II SA/Gd 487/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Małgorzata Kuba po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi B. M. i H. S. w przedmiocie wymierzenia grzywny Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu za niewykonanie wyroku sądu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej przejęcia gospodarstwa rolnego na własność Państwa 1. wymierza Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu grzywnę w kwocie 1000,- zł (jeden tysiąc złotych) za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008r. wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 338/08, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego solidarnie na rzecz skarżących B. M. i H. S. kwotę 474,- zł (czterysta siedemdziesiąt cztery złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - wyrokiem z dnia 26 listopada 2008 roku, wdanym w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 338/08, uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 stycznia 2008 roku, nr [...], w której Kolegium uchyliło decyzję własną z dnia 11 lipca 2005 roku, nr [...] i odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej z dnia 16 marca 1964 roku, orzekającej o przejęciu na własność Skarbu Państwa - Państwowego Funduszu Ziemi niezabudowanej nieruchomości rolnej o powierzchni 3.028 m2, położonej we wsi K., powiat W., stanowiącej własność F. D. Przedmiotowa decyzja Prezydium oparta została na przepisach art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 lipca 1957 r. o zmianie dekretu z dnia 18 kwietnia 1955 r. o uwłaszczeniu i o uregulowaniu innych spraw, związanych z reformą rolną i osadnictwem rolnym w brzmieniu nadanym art. 1 ustawy z dnia 15 lipca 1961 r. zmieniającej ustawę z dnia 13 lipca 1957 r. o zmianie dekretu (Dz. U. nr 32, poz. 161) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 sierpnia 1961 r. w sprawie opuszczonych gospodarstw rolnych (Dz. U. nr 39, poz. 198 ). Uchylona powyższym wyrokiem decyzja Kolegium wydana została w toku postępowania wszczętego z wniosku B. M. i H. S. - spadkobierczyń F. D., o stwierdzenie nieważności wymienionej wyżej decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej z dnia 16 marca 1964 roku. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że postępowanie administracyjne w rozpoznawanej sprawie zostało przeprowadzone z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej jako k.p.a.). Sąd wskazał, że w toku postępowania nie ustalono, czy J. E. żyje, gdzie mieszka, czy pozostawił rodzinę, która ma jakieś wiadomości o dzierżawieniu czy też uprawianiu przez niego nieruchomości F. D., płaceniu z tego tytułu podatków, bądź jest w posiadaniu jakiś dokumentów (umów, dowodów uiszczania podatków...itp.), które dodatkowo mogłyby potwierdzić zasadność wniosku skarżących. Sąd stwierdził, że z treści skargi na wydaną w sprawie przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzję wynika, że do jednego z pism, złożonych w toku sprawy, skarżące dołączyły pisemne oświadczenie spadkobierczyń J. E. o uprawianiu przez niego nieruchomości F. D. do 1964 roku. W ocenie Sądu wnikliwa lektura całości akt i zawartych w nich dokumentów pozwoliłaby Kolegium ustalić ten fakt i skorzystać z niego w celu uzupełnienia materiału dowodowego chociażby o przesłuchanie A. Ł. i W. G. w charakterze świadków. Kolegium nie zebrało nawet wszystkich akt przedmiotowego postępowania od innych prowadzących wcześniej sprawę organów (np. od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi), nie ustaliło też gdzie znajdują się akta postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją. Zdaniem Sądu naruszony został również art. 80 k.p.a., albowiem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak było oceny całego zebranego w sprawie materiału dowodowego. Kolegium nie odniosło się ani do korespondencji F. D. i J. E., ani do wskazanych dowodów wpłat 20 zł i 80 zł. Uznając natomiast, że umowa dzierżawy obowiązywała tylko przez okres dwóch lat "i brak jest innych dowodów pozwalających ustalić, że gospodarstwo po upływie tego okresu było uprawiane przez kogokolwiek" Kolegium, zdaniem Sądu, przekroczyło granice swobodnej oceny dowodów. Błędna ocena dowodów nie mogła z kolei skutkować prawidłowością dokonanego przez organ ustalenia, że nieruchomość F. D. spełniała warunek "opuszczenia" w rozumieniu ówcześnie obowiązujących przepisów rozporządzenia. Ponadto, w ocenie Sądu, organ podejmując zaskarżoną decyzję zupełnie pominął kwestię odnoszącą się do charakteru przejętej na rzecz Państwa nieruchomości F. D. Również pozostałe zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia art. 107 § 1 i 3 k.p.a., zdaniem Sądu, były zasadne. Sąd stwierdził, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób