II SA/Gd 477/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tamara Dziełakowska po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym spraw ze skarg . W. i S. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 czerwca 2009 r. Nr [...] w przedmiocie wykonania robót budowlanych postanawia odmówić skarżącemu A. W. przyznania prawa pomocy. A. W. wniósł do sądu administracyjnego skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 czerwca 2009 r. w przedmiocie wykonania robót budowlanych. W zażaleniu na postanowienie Sądu z 10 września 2009 r. oddalające wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pełnomocnik skarżącego wniósł o przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym tj. w części dotyczącej zwolnienia od kosztów sądowych związanych z zażaleniem. Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 15 października 2009 r. odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie uznając, że podany przez skarżącego w formularzu miesięczny dochód ( 15.000 zł ) oraz jego majątek nie pozwala na zaliczenie skarżącego do grona osób ubogich. W sprzeciwie od tego postanowienia pełnomocnik skarżącego podniósł, że miesięczny dochód w wysokości 15 000 zł skarżący osiągał tylko w pierwszym półroczu 2009 r., natomiast kwota ta "nijak się ma do aktualnie osiąganych (przez skarżącego) dochodów". Zdaniem pełnomocnika skarżącego nie jest trafny pogląd referendarza, zgodnie z którym z prawa pomocy w zakresie częściowym mogą korzystać wyłącznie osoby ubogie. W jego ocenie "instytucja prawa pomocy w zakresie częściowym ( w tym częściowe zwolnienie od kosztów sądowych ) adresowana jest nie tyle do osób ubogich, ile do stron postępowania administracyjnego, które z pewnych przyczyn na chwilę wytoczenia sprawy sądowoadministracyjnej nie są w stanie ponieść wszystkich relatywnie wysokich kosztów postępowania". Wobec wniesienia przez skarżącego sprzeciwu, stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.), postanowienie referendarza o odmowie skarżącemu przyznania prawa pomocy traci moc, a sprawa podlega rozpoznaniu przez Sąd. Zdaniem Sądu wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie Zgodnie z oświadczeniem skarżącego złożonym we wniosku o przyznanie prawa pomocy, jego dochód miesięczny brutto osiągany z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej wynosił od stycznia do czerwca 2009 r. 15 000 zł, natomiast, jak ujął to skarżący, "obecne dochody są dochodami mniejszymi", a ich zmniejszenie spowodowane jest faktem, iż w obecnym czasie czynione są nakłady finansowe na rozwój firmy, zaś rozwój ten polega na otwieraniu nowych restauracji. Skarżący, co również wynika z wniosku o przyznanie prawa pomocy, jest właścicielem mieszkania w W. oraz nie ma nikogo na swoim utrzymaniu. Z okoliczności sprawy z kolei wynika, że spółka cywilna skarżącego [[...]] prowadzi restaurację B. w S. przy ul. B. Na stronie internetowej tej restauracji [[...]] jest informacja o mającym nastąpić jesienią 2009 r. otwarciu nowej restauracji w G. oprócz istniejącej już restauracji w T. W ocenie Sądu powyższe oświadczenie o stanie majątkowym nie pozwala na zwolnienie skarżącego od kosztów sądowych, które po uiszczeniu przez skarżącego wpisu sądowego od skargi sprowadzają się na tym etapie postępowania do kwoty 100 zł ( wpis od zażalenia ) oraz ewentualnie kosztów wpisu sądowego od skargi kasacyjnej. Zdaniem Sądu rzeczywistym powodem korzystania przez skarżących z możliwości ubiegania się o przyznanie prawa pomocy jest chęć przedłużenia postępowania sądowoadministracyjnego i postępowania administracyjnego w sprawie zainicjowanej wnioskiem Wspólnoty Mieszkaniowej [[...]], a dotyczącej przeróbek w lokalu prowadzonej przez skarżących restauracji. Niezależnie jednak od motywów złożenia wniosku jest on niezasadny z punktu widzenia art. 246 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie można uznać, że skarżący jest w takiej sytuacji finansowej, która nie pozwala mu na poniesienie kosztów sądowych. Koszty te, wbrew twierdzeniom zawartym w sprzeciwie i niezależnie od rozważań związanych z odmiennościami w stosowaniu punktu 1 i punktu 2 paragrafu 1 artykułu 246 w/w ustawy w żaden sposób i tak nie mogą być uznane za "relatywnie wysokie" w odniesieniu do stanu majątkowego skarżącego i rozmiaru prowadzonej przez niego działalności gospodarczej.