II SA/Gd 48/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Agnieszka Dusza-Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie z jej skargi o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 września 2012 r. sygn. akt II SA/Gd 487/12 postanawia: przyznać E. K. prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 12 września 2012 r. sygn. akt II SA/GD 487/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę E. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 6 lipca 2012 r. w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego. E. K. w dniu 19 stycznia 2013 r. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem tego Sądu z dnia 12 września 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 487/12. W dniu 19 czerwca 2013 r. wpłynął do Sądu wniosek skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie dotyczącej wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego i ustanowienie adwokata. W sprawie sygn. akt II SA/Gd 487/12 skarżącej zostało przyznane prawo pomocy w całości. Zgodnie z art. 39 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., pełnomocnictwo ogólne lub do prowadzenia poszczególnych spraw obejmuje z mocy samego prawa umocowanie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności, nie wyłączając skargi o wznowienie postępowania i postępowania wywołanego jej wniesieniem. Zatem w niniejszej sprawie umocowany do działania jest pełnomocnik ustanowiony w sprawie II SA/Gd 487/12 i w dniu 28 czerwca 2013 r. oświadczył on, że domaga się rozpoznania jedynie wniosku o zwolnienie E. K. od kosztów sądowych. W złożonym wniosku skarżąca wskazała, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z dwoma dorosłymi i przewlekle chorymi synami a sama również jest chora. Miesięczny dochód rodziny wynosi 2890 zł brutto i składa się na niego emerytura skarżącej w wysokości 1494 zł oraz renty socjalne otrzymywane przez jej synów w wysokości 2 x 698 zł. Skarżąca oświadczyła, że posiada jedynie mieszkanie o powierzchni 60 m2. Wskazała również, że całość dochodów, które otrzymuje ledwo starcza jej na opłacenie rachunków za wodę, gaz i elektryczność, a musi też kupować lekarstwa. Mieszka poza tym w niedogodnych warunkach, bez ciepłej wody, łazienki, wc. W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje: Stosownie do treści art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 § 1 tej ustawy, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym. Odnosząc się do wniosku skarżącej należy wskazać, iż w myśl zasady sformułowanej w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (czyli po myśli art. 245 § 3 tej ustawy, mogącym obejmować między innymi zwolnienie od kosztów sądowych, na które składają się opłaty i wydatki) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie uiścić pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Dokonana tym kontekście analiza stanu majątkowego i sytuacji życiowej strony doprowadziła do konkluzji, że okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie zgłoszonego żądania. Z oświadczeń wyżej wymienionej wynika bowiem, że nie posiada ona żadnych zasobów finansowych ani łatwego do spieniężenia majątku. Jedynym źródłem dochodu są przy tym dla niej i jej dwóch niepełnosprawnych 35 letnich synów emerytura wnioskodawczyni i dwie renty socjalne co - zważywszy na wysokość deklarowanych kosztów utrzymania, które zostały wskazane, a do których należy wszak doliczyć wydatki na wyżywienie, odzież i leki - nie wystarcza na poczynienie w zasadzie jakichkolwiek oszczędności. W tym stanie rzeczy uznano, iż wnioskodawczyni wykazała w sposób dostatecznie przekonujący, że nie jest w stanie pokryć pełnych kosztów niniejszego postępowania i dlatego postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 tej ustawy.