oczywisty narusza ww. przepis. Jest ono lakoniczne, a w części ogranicza się jedynie do powtórzenia gołosłownych twierdzeń z również wadliwego uzasadnienia decyzji Prezydium. W zawartych w uzasadnieniu wyroku wskazaniach co do dalszego postępowania Sąd stwierdził, że Kolegium winno wyeliminować wszystkie uchybienia, których dopuściło się w dotychczasowym postępowaniu, zaś w wydanej decyzji dokonać ustaleń przy uwzględnieniu poglądów i ocen wyrażonych w treści uzasadnia. Ponadto stwierdził, że mając na uwadze długotrwałość przedmiotowego postępowania organ winien mieć na uwadze treść art. 35 k.p.a., który obliguje go do podjęcia rozstrzygnięcia w terminie jednego miesiąca. Akta administracyjne z odpisem powyższego wyroku wraz z uzasadnieniem oraz z zaznaczeniem stwierdzenia jego prawomocności zostały doręczone Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w dniu 6 marca 2009 roku (vide k. 181 akt sądowych o sygn. II SA/Gd 338/08). W dniu 7 lipca 2009 roku B. M. i H. S. wezwały Samorządowe Kolegium Odwoławcze do wykonania powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 listopada 2008 roku. Następnie - w dniu 5 sierpnia 2009 roku (data nadania pisma w urzędzie pocztowym – vide k. 8 akt) B. M. i H. S., reprezentowane przez adw. R. N., wniosły o wymierzenie Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu grzywny na podstawie art. 154 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim oraz o zasądzenie od Kolegium na rzecz skarżących kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi stwierdziły, iż w przedmiotowej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze trzykrotnie wydawało ostateczne decyzji, które były następnie eliminowane przez sąd administracyjny. Akta sprawy po ostatnim wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 listopada 2008 roku zostały zwrócone Kolegium w dniu 6 marca 2009 roku, a zatem przez ponad 4 miesiące Kolegium pozostawało w bezczynności. Skarżące wyjaśniły nadto, iż wnoszą o wymierzenie grzywny w maksymalnej wysokości, ponieważ z przyczyn leżących po stronie organu sprawa toczy się już kilka lat. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i wskazało, że opisana powyżej skarga wpłynęła do Kolegium w dniu 10 sierpnia 2009 roku, zaś w dniu 7 sierpnia 2009 roku Kolegium wydało decyzję nr [...], zatem wydanie decyzji nastąpiło przed wniesieniem skargi. Kolegium stwierdziło nadto, iż nieuzasadnione jest żądanie wymierzenia grzywny w maksymalnej wysokości w związku z faktem, że Kolegium wydawało kilkakrotnie decyzje w sprawie, albowiem grzywna może być wymierzona wyłącznie z tytułu niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 listopada 2008 roku, sygn. akt II SA/Gd 338/08. Na rozprawie w dniu 13 stycznia 2010 roku pełnomocnik Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł o oddalenie skargi i złożył do akt sprawy pismo, w którym Kolegium, podtrzymując stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę, dodatkowo wyjaśniło, że wyrok z dnia 26 listopada 2008 roku został doręczony organowi wraz z aktami sprawy w dniu 6 marca 2009 roku. Pensum spraw dla poszczególnych członków kolegium jest przygotowywane z wyprzedzeniem, terminy posiedzeń poszczególnych składów na miesiąc marzec zostały już wyznaczone. W związku z tym wykonanie wyroku w terminie jednego miesiąca było praktycznie niemożliwe, szczególnie że Sąd nakazał przeprowadzenie postępowania dowodowego. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Tryb postępowania w przedmiocie wymierzenia grzywny za niewykonanie wyroku sądu uregulowany jest w art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którym w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. W niniejszej sprawie bezspornym pozostawało, iż strona skarżąca dopełniła warunku koniecznego skutecznego wniesienia skargi, wzywając przed wniesieniem skargi do sądu właściwy organ do wykonania wyroku. Z art. 154 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika nadto, że wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi. Oznacza to, że Sąd, w razie wykonania wyroku lub załatwienia sprawy po wniesieniu skargi w przedmiocie wymierzenia grzywny, zobligowany jest do wydania wyroku wymierzającego grzywnę. Mieć przy tym należy na uwadze, że zgodnie z art. 83 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Nie ma przy tym znaczenia, że zgodnie z art. 54 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, nawet bowiem jeśli bezpośrednim adresatem pisma jest organ, dzień oddania takiej przesyłki w polskim urzędzie pocztowym jest dniem wniesienia jej do sądu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 sierpnia 2008 roku, sygn. akt I FSK 1042/08, Baz Orzeczeń Lex nr 485356). Zatem wydanie decyzji po dacie nadania skargi w polskim urzędzie pocztowym, lecz przed jej wpłynięciem do właściwego organu, stanowi wykonanie wyroku po wniesieniu skargi. