II SA/Gd 484/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2018 r. w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 maja 2018 r., sygn. akt [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. A. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 maja 2018 r., sygn. akt [..], którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 10 października 2017 r., nr [..], ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z urządzeniami budowlanymi, na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [..], obręb [..], gmina S. W skardze skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podając w jej uzasadnieniu, że w związku z uniemożliwieniem – na skutek realizacji inwestycji – obsługi zbiornika na ścieki oraz dojazdu do części nieruchomości należącej do skarżącego, istnieje ryzyko wystąpienia zagrożeń sanitarno-zdrowotnych oraz brak możliwości korzystania przez niego z posesji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podlegał oddaleniu. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu podlegającego wykonaniu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że to na stronie skarżącej spoczywa ciężar wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tj. ciężar wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia wykonaniem tego aktu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym obowiązkiem skarżącego jest powołanie konkretnych okoliczności, odwołujących się do jego sytuacji. Podkreślić trzeba, że przedmiotem wstrzymania wykonania na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. mogą być jedynie te akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w akcie. Oznacza to, że nie każdy akt administracyjny nadaje się do tak rozumianego wykonania, a więc nie każdy wymaga wykonania. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania jest decyzja o ustaleniu warunków zabudowy, zaś wniosek ten, zdaniem Sądu, nie może prowadzić do udzielenia ochrony tymczasowej przede wszystkim z tego powodu, że decyzja o warunkach zabudowy z istoty swej nie nadaje się do wykonania. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jest niesporne, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie posiada przymiotu wykonalności, albowiem stwierdza jedynie istnienie pewnego stanu faktycznego i prawnego. Jak stanowi wprost art. 63 ust. 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.: Dz.U. 2017, poz. 1073) decyzja ta nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Innymi słowy, decyzja ustalająca warunki zabudowy dla planowanej inwestycji jest tylko jednym z etapów procesu budowlanego, samodzielnie nie uprawnia do podjęcia jakichkolwiek robót budowlanych. Wskazać też należy, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie wiąże się dla stron z obowiązkiem działania, zaniechania, czy też nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów. Decyzja ta określa podstawowe parametry inwestycji i jest przedkładana przy wniosku o pozwolenie na budowę, jednakże realizacja inwestycji na podstawie tylko i wyłącznie warunków zabudowy (bez pozwolenia na budowę) jest niemożliwa. Innymi słowy, decyzja o warunkach zabudowy nie jest aktem upoważniającym do podjęcia i realizacji inwestycji, ale stanowiącym podstawę do ubiegania się o pozwolenie na budowę na terenie wskazanym w decyzji. Wobec tego zaskarżona decyzja nie może spowodować skutków, na które wskazuje wnioskodawca. Skutki te mogą zostać ewentualnie wywołane w następstwie realizacji inwestycji na podstawie wydanej decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że pomimo ciążącego na wnioskodawcy obowiązku wskazania okoliczności świadczących o zaistnieniu przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wniosek skarżącego jest tego elementu pozbawiony. Wymogom tym nie czyni zadość gołosłowne powołanie się na zagrożenie sanitarno-zdrowotne oraz brak dostępu do części nieruchomości, czyli na okoliczności które i tak na tym wstępnym etapie procesu inwestycyjnego obejmującego uzyskanie warunków zabudowy nieruchomości, nie mogłyby przesądzić o zasadności wniosku. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, oddalił wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.