II SA/Gd 488/12

Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Diana Trzcińska po rozpoznaniu w dniu 12 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. M. o przyznanie prawa pomocy w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia 13 czerwca 2012 r. Nr [...] w przedmiocie zwolnienia z obowiązku zawarcia w projekcie rozgraniczenia gruntów pokrytych wodami od gruntów przyległych informacji dotyczących umieszczenia opisu stosunków wodnych na gruntach przyległych do projektowanej linii brzegu postanawia przyznać Z. M. prawo pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie z kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 300 zł skarżący, wnioskiem z dnia 4 września 2012 r. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w niniejszej sprawie. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – tekst jednolity, zwanej dalej P.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Jednocześnie ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 P.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Powołane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 P.p.s.a. Zatem rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę wykazane. Na podstawie złożonego oświadczenia na formularzu PPF oraz załączonych do wniosku dokumentów (zaświadczenia o przeciętnym dochodzie z pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym, informacji KRUS o wymiarze składek ubezpieczeniowych, dowodów wpłat za energię elektryczną, potwierdzenia zawarcia umowy obowiązkowego ubezpieczenia budynków i OC rolników, decyzji ustalającej łączne zobowiązanie pieniężne za 2012 r. oraz dodatkowych oświadczeń o braku posiadania kont bankowych oraz o niepopieraniu dopłat bezpośrednich do gruntów rolnych) ustalono, że wnioskodawca prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, jest posiadaczem gospodarstwa rolnego o powierzchni 11,44 ha wraz z domem o powierzchni 87,52 m2, nie dysponuje zasobami pieniężnymi ani przedmiotami o wartości powyżej 3 000 euro, nie posiada rachunków bankowych i nie pobiera dopłat bezpośrednich. Źródłem jego utrzymania jest gospodarstwo rolne, przynoszące dochód w wysokości 129,37 zł miesięcznie. Wnioskodawca podkreślił przy tym, że połowa z posiadanych przez niego łąk została zniszczona w wyniku zalania. Udokumentowane wydatki skarżącego z tytułu ubezpieczeń, zużycia energii elektrycznej oraz należnych podatków wynoszą średnio miesięcznie 92,80 zł. Dając wiarę oświadczeniu skarżącego, złożonemu na urzędowym formularzu oraz biorąc pod uwagę nadesłane dokumenty źródłowe uznać należało, że wnioskodawca wykazał dostatecznie, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, jakie mogą powstać w niniejszej sprawie. Za powyższym stanowiskiem przemawia wysokość deklarowanych dochodów wnioskodawcy w stosunku do niezbędnych kosztów utrzymania oraz brak jakichkolwiek oszczędności. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.