II SA/Gd 476/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Starszy Referent Izabela Adamowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2009 r. sprawy ze skargi A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 czerwca 2009 r., nr [...] w przedmiocie kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 15 grudnia 2004 roku, nr [...], wydanym na podstawie art. 57 ust. 7 w zw. z art. 59f ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 roku, nr 207, poz. 2016 ze zm.), po stwierdzeniu, w wyniku przeprowadzenia w dniu 14 grudnia 2004 roku obowiązkowej kontroli, przystąpienia do użytkowania stacji paliw płynnych "A", znajdującej się na terenie nieruchomości położonej przy ulicy [...] w G. na działkach nr [...], z naruszeniem przepisów art. 54 i 55 Prawa budowlanego, postanowił wymierzyć karę w wysokości 112.500 zł z tytułu nielegalnego użytkowania tejże stacji. W wyniku zażalenia wniesionego przez Spółkę "A" w W., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, postanowieniem z dnia 12 stycznia 2005 roku, nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm.), uchylił w całości ww. postanowienie organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ II instancji wyjaśnił, iż podjęcie przez organ nadzoru budowlanego I instancji, po stwierdzeniu przystąpienia do użytkowania przedmiotowego obiektu przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, działań w oparciu o art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego było w pełni uzasadnione, jednak sentencja wydanego przez ten organ postanowienia jest niepełna, gdyż nie został w niej wskazany podmiot zobowiązany do uiszczenia wymierzonej kary. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego - postanowieniem z dnia 17 stycznia 2005 roku, nr [...], wydanym na podstawie art. 57 ust. 7 w zw. z art. 59f ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, wymierzył "A" Spółce [...] z siedzibą w W. karę w wysokości 112.500 zł z tytułu nielegalnego użytkowania stacji paliw płynnych "A", położonej na terenie nieruchomości znajdującej się przy ulicy [...] w G. W zażaleniu na powyższe postanowienie "A" Spółka [...] w W. wniosła o jego uchylenie, zarzucając mu: ▪ naruszenie przepisów dotyczących postępowania dowodowego, a w szczególności art. 7, 77 § 1, 80 i 81 Kodeksu postępowania administracyjnego, w wyniku czego doszło do naruszenia prawa materialnego poprzez niezasadne zastosowanie przepisów art. 57 ust. 7 i art. 59f ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane; ▪ nieprawidłowe zastosowanie przepisu art. 59f w zw. z art. 57 ust. 7 ustawy Prawo budowlane i wyniku tego błędne obliczenie wysokości kary; ▪ naruszenie art. 107 § 3 w zw. z art. 126 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez wadliwe uzasadnienie faktyczne postanowienia. Po rozpoznaniu powyższego zażalenia - Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 22 lutego 2005 roku, nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 57 ust. 7 w zw. z art. 59f ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15 grudnia 2004 roku, nr [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż organ I instancji, po otrzymaniu pisma skarżącej z dnia 18 listopada 2004 roku, pouczył skarżącą o konieczności uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu przed przystąpieniem do jego użytkowania oraz poinformował ją, iż zgłoszony rozruch technologiczny nie może zapoczątkować ciągłego funkcjonowania stacji paliw. Stwierdził również, że ze znajdującego się w aktach sprawy materiału zdjęciowego wynika, iż w dniu 25 listopada 2004 roku stacja paliw "A" była już otwarta, co dodatkowo potwierdza paragon dokumentujący zakup paliwa datowany na 28 listopada 2004 roku oraz protokół z obowiązkowej kontroli z dnia 14 grudnia 2004 roku, w którym stwierdzono, że obiekt jest użytkowany. Organ odwoławczy wyjaśnił nadto, że karę obliczono zgodnie z treścią art. 57 ust. 7 w zw. z art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego, jako dziesięciokrotność iloczynu stawki opłaty (s), współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) i współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w). Przy czym powierzchnia stacji została ustalona na podstawie projektu