II SA/Gd 477/13

Dnia 24 lipca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2013 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. F. i H. F. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 maja 2013 roku, nr [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych postanawia: odmówić skarżącym wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 maja 2013 roku, którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 grudnia 2012 roku - nakładającą na skarżących obowiązek wykonania w budynku mieszkalnym, położonym na terenie działki nr [...], przy ul. W. w K., następujących robót budowlanych, polegających na rozbiórce: 1. likwidacji otworu okiennego (okna połaciowego), 2. północnej połaci dachu nadbudowanej części obiektu, 3. rozbudowanej części budynku od strony wschodniej, to jest balkonu oraz wspierającego go słupa i fundamentu pod nim, 4. rozbudowanej i nadbudowanej od strony południowej części budynku, 5. części (fragmentu) zachodniej połaci dachowej, oraz uchylił tę decyzję w części wyznaczającej termin wykonania obowiązku, wyznaczając nowy termin do dnia 31 sierpnia 2013 roku. W skardze skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na znaczącą szkodę, którą mogliby ponieść w przypadku wykonania decyzji przed rozpatrzeniem skargi przez sąd. Rozpoznając niniejszy wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.) wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tejże ustawy sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki, o których mowa w tym przepisie należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy akt administracyjny, którego wstrzymania zażądano, zostanie wykonany, a następnie, na skutek uwzględnienia skargi, akt ten zostanie wzruszony. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody zachodzi w przypadku zagrożenia wystąpienia szkody, szczególnie o charakterze majątkowym i koniecznie znacznych rozmiarów. Natomiast trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji powrót do pierwotnego stanu sprawy wiąże się ze znaczącym nakładem sił i środków. Obowiązek wykazania powyższych przesłanek spoczywa na wnioskodawcy, który domaga się ochrony tymczasowej. Ciężar dowodu spoczywa na wnioskodawcy, który obowiązany jest uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie wystarczy zatem sam wniosek, czy nawet ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania opisanych wyżej skutków, a także znajdować potwierdzenie w dokumentach dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi. Konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza bowiem, że Sąd - w odniesieniu do wniosku - miałby się domyślać jakie dowody chciałby przedstawić wnioskodawca, aby wykazać spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2010 roku, sygn. akt II FSK 502/09, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wydana w niniejszej sprawie decyzja organu II instancji, zdaniem Sądu, opisanych zagrożeń nie powoduje. W szczególności należy wskazać, że wykonanie wskazanych w zaskarżonej decyzji robót rozbiórkowych nie spowoduje powstania nieodwracalnych skutków, albowiem brak jest przeszkód, aby ponownie wykonać objęte nią roboty budowlane, które nakazano rozebrać. Podkreślić należy, że w ocenie organów obu instancji, której skarżący nie zakwestionowali w rozpoznawanym wniosku, taki zakres rozbiórki nie spowoduje naruszenia konstrukcji pozostałej części obiektu. Potwierdza to zasadność twierdzenia o braku wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków wykonania zaskarżonej decyzji. Oceniając zakres nakazanych robót rozbiórkowych, należy uznać, że jest on stosunkowo duży (dotyczy bowiem m.in. rozbiórki rozbudowanych części budynku), jednakże skarżący w żaden sposób nie wykazali, aby wykonanie decyzji, przez wykonanie nałożonych obowiązków, spowodowało wyrządzenie im znacznej szkody. Przede wszystkim z rodzaju nałożonych obowiązków nie wynika, aby zakres koniecznych do wykonania robót budowlanych miał powodować powstanie szkody o rozmiarach znacznie przekraczających zdolności finansowe skarżących, którzy nie przedstawili w tym zakresie jakichkolwiek twierdzeń. Przy ocenie możliwości wyrządzenia znacznej szkody w wyniku wykonania decyzji, należy brać bowiem pod uwagę aktualną sytuację majątkową wnioskodawcy, którą należy porównać z kosztami wykonania decyzji. Okoliczności te winny być treścią uzasadnienia wniosku, tymczasem tego rodzaju argumentacji, jak i jakiejkolwiek innej, w rozpoznawanym wniosku zabrakło, mimo sporządzenia wniosku przez zawodowego pełnomocnika. Należy przy tym podkreślić, że nie jest obowiązkiem Sądu dokonywanie ustaleń faktycznych dotyczących sytuacji majątkowej wnioskodawców i porównywanie ich z rzeczywistym kosztem wykonania nałożonych obowiązków. Argumentację i dowody w tym zakresie winni przedstawić wnioskodawcy, czego nie uczynili. Mając powyższe na względzie Sąd - na podstawie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.