II SA/Gd 477/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tamara Dziełakowska po rozpoznaniu w dniu 10 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg A. W. i S. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 czerwca 2009 r., Nr [...] w przedmiocie wykonania robót budowlanych postanawia oddalić wnioski skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 2 kpa uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji przekazując mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Uchyloną decyzją Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zobowiązał skarżących w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego do wykonania określonych robót budowlanych celem doprowadzenia do zgodności z prawem stanu istniejącej instalacji wentylacji mechanicznej w lokalu gastronomicznym w budynku przy ul. [...] w S.. Nie zgadzając się z decyzją kasacyjną organu odwoławczego skarżący wnieśli o wstrzymanie jej wykonania przez sąd. Z uzasadnienia wniosków ( str. 5 skarg i pisma skarżących z dnia 1 września 2009 r. ) wynika, że w ocenie stron przejawem wykonania zaskarżonej decyzji jest konieczność wstrzymania działalności prowadzonego lokalu gastronomicznego. Skarżący twierdzą bowiem, iż "przedwczesne i pochopne wstrzymywanie działalności lokalu" spowoduje szkodę nie tylko dla nich samych ( w postaci znacznych strat finansowych ), ale także dla miasta S.. Wskazują, że w sprawie "zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia im znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w tym skutków finansowych". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wniosek skarżących nie może być uwzględniony z tego względu, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji ze swej istoty odnosi się jedynie do takich decyzji, które nadają się do wykonania i wymagają takiego wykonania ( np. nałożenie pewnych obowiązków ). Jedynie wykonanie przez stronę takich aktów organów administracji z którymi wiążą się określone obowiązki przed dokonaniem sądowej kontroli ich zgodności z prawem może spowodować dla strony szkodę lub trudne do odwrócenia skutki ( w przypadku ich późniejszego uchylenia przez sąd ). Zaskarżona decyzja to decyzja kasacyjna, która nie nakłada na stronę żadnych obowiązków. Oczywiście decyzja ta – w przeciwieństwie do decyzji utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji – nie zobowiązuje i tym samym również nie pozwala skarżącym na wykonanie robót budowlanych nakazanych w rozstrzygnięciu organu nadzoru budowlanego I instancji, jednak przez wstrzymanie jej wykonania w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. skarżący i tak nie uzyskają uprawnienia do przeprowadzenia robót określonych w uchylonej decyzji organu I instancji. Jedynym przejawem wykonania decyzji kasacyjnej jest konieczność dalszego prowadzenia przez organ I instancji postępowania administracyjnego w sprawie, co jednak do czasu wydania wyroku nie jest praktykowane ( akta administracyjne znajdują się w sądzie do czasu uprawomocnienia się orzeczenia ). Dodatkowo należy wskazać, że zaskarżona decyzja nie powoduje żadnych zagrożeń, o których mowa w wyżej cytowanym przepisie tj. ani nie naraża skarżących na szkodę, ani nie powoduje trudnych do odwrócenia skutków. Wykonanie zaskarżonej decyzji nie ma żadnego związku z obowiązkiem wstrzymania prowadzonej działalności gospodarczej, a pojęcie "trudnych do odwrócenia skutków" z cytowanego przepisu nie ma nic wspólnego ze stratami finansowymi powstałymi wskutek wykonania jakiejś decyzji administracyjnej. O ile skarżący rzeczywiście są zobowiązani do wstrzymania działalności lokalu gastronomicznego to obowiązek taki z pewnością nie wynika z konieczności wykonania zaskarżonej decyzji. Jedynym "zagrożeniem" dla skarżących wykonania przedmiotowej decyzji jest tak naprawdę obawa przed ewentualną nową decyzją organu I instancji, która - mając na uwadze wskazania organu odwoławczego - może być w swej treści mniej korzystna dla skarżących niż ta, która została uchylona. Prawdopodobieństwo, że w dalszym postępowaniu administracyjnym ( prowadzonym na podstawie zaskarżonej decyzji ) zostanie wydana decyzja nakładająca na skarżących inne szersze obowiązki administracyjne niż wymienione w uchylonej decyzji nie uzasadnia jednak wstrzymania wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. W rozpatrywanej sprawie nie ma żadnych okoliczności, które uzasadniałyby zgłoszone w skargach i powtórzone w pismach z dnia 1 września 2009 r. wnioski o zastosowanie art. 61 § 3 p.p.s.a. Na podstawie zaskarżonej decyzji organ I instancji winien prowadzić dalsze postępowanie administracyjne w sprawie, a wydane w tym postępowaniu kolejne rozstrzygnięcia, nawet jeżeli zostaną podjęte przed rozpoznaniem wniesionych skarg, podlegać będą odrębnym środkom zaskarżenia włącznie ze skargą do sądu administracyjnego.