zagospodarowania działki, według którego powierzchnia stacji (utwardzona wraz z zabudową) wynosi 1.982m2. W skardze na postanowienie organu odwoławczego z dnia 22 lutego 2005 roku "A" Spółka [...] w W. wniosła o jego uchylenie, powtarzając zarzuty i argumentację przytoczone w zażaleniu. W wyroku z dnia 4 kwietnia 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, w sprawie II SA/Gd 108/07, stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia z dnia 22 lutego 2005 r. i orzekł, że nie może ono być wykonane. Powodem stwierdzenia nieważności było orzeczenie przez organ odwoławczy nie o zaskarżonym postanowieniu (z dnia 22 grudnia 2005 r.), lecz o innym – z dnia 15 grudnia 2004 r., które notabene już nie funkcjonowało w obrocie (zostało uchylone postanowieniem organu odwoławczego z dnia 13 stycznia 2005 r.). Tym samym zaszła przyczyna stwierdzenia nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W postanowieniu z dnia 2 lipca 2008 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zawiesił postępowanie zażaleniowe na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. z uwagi na występujące zagadnienie wstępne, wynikające z faktu, że Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie II OSK 568/06 przedstawił Trybunału Konstytucyjnemu pytanie prawne dotyczące zgodności z Konstytucją art. 56f ust. 1 ustawy – Prawo budowlane oraz art. 57 ust. 7 ustawy – Prawo budowlane. Przepisy te są zaś podstawą rozstrzygnięcia w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. Postanowieniem z dnia 27 maja 209 r. organ odwoławczy z urzędu podjął zawieszone postępowanie, z uwagi na to, że Trybunał Konstytucyjny w dniu 5 maja 2009 r. w wyroku P 64/09 rozstrzygnął przedstawione mu zagadnienie prawne. Trybunał orzekł, że art. 57 ust. 7 w zw. z art. 59f ustawy – Prawo budowlane są zgodne z zasadą sprawiedliwości społecznej, wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP oraz z art. 32 ust. 1 Konstytucji. W postanowieniu z dnia 26 maja 2009 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 stycznia 2005 r., orzekającego o karze pieniężnej na rzecz żalącej. W uzasadnieniu postanowienia organ opisał stan faktyczny, który zaistniał w niniejszej sprawie. Organ podał, że w piśmie z dnia 18 listopada 2004 r. pełnomocnik Spółki "A" zgłosił w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego przystąpienie do rozruchu technologicznego stacji paliw przy ul. [...] w G. – z dniem 19 listopada 2004 r. W odpowiedzi na to pismo organ w piśmie z dnia 22 listopada 2004 r. poinformował Spółkę o konieczności uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu przed przystąpieniem do użytkowania oraz wskazał, że zgłoszony rozruch technologiczny nie może zapoczątkować ciągłego funkcjonowania stacji paliw. W dniu 1 grudnia 2004 r. do organu wpłynął wniosek pełnomocnika Spółki o udzielenie pozwolenia na użytkowanie stacji paliw. Jak natomiast wynika z zebranego materiału zdjęciowego, w dniu 25 listopada 2004 r. stacja paliw "A" była już otwarta, można było dokonywać na niej zakupu paliwa (w aktach sprawy znajduje się paragon dokumentujący zakup paliwa z 28 listopada 2004 r.). Zgodnie z dyspozycją art. 59a ustawy – Prawo budowlane, organ w dniu 14 grudnia 2004 r. dokonał obowiązkowej kontroli obiektu budowlanego. W protokole stwierdzono, że obiekt jest użytkowany, protokół został podpisany przez stronę bez uwag. Powyższe ustalenia stały się podstawą do wymierzenia Spółce kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu, w oparciu o art. 57 ust. 7 i 59f ustawy – Prawo budowlane. Organ jednocześnie podał, że postępowanie zażaleniowe w niniejszej sprawie było zawieszone w związku z przedstawieniem Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego w przedmiocie zgodności z Konstytucją przepisów art. 57 ust. 7 w zw. z art. 59f ustawy – Prawo budowlane. Stwierdzenie przez Trybunał zgodności z Konstytucją w/w przepisów, otworzyło możliwość podjęcia z urzędu zawieszonego postępowania administracyjnego. Organ podał nadto, że w pismach z dnia 21 września 2007 r. oraz 27 maja 2009 r. Spółki – przy czym za drugim razem – do jej pełnomocnika radcy prawnego K. M. – Z. o udzielenie informacji w sprawie. Oba pisma pozostały bez odpowiedzi. Organ odwoławczy