ł. i J. K. rozbiórkę drewnianego obiektu budowlanego nietrwale związanego z gruntem, składającego się z części gospodarczej o wymiarach 2,70m x 3,00m i zadaszenia o wymiarach 2,70m i 5,40m z przeznaczeniem na składowanie drewna opałowego. Podstawą prawną orzeczonej rozbiórki był przepis art. 48 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (tj.: Dz.U. z 2016r., poz. 290), zwanej dalej "Prawem budowlanym". Ze wskazanej podstawy prawnej wynika, że rozbiórka była efektem przeprowadzonego postępowania legalizacyjnego w trybie art. 48 Prawa budowlanego. Przepis ten określa między innymi warunki legalizacji samowoli budowlanej. Stosownie do regulacji przepisów art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego samowola budowlana, polegająca na budowie albo wybudowaniu obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego pozwolenia na budowę, co do zasady skutkuje nakazem rozbiórki. W obowiązującym stanie prawnym nakaz rozbiórki nie jest orzekany bezwzględnie. Ustawodawca zobowiązał organy administracji do badania, czy budowa zrealizowana bez wymaganego pozwolenia na budowę jest zgodna z przepisami, w szczególności o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, i czy umożliwia doprowadzenie obiektu lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Jeśli tak, to właściwy organ jest zobowiązany wszcząć postępowanie zmierzające do legalizacji obiektu budowlanego lub jego części. Dopiero wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości legalizacji samowoli, organ może orzec rozbiórkę. Przepis art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego szczegółowo określa przesłanki legalizacji. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu obowiązującym w dacie rozstrzygania sprawy przez organy nadzoru budowalnego po wszczęciu postępowania w sprawie samowoli budowlanej organ administracji winien ocenić, czy budowa: 1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności: a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo; b) ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Wówczas organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych i ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2.Zgodnie z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie wskazanych powyżej obowiązków, właściwy organ ma obowiązek orzec nakaz rozbiórki. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż kwestionowane decyzje wydane zostały w toku procedury legalizacji samowoli budowlanej polegającej na wybudowaniu drewnianego obiektu budowlanego nietrwale związanego z gruntem na działce Skarżących bez pozwolenia na budowę. Orzeczona rozbiórka jest, w ocenie organów, skutkiem nie przedłożenia przez Skarżących dokumentów, które miały umożliwić legalizację wniesionego obiektu. W ocenie Sądu prawidłowe są ustalenia organów nadzoru budowlanego dotyczące dokonanej przez Skarżących samowoli budowlanej. Z zeznań świadków S. I. i R. J. oraz oświadczenia strony niniejszego postępowania L. K. wynika, iż przedmiotowy obiekt budowlany został wzniesiony przez Skarżących przed datą dokonania zgłoszenia jego budowy do Starostwa Powiatowego. Nadto oględziny przedmiotowego obiektu budowlanego dokonane przez organ I instancji przesądzają o prawidłowości ustaleń organów, iż nie jest on tożsamy z obiektem określonym w powyższym zgłoszeniu jako "wiata". Przepisy prawa budowlanego nie definiują pojęcia wiaty. Słownikowa definicja tego terminu oznacza "lekką budowlę w postaci dachu wspartego na słupach, wzniesioną np. nad przystankiem lub parkingiem" (https://sjp.pwn.pl/szukaj/wiata.html). Natomiast z akt sprawy wynika, że wzniesiony przez Skarżących obiekt budowlany składa się z części gospodarczej o wymiarach 2,70m x 3,00m i zadaszenia o wymiarach 2,70 x 5,40m z przeznaczeniem na składowanie drewna opałowego i tworzy jednolitą konstrukcyjną całość oraz jest nietrwale związany z gruntem. Zasadnie zatem organy nadzoru budowlanego przyjęły, że jest to tymczasowym obiekt budowlany, który z uwagi na upływ terminu określonego w art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego wymagał uzyskania pozwolenia na budowę, czego jednak Skarżący nie udokumentowali. Mając powyższe na uwadze sąd uznał za prawidłowe procedowanie organów nadzoru budowalnego w trybie art. 48 ust. 1 i następnych Prawa budowlanego. Wobec ziszczenia się dyspozycji art. 48 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego powiatowy organ nadzoru wezwał Skarżących do przedłożenia dokumentów, które umożliwić miały ocenę zgodności wykonanych samowolnie robót budowlanych z obowiązującym prawem i ich legalizację, która jest wyłącznie uprawnieniem inwestora, a nie jego obowiązkiem. Skarżący nie przedłożyli dokumentacji, o którą zostali wezwani wypełniając tym samym hipotezę przepisu art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego uprawniającą do orzeczenia rozbiórki wybudowanego obiektu budowlanego. Analiza materiału dowodowego sprawy doprowadziła Sąd do wniosku, że organy nadzoru budowlanego obu instancji w sposób prawidłowy, z poszanowaniem przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) – dalej jako "K.p.a.", zgromadziły kompletny materiał dowodowy, dokonały jego oceny i zastosowały odpowiadające ustalonym okolicznościom konsekwencje prawne. Sąd nie dostrzegł uchybień w zakresie zastosowania przepisów postępowania ani przepisów prawa materialnego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Niezasadne są zarzuty podniesione w skardze jakoby organy nadzoru budowlanego nie ustaliły w sposób nie budzący wątpliwości, iż to Skarżący są inwestorami przedmiotowej samowoli budowlanej. W ocenie Sądu w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego ta okoliczność nie budzi wątpliwości. Świadczy o tym w szczególności dokument zgłoszenia z dnia 23 lipca 2010 r. skierowanego do Starostwa Powiatowego, który przedstawili Skarżący na etapie postępowania przed organem I instancji jak i zeznania świadków i oświadczenia strony niniejszego postępowania – L. K. Nieuzasadniony jest także kolejny zarzut skargi, iż bezpodstawnie uznano za strony postępowania właścicieli nieruchomości sąsiadującej z dz. nr [..]. Zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Skoro, jak ustalono w sprawie, przedmiotowy obiekt budowlany został wzniesiony przy granicy działki, której właścicielami są M. i L. K., to zgodnie z przywołanym wyżej przepisem należało uznać ich jako strony postepowania, które potencjalnie mogło zakończyć się uzyskaniem przez Skarżących pozwolenia na budowę. Nie znalazły uznania Sądu także podniesione w skardze zarzuty związane z pominięciem stanowiska Skarżących w trakcie gromadzenia materiału dowodowego przez organy. Zgodnie z art. 79 § 1 K.p.a. strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem. Art. 79 § 2 K.p.a. stanowi natomiast, że strona ma prawo brać udział w przeprowadzeniu dowodu, może zadawać pytania świadkom, biegłym i stronom oraz składać wyjaśnienia. Z akt sprawy wynika, że organ I instancji w trakcie prowadzonego postępowania dowodowego zawiadomił Skarżących o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków. Skarżący nie skorzystali natomiast z prawa określonego w art. 79 § 2 K.p.a. do czego mieli prawo, co jednak nie może być podstawą zarzutu skierowanego przeciwko organom orzekającym w sprawie. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718), oddalił skargę jako bezzasadną.