II SA/Gd 475/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 1 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 kwietnia 2010 r., sygn. akt [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 12 kwietnia 2010 r., sygn. akt [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 4 czerwca 2009 r., znak [...] zobowiązującą L. S. do uiszczenia jednorazowej opłaty w wysokości 123.698,40 zł na rzecz Gminy Miasta z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w G., obejmującej działkę nr [...], obr. 63 o pow. 8.550 m2 oraz działkę nr [...], obr. 63 o pow. 36.454 m2, w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w mieście G. L. S. wniósł na powyższą decyzję organu II instancji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta z dnia 4 czerwca 2009 r., nr [...] z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Skarżący wskazuje, iż nie posiada środków pieniężnych na zapłatę tak wysokiej kwoty, gdyż posiadane środki wydatkował w celu zapewnienia potrzeb mieszkaniowych. Skarżący twierdzi, iż egzekucja z nieruchomości i majątku, który służy do zaspokajania podstawowych potrzeb egzystencjalnych spowoduje niepowetowane straty finansowe, które nie będą mogły być wynagrodzone przez późniejszy zwrot wyegzekwowanej od organu administracji kwoty. Ponadto egzekucja taka doprowadzi do braku możliwości regulowania obecnych należności (np. rat zaciągniętych kredytów) dlatego nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy i wartości majątku do stanu pierwotnego bez poważnego uszczerbku majątkowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zgodnie z treścią art. 135 ustawy p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przepis ten stanowi podstawę prawną do przeprowadzenia przez sąd kontroli rozstrzygnięć podjętych przez organ I instancji w toku rozpoznawania skargi na akt lub czynność podjęte przez organ odwoławczy. Uzasadnia on również – w związku z art. 61 § 3 zd. 3 ustawy p.p.s.a. - rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania nie tylko zaskarżonego aktu lub czynności lecz również aktu lub czynności poprzedzających zaskarżony akt lub czynność. Mając na uwadze powyższą regulację Sąd przeszedł do merytorycznej oceny wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji z dnia 4 czerwca 2009 r. Jak wynika z treści art. 61 § 3 p.p.s.a, istotą ochrony tymczasowej jest zapobieżenie wyrządzeniu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji lub innego aktu. Przepis ten zawiera alternatywne przesłanki podstawy wstrzymania zaskarżonego aktu, są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. W pierwszym przypadku chodzi o taką szkodę (majątkową oraz niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, skarżący uzasadniając wniosek dostatecznie uprawdopodobnił wystąpienie przesłanek określonych w powoływanym przepisie art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Zdaniem Sądu uiszczenie przez skarżącego opłaty w wysokości 123.698,40 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości przed rozpoznaniem sprawy przez sąd administracyjny z reguły będzie łączyło się z niebezpieczeństwem powstania szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Ponieważ wykonanie zaskarżonej decyzji przez skarżącego może spowodować znaczną szkodę w jego majątku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.