ustosunkował się nadto do wyliczenia wysokości kary. W jego ocenie, kara została ustalona w sposób prawidłowy, co znalazło odzwierciedlenie w wyjaśnieniu podstawy prawnej (art. 59f ustawy – Prawo budowlane), wskazaniu odpowiedniego algorytmu i jego opisaniu. Organ wskazał, że powierzchnię stacji stanowi nie tylko powierzchnia obiektów kubaturowych oraz wiaty, ale także ta część powierzchni dział, gdzie znajduje się instalacja paliwowa, sieci przesyłowe oraz powierzchnia utwardzona z dojazdami i parkingami. Niezasadne zatem są te zarzuty odwołania, które kwestionują ustalenie współczynnika wielości obiektu, który dla powierzchni 1982 m2 wynosi 1,5. Organ wskazał ponadto, że w trakcie postępowania została przeprowadzona kontrola obiektu, której ustalenia zawarto w protokole kontrolnym. Nie ulega wątpliwości, że obiekt był użytkowany przed uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, co uzasadnia wymierzenie kary. Potwierdzają ten fakt również zdjęcia, znajdujące się w aktach sprawy. W skardze na powyższą decyzję pełnomocnik Spółki "A" z siedzibą w W. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i umorzenie postępowania w sprawie. Postanowieniu zarzucono rażące naruszenie przepisów dotyczących postępowania dowodowego – art. 7, art. 77 § 1, 80 i 81 k.p.a., rażące naruszenie art. 6 i 7 k.p.a. oraz nieprawidłowe zastosowanie art. 59f w zw. z art. 57 ust. 7 ustawy – Prawo budowlane. W uzasadnieniu skargi wskazano na nieprawidłowości w zakresie prowadzenia postępowania dowodowego. Zdaniem skarżącej, organ w żaden sposób nie wykazał, że obiekt jest faktycznie użytkowany. W jej ocenie, stwierdzenie to, zawarte w uzasadnieniu skarżonego postanowienia, które stało się przecież podstawą wymierzenia kary, jest zupełnie gołosłowne. Skarżąca kwestionuje jednocześnie dokumentację fotograficzną z dnia 25 listopada 2004 roku, podnosząc że nie została ona powołana jako dowód w postanowieniu z dnia 17 stycznia 2005 r. W ocenie skarżącej, organ naruszył jej prawo do wypowiedzenia się co do materiału dowodowego, a także czynił ustalenia w sprawie w oparciu o dowody, którym można odmówić waloru wiarygodności. W ocenie strony, takie postępowanie organu jest tym bardziej niewłaściwe i dotkliwe dla strony, skoro wymierzenie kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu ma charakter rozstrzygnięcia uznaniowego. W ocenie skarżącej, organ dopuścił się w niniejszej sprawie rażącego naruszenia dyspozycji art. 81 k.p.a., bowiem nie wezwał strony do zapoznania się z aktami sprawy oraz do wypowiedzenia co do zebranych dowodów. Skarżąca, ustosunkowując się natomiast do meritum sprawy wskazała, że w dniu 19 listopada 2004 r. przystąpiła do rozruchu technologicznego stacji paliw, polegającego na ograniczonym rozpoczęciu jej funkcjonowania w celu sprawdzenia prawidłowości działania urządzeń tankujących. Tylko w takim zakresie stacja funkcjonowała przez krótki okres przed uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie. Po zakończeniu rozruchu została zamknięta i w takim stanie znajdowała się w dniu przeprowadzenia kontroli – 14 grudnia 2004 r. Wszelkie inne twierdzenia, zdaniem skarżącej, są niezasadne i nie znajdują pooprawia w materiale dowodowym zebranym w sprawie. Zdaniem skarżącej, kara została wyliczona w oparciu o nieprawidłowy wskaźnik – 1,5 – odnoszący się do powierzchni 1000-5000 m2. Organ posłużył się tu definicją budowli, zawartą w art. 3 pkt 1 b ustawy – Prawo budowlane. Prawidłowo jednak, organ winien zastosować definicję z art. 3 pkt 1 lit a) tej ustawy, tj. budynku wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, które łącznie zajmują powierzchnię 359,6 m2, czemu odpowiada współczynnik – 1. WE każdym wypadku jednak, zdaniem skarżącej, powierzchnia parkingów i dróg nie stanowi całości techniczno-użytkowej ze stacją paliw, a zatem powinna podlegać wyłączeniu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymują w całości argumenty zawarte w uzasadnieniu skarżonego postanowienia. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. nr 153, poz. 1269). Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargę uznać należy za nieuzasadnioną, gdyż zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Podstawą rozstrzygnięcia w niniejszym stanie faktycznym jest art. 57 ust. 7 w zw. z art. 59f ustawy - Prawo budowlane. Przepisy te przewidują - w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego z naruszeniem przepisów art. 54 i 55 - wymierzenie kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Do kary tej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59 f ust. 1 z tym, że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu. Zgodnie z przepisem art. 59f wymierza się karę stanowiącą iloczyn stawki opłaty/s/ to jest 500 zł x współczynnik kategorii obiektu budowlanego /k/ x współczynnik wielkość obiektu budowlanego/w/. Zarzuty skargi zmierzają do zakwestionowania prawidłowości postępowania administracyjnego, zmierzającego do wymierzenia kary – skarżąca przy tym zarzuca rażące naruszenie art. 6, 7, art. 77 § 1, 80 i 81 k.p.a., w szczególności – brak przeprowadzenia postępowania dowodowego i oparcie decyzji na nieudowodnionych faktach. Nadto, zdaniem skarżącej – naruszono jej prawo czynnego udziału w postępowaniu, gdyż nie mogła wypowiedzieć się co do zebranych dowodów. Zarzuty merytoryczne z kolei wskazują na nieprawidłowe zastosowanie art. 59f w zw. z art. 57 ust. 7 ustawy – Prawo budowlane i niewłaściwe zakwalifikowanie obiektu do kategorii (współczynnik w), skutkujące wymierzeniem kary w wygórowanej wysokości. W analizowanym stanie faktycznym nie można podzielić zarzutów skarżącej, dotyczących wadliwości przeprowadzonego postępowania dowodowego w kwestii ustalenia, czy w obiekcie faktycznie prowadzona jest działalność (zarzut naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a.). W ocenie sądu, ustalenia organu w tym przedmiocie nie są gołosłowne, lecz znajdują odzwierciedlenie w protokole z przeprowadzonej obowiązkowej kontroli obiektu z dnia 14 grudnia 2004 r., z którego wynika, że w tym dniu stacja była użytkowana. Protokół ten został podpisany bez zastrzeżeń przez przedstawiciela skarżącej. Ponadto, świadczy o tym również załączony do akt paragon fiskalny z kasy fiskalnej stacji paliw w G. przy ul. [...] z dnia 28 listopada 2004 r., z którego wynika, że już w tym dniu można było dokonać zakupu paliwa na stacji. Wszelkie twierdzenia skarżącej kwestionujące fakt użytkowania obiektu, wskazujące na "ograniczone rozpoczęcie funkcjonowania stacji celem sprawdzenia prawidłowości działania urządzeń tankujących" przed uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie są jedynie polemiką z zebranym materiałem dowodowym. Skoro na stacji można było dokonać zakupu paliwa, to nie ulega wątpliwości, że funkcjonowała ona w pełni i była użytkowana już w dacie 28 listopada 2004 r. Potwierdza to również załączona do akt dokumentacja fotograficzna, sporządzona w dniu 25 listopada 2004 r., która przedstawia m.in. samochody tankujące na przedmiotowym obiekcie. W ocenie sądu, wskazane wyżej dowody, potwierdzające fakt użytkowania stacji są w pełni wiarygodne i brak jest argumentów prawnych do ich kwestionowania, także w kontekście zapoznania się strony z ich treścią, o czym niżej.. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu (art. 10 k.p.a.) również uznać należy, że jest on chybiony. Oceniając ten zarzut sąd miał na uwadze okoliczność, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie toczyło się od końca 2004 r. Faktycznie, na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego organ dopuścił się uchybienia powyższej zasadzie, gdyż nie wezwał strony do zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym w sprawie i wypowiedzenia co do materiału dowodowego oraz zgłoszonych żądań. Naruszono w ten sposób dyspozycję art. 10 § 1 k.p.a. Postanowienie z dnia 15 grudnia 2004 r. zostało jednak uchylone w administracyjnym toku instancji, natomiast postanowienie z 17 stycznia 2005 r. zostało utrzymane w mocy zaskarżonym postanowieniem z dnia 26 czerwca 2009 r. W tym czasie postępowanie administracyjne było zawieszone przez ponad rok, a w odniesieniu do postanowienia organu odwoławczego z 22 lutego 2005 r. orzekał sąd administracyjny. Już w tym ostatnim rozstrzygnięciu (w uzasadnieniu) organ odwoławczy wskazywał na materiał dowodowy, który świadczył o użytkowaniu obiektu zanim inwestor uzyskał pozwolenia na użytkowanie. Organ odwoławczy powołał posiadane