II SA/Gd 480/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 6 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. J. – S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 maja 2010 r. Nr [...] w przedmiocie odroczenia rozbiórki obiektu budowlanego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Zaskarżoną decyzją Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 4 marca 2010 r., nr [...] odmawiającą M. S. odroczenia wykonania przymusowej rozbiórki i nie zezwalającą na czasowe wykorzystanie obiektu budowlanego pełniącego funkcję letniskową, zlokalizowanego na działce nr 214 położonej w B., gmina K.. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku M. J. – S. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, albowiem w przypadku jej wykonania zostanie wyrządzona skarżącej znaczna szkoda moralna jak i materialna oraz nastąpią trudne do odwrócenia skutki z uwagi na fakt pozbawienia skarżącej i jej rodziny, miejsca do całoletniego wypoczynku oraz narażenia jej na poniesienie wysokich kosztów związanych z dokonaniem rozbiórki przedmiotowego obiektu, będącego jej całym dorobkiem. Ponadto, zdaniem skarżącej, obiekt, który ma być rozebrany nie stanowi dla nikogo zagrożenia oraz nie grozi katastrofą budowlaną tak więc jego pozostawienie nie przyczyni się do poniesienia niepotrzebnych szkód materialnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Jak wynika z powyższej regulacji, istotą ochrony tymczasowej jest zapobieżenie wyrządzeniu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji lub innego aktu. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zawiera alternatywne przesłanki podstawy wstrzymania zaskarżonego aktu, są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. W pierwszym przypadku chodzi o taką szkodę (majątkową oraz niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Rozpatrując wniosek strony w tym przedmiocie i stosując kryteria przewidziane w art. 61 § 3 Sąd nie znalazł usprawiedliwionych podstaw do jego uwzględnienia. Możliwość udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej jest uzależniona od wystąpienia wskazanych w przepisie skutków ich wykonania. "Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" są przesłankami wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, które winny być oceniane indywidualnie w każdej sprawie, dotyczyć muszą podmiotu skarżącego a nadto winny być przez ten podmiot uprawdopodobnione. W ocenie Sądu skarżąca nie uprawdopodobnia okoliczności, które mogłyby uzasadniać powstanie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenia wymaga, iż uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Strona skarżąca powinna przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej, dlatego nie wystarcza samo złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 666/06, niepubl.). Podkreślenia przy tym wymaga, że przedmiotem niniejszego postępowania nie jest decyzja nakazująca rozbiórkę (ostateczna i prawomocna w okolicznościach niniejszej sprawy), lecz odmowa odroczenia wykonania rozbiórki, a więc decyzja podjęta na podstawie art. 39 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. Nr 38, poz. 229, z późn. zm.). Strona zatem nie uprawdopodobniła przesłanek wstrzymania zaskarżonej decyzji, natomiast decyzja rozbiórkowa pozostaje poza kontrolą Sądu, nie będąc w granicach kontrolowanej sprawy administracyjnej. Mając na względzie powyższe i uznając, że brak jest w niniejszej sprawie przesłanek do wstrzymania zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.