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, na którą powołuje się organ w odpowiedzi na skargę, stanowiąca wykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 listopada 2008 roku, została wydana po wniesieniu skargi. Oddanie skargi w urzędzie pocztowym miało bowiem miejsce w dniu 5 sierpnia 2009 roku, zaś decyzję nr [...] Kolegium wydało w dniu 7 sierpnia 2009 roku. Dla przedstawionej oceny nie miał znaczenia fakt, że skarga wpłynęła do Kolegium w dniu 10 sierpnia 2009 roku. Z tych względów jako bezzasadne Sąd ocenił stanowisko Kolegium zawarte w odpowiedzi na skargę, że wydanie decyzji nastąpiło przed wniesieniem skargi. Jak wynikało z treści uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 listopada 2008 roku, sygn. akt II SA/Gd 338/08, powodem uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 stycznia 2008 roku, nr [...], było naruszenie przepisów postępowania administracyjnego. Sąd nakazał organowi, aby wyeliminował wszystkie uchybienia, których dopuścił się w dotychczasowym postępowaniu, zaś w wydanej decyzji dokonał ustaleń przy uwzględnieniu poglądów i ocen wyrażonych w treści uzasadnia. Ponadto stwierdził, że mając na uwadze długotrwałość przedmiotowego postępowania organ winien mieć na uwadze treść art. 35 k.p.a., który obliguje go do podjęcia rozstrzygnięcia w terminie jednego miesiąca. Oznacza to, że organ - ponownie rozpoznając sprawę, miał obowiązek przeprowadzić postępowanie zgodnie z wytycznymi Sądu i zachowaniem terminu przewidzianego w art. 35 k.p.a., którego bieg, zgodnie z art. 286 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, rozpoczął się z dniem doręczenia organowi akt sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku. Zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Z art. 35 § 3 k.p.a. wynika zaś, że załatwienie sprawy wymagającej postanowienia wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Mając powyższe na uwadze oraz uwzględniając fakt doręczenia Kolegium w dniu 6 marca 2009 roku akt administracyjnych wraz z prawomocnym orzeczeniem tutejszego Sądu z dnia 26 listopada 2008 roku, stwierdzić należy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze - wydając decyzję w dniu 7 sierpnia 2009 roku (nr [...]), nie dochowało terminu załatwienia sprawy wynikającego z art. 35 k.p.a., a wynoszącego - w przypadku ponownego rozpatrzenia sprawy przez Kolegium, jeden miesiąc (art. 35 § 3 k.p.a. in fine w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. in fine). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył przy tym także, iż z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, że od dnia zwrotu organowi akt wraz z prawomocnym wyrokiem Sądu do dnia wezwania Kolegium przez stronę skarżącą do wykonania wyroku, a więc przez okres czterech miesięcy, Kolegium nie prowadziło żadnych czynności w sprawie, uchybiając w ten sposób ogólnym zasadom postępowania nakazującym organom administracji działać wnikliwie i szybko (art. 12 k.p.a.) jak i przepisom o terminach załatwiania spraw. Bezczynności organu odwoławczego nie mogły przy tym uzasadniać podnoszone przez organ w piśmie z dnia 12 stycznia 2010 roku okoliczności dotyczące znacznego obciążenia pracą Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Biorąc bowiem nawet pod uwagę, że istotnie nie można było wyznaczyć w niniejszej sprawie terminu posiedzenia składu Kolegium na miesiąc, w którym akta zostały organowi zwrócone, to i tak brak było uzasadnienia dla zaniechania jakichkolwiek czynności w przedmiotowej sprawie w kolejnych miesiącach. Zważyć przy tym należy, że postępowanie dowodowe jest istotą postępowania administracyjnego, a obowiązek jego przeprowadzenia wynika wprost z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a w przedmiotowej sprawie dodatkowo obowiązek ten został skonkretyzowany we wskazaniach co do dalszego postępowania, zawartych w uzasadnianiu wyroku Sądu z dnia 26 listopada 2008 roku. Sąd miał również na uwadze, iż czynności postępowania dowodowego w przedmiotowej sprawie, podjęte przez Kolegium dopiero po skierowaniu przez stronę skarżącą wezwania do wykonania wyroku, zostały przeprowadzone w czasie, który pozwalał na załatwienie sprawy w ustawowym terminie. Od dnia podjęcia pierwszej czynności w sprawie, to jest od dnia 10 lipca 2009 roku (data skierowania przez Kolegium pisma do Starosty Powiatu o nadesłanie wypisu z ewidencji gruntów) do dnia wydania decyzji w sprawie upłynął okres krótszy niż miesiąc. Brak było zatem podstaw do uwzględnienia stanowiska Kolegium, iż wykonanie wyroku w przedmiotowej sprawie w terminie jednego miesiąca było praktycznie