dowody w postaci zdjęć, paragonu fiskalnego oraz protokołu obowiązkowej kontroli. Organ też wskazał wówczas, że strona mogła zapoznać się z materiałem dowodowym m. in. w dniu 11 tycznia 2005 r. w godzinach przyjęć Urzędu. W ocenie sądu, strona przez okres ponad 4 lat, kiedy powyższe postępowanie się toczyło, składając kolejne zażalenia, a także skargę do sądu, miała pełną świadomość materiału dowodowego, jakim organ dysponował w niniejszej sprawie. Mogła się z nim wielokrotnie zapoznać a w tej sytuacji zarzut naruszenia jej prawa do czynnego udziału w toczącym się postępowaniu uznać należy ze chybiony. Strona brała udział w czynnościach kontrolnych, kontaktowała się telefonicznie z organem, uzyskiwała od niego pisma urzędowe, na które notabene nie zawsze odpowiadała. Tak było w przypadku pisma organu odwoławczego z dnia 27 maja 2009 r., które adresowane było do pełnomocnika skarżącej – a odebrane w dniu 29 maja 2009 r., w którym organ ten prosił o udzielenie informacji i informował, że po upływie wskazanego w nim terminu, nastąpi podjęcie rozstrzygnięcia (k. 23 akt administracyjnych organu II instancji). Organ w piśmie tym wyznaczył siedmiodniowy termin do udzielenia odpowiedzi. W ocenie sądu inwestor został zatem poinformowany o zakończeniu postępowania dowodowego, miał możność zapoznania się z tym materiałem przez wydaniem ostatecznego rozstrzygnięcia i wypowiedzenia co do przeprowadzonych dowodów, z którego to prawa jednak nie skorzystał. Zasada czynnego udziału stron ma charakter gwarancyjny dla strony, by żadne rozstrzygnięcie nie zostało podjęte bez jej wiedzy, udziału i wkładu procesowego. Jest to jednak prawo strony, z którego może ona korzystać, ale organ nie ma możliwości zmuszania jej do takiego uczestnictwa. W ocenie sądu, w takiej sytuacji jednak, gdy strona sama zaniedbuje swoje prawa procesowe, nie można czynić skutecznie organowi zarzutu naruszenia tej zasady. Taka sytuacja zachodzi w niniejszym stanie faktycznym, dlatego należało uznać, że organy swoim postępowaniem nie dopuściły się naruszenia art. 10 k.p.a., 80 i 81 k.p.a. Odnosząc się do zarzutów merytorycznych w kwestii wysokości naliczonej kary i zasadności zastosowanego współczynnika wskazać należy, że i ten zarzut jest chybiony. Zgodnie z treścią art. 59f ust. 1 ustawy – Prawo budowlane w przypadku stwierdzenia w trakcie obowiązkowej kontroli nieprawidłowości (...) wymierza się karę stanowiącą iloczyn stawki opłaty (s), współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) i współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w). Przy czym, obiektem budowlanym jest: budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami lub obiekt małej architektury (art. 3 pkt 1 ustawy). W ocenie sądu, stacja paliw jest obiektem budowlanym, a nie budynkiem ( art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego). Argumentacja skarżącej, że do wyliczenia powierzchni może mieć zastosowanie definicja budowli zawarta w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego nie może zasługiwać na uwzględnienie, albowiem przepisy ustawy dotyczące sposobu naliczania kary stanowią o naliczaniu tych kar w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego. Stwierdzić należy, że współczynnik wielkości obiektu w został prawidłowo ustalony. Współczynnik ten obejmować musi całą powierzchnię inwestycji (budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, czy budowla stanowiąca całość użytkową z instalacjami i urządzeniami). Jak zaś wynika z projektu zagospodarowania nieruchomości pod inwestycję, obejmuje ona powierzchnię zabudowy – 320 m2, powierzchnię utwardzoną wraz z zabudową – 1982 m2, przy czym cała powierzchnia działki wynosi 3124 m2. Brak jest podstaw, by ograniczać powierzchnię inwestycji wyłącznie do powierzchni budynku stacji, wiaty oraz instalacji paliwowych o łącznej powierzchni 359 m2, jak tego chce skarżąca. Obiekt budowlany bowiem obejmuje wszystkie urządzenia techniczne i instalacje, a więc również jezdnie, chodniki, parkingi, które stanowią całość funkcjonalną stacji paliw. Mając na uwadze powyższe i fakt, że zarzuty skarżącej nie znalazły uzasadnienia w niniejszej sprawie Sąd, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zmianami), oddalił skargę.