II SA/Gd 481/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. Ż. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 maja 2010 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: oddalić wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 lutego 2011 r. Wyrokiem z dnia 2 lutego 2011 r. WSA w Gdańsku oddalił skargę E. Ż. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia 12 maja 2010 r. w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego. W dniu 7 kwietnia 2011 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie, przekładając równocześnie wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Wyjaśnił, że na stałe mieszka w Niemczech i dlatego w odbiorze przesyłki z Sądu miała go wyręczyć inna osoba, która jednakże nie znalazła bądź przegapiła awizo pozostawione w skrzynce pocztowej. Dodał, że kiedy w dniu 5 kwietnia 2011 r. telefonicznie dowiedział się o doręczeniu wyroku organowi administracji niezwłocznie wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wniosek podlega oddaleniu. Zgodnie z przepisami art. 86 § 1 i art. 87 § 1, 2 i 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze m.) dalej jako P.p.s.a., przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym powinno nastąpić, gdy: uchybienie terminowi było niezawinione przez stronę, wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi, wskazano okoliczności uprawdopodobniające brak winy w niedotrzymaniu terminu, a równocześnie z wnioskiem strona dokonała spóźnionej czynności. W przedmiotowym postępowaniu skarżący spełnił jedynie wymagania formalne wniosku. Przede wszystkim zachował ustawowy termin 7 dni do wniesienia o przywrócenie terminu. Jak podał, o sporządzeniu uzasadnienia i doręczeniu go organowi dowiedział się w dniu 5 kwietnia 2011 r. przez telefon, a przesyłkę z wnioskiem o przywrócenie terminu do sporządzenia uzasadnienia nadał na poczcie w dniu 7 kwietnia 2011 r. zachowując termin siedmiodniowy o którym mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a. Do wniosku o przywrócenie terminu skarżący dołączył wniosek o sporządzenie uzasadnienia, a więc dokonał spóźnionej czynności procesowej. Podniesione przez skarżącego okoliczności nie uprawdopodabniają jednak, w ocenie Sądu, okoliczności wyłączających winę w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia. Przedmiotowy brak winy oznacza, że zaistniały takie okoliczności, niezależne od strony i na które strona nie mogła, pomimo dołożenia należytej staranności mieć wpływu, które uniemożliwiały jej lub co najmniej w sposób istotny utrudniały wykonanie zobowiązania nałożonego przez Sąd. Przy ocenie wystąpienia tej przesłanki sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy (patrz post. WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt I SAB/Wa 78/05, Lex nr 192260). Przy czym, zdaniem Sądu, korzystanie w sprawie z pomocy osoby trzeciej nie zwalnia strony od dołożenia należytej staranności w dbaniu o własne interesy procesowe i kontrolowaniu stanu postępowania przed Sądem. Podane wyżej rozumienie pojęcia "okoliczności uprawdopodobniających brak winy w uchybieniu terminu" wynikające z art. 87 § 2 P.p.s.a., które Sąd w pełni podziela, uniemożliwiają w sprawie niniejszej uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu. Dzieje się tak przede wszystkim dlatego, że uchybienie terminowi w rozważanym przypadku wynikało z niedochowania przez skarżącego reguł należytej staranności w dbaniu o własne sprawy. Co prawda skarżący przebywał w okresie przypadającym na złożenie przedmiotowego wniosku poza granicami kraju, to jednak nie można na podstawie tych okoliczności przyjąć, że wystąpiła przeszkoda utrudniająca czy uniemożliwiająca mu odebranie korespondencji sądowej. Przede wszystkim należycie dbając o własne interesy skarżący powinien zadbać, przebywając poza miejscem wskazanym do odbioru korespondencji, o ustanowienie pełnomocnika procesowego lub przynajmniej staranniejsze dobranie osoby do pomocy w odbiorze korespondencji pod adresem wskazanym w Polsce. Dlatego, zdaniem Sądu, podawana okoliczność wyręczenia się przy odbiorze korespondencji osobą, która nie dopełniła obowiązku nie jest okolicznością wyłączającą brak winy w uchybieniu terminu. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.