niemożliwe. Jak z powyższego wynika, Samorządowe Kolegium Odwoławcze pozostawało w bezczynności po wydaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 listopada 2008 roku, sygn. akt II SA/Gd 338/08, a zatem żądanie strony skarżącej wymierzenia organowi grzywny miało swą podstawę w art. 154 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 154 § 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Z art. 5 ust. 7 ustawy z dnia 4 marca 1994 roku o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (tekst jednolity: Dz.U. z 1996 r., nr 70, poz. 335 ze zm.) wynika, iż przeciętne miesięczne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w roku poprzednim ogłasza Prezes Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" nie później niż do dnia 20 lutego każdego roku. Do dnia orzekania w niniejszej sprawie nie zostało ogłoszone przeciętne wynagrodzenie miesięczne za 2009 rok. Zgodnie zaś z obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 19 lutego 2009 roku w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2008 r. i w drugim półroczu 2008 r. (Monitor Polski z dnia 24 lutego 2008 r., nr 11, poz. 138), przeciętne wynagrodzenie miesięczne w 2008 roku wynosiło 2.578,26 zł. Górną granicą grzywny wymierzonej na podstawie art. 154 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi była zatem w tej sprawie kwota 25.782,60 zł. Możliwość wymierzenia grzywny w określonym wyżej przedziale pozwala Sądowi na miarkowanie jej wysokości. Dokonując miarkowania wysokości grzywny Sąd miał w szczególności na względzie stopień winy organu w niewykonaniu wyroku, który winno się oceniać biorąc pod uwagę między innymi stopień zawiłości sprawy zarówno pod względem prawnym, jako i pod względem stanu faktycznego. Niniejsza sprawa dotyczyła trybu nadzwyczajnego wzruszenia decyzji (stwierdzenia nieważności), a więc była sprawą o znacznym ciężarze gatunkowym. Istotną jednakże okolicznością pozostawało, że organ odwoławczy otrzymał wytyczne Sądu co do zasad prowadzenia postępowania w tym zakresie, przy czym sposób ich realizacji nie mógł nastręczać organowi nadmiernych trudności, ponieważ w wyroku Sąd szczegółowo wskazywał jakie dowody powinny być przeprowadzone przy ponownym rozpatrzeniu sprawy oraz jakie znaczenie nadać czynionym ustaleniom faktycznym w kontekście przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji. Sad miał również na uwadze, iż w istocie organ pozostawał w bezczynności jedynie cztery miesiące. Z tych też przyczyn Sąd uznał, iż wymierzenie grzywny w maksymalnej wysokości, jakiej domagała się strona skarżąca, nie było uzasadnione. Na wysokość grzywny nie mogły mieć bowiem wpływu wskazywane przez stronę skarżącą okoliczności dotyczące trzykrotnego rozstrzygania w przedmiotowej sprawie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Dla rozpoznania niniejszej skargi miały znaczenie wyłącznie okoliczności dotyczące niewykonania wyroku tutejszego Sądu z dnia 26 listopada 2008 roku uchylającego decyzję Kolegium z dnia 18 stycznia 2008 roku. Ponadto Sąd wziął pod uwagę, że strona skarżąca ostatecznie uzyskała rozstrzygnięcie organu administracji publicznej w przedmiocie jej wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej z dnia 16 marca 1964 roku, którego data wydania w zasadzie zbiegła się z datą wniesienia skargi. Sąd miał nadto na uwadze, iż wymierzenie grzywny w maksymalnej wysokości uzasadniać może jedynie wyjątkowo drastyczne i rażące naruszenie przez organ administracji publicznej przepisów o terminach załatwiania spraw, a takie naruszenie w przedmiotowej sprawie nie wystąpiło. Niewątpliwie jednak Kolegium pozostawało w nieuzasadnionej jakimikolwiek okolicznościami bezczynności w rozstrzygnięciu sprawy przez okres czterech miesięcy, zatem również wymierzenie grzywny w wysokości całkowicie symbolicznej nie byłoby uzasadnione. Z tych też przyczyn Sąd uznał, że wymierzenie grzywny w wysokości 1.000 (jeden tysiąc) zł, stanowić będzie dotkliwość adekwatną do stopnia zawinienia organu, a ponadto w przyszłości wpłynie na prawidłowe i terminowe działania organu mające na celu wykonywanie wyroków sądów administracyjnych. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 154 § 1 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku. Odnośnie kosztów postępowania Sad orzekł w punkcie drugim wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 202 § 2 i art. 205 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 2 ust. 2 i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1348 ze zm.), zasądzając od Samorządowego Kolegium Odwoławczego solidarnie na rzecz skarżących kwotę 474 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu, kosztów zastępstwa procesowego oraz kosztów opłat skarbowych od udzielonych pełnomocnictw.