II SA/Gd 49/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Asesor WSA Jakub Chojnacki (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2024 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 12 lipca 2023 r., nr SKO Gd/5113/22 w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie zasiłku okresowego oddala skargę. UZASADNENIE Pan A. M. (dalej: Skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku (dalej: SKO, Kolegium) z 12 lipca 2023 r., w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przyznania zasiłku okresowego. Zaskarżone postanowienie wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Skarżący pismem z 30 sierpnia 2022 r. zwrócił się do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej w formie zasiłku okresowego z powodu bezrobocia lub długotrwałych chorób. Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K., działając z upoważnienia Wójta Gminy K., postanowieniem z 1 września 2022 r. odmówił wszczęcia postępowania. Organ pierwszej instancji odmowę rozstrzygnięcia umotywował tym, że decyzją z 25 sierpnia 2022 r. przyznano już Skarżącemu zasiłek okresowy w kwocie 388 zł miesięcznie, na okres od 1 lipca 2022 r. do 30 września 2022 r. SKO zaskarżonym do Sądu postanowieniem, po rozpoznaniu zażalenia Skarżącego, utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium stwierdziło, że wskutek rozpoznania wniosku Skarżącego z 29 lipca 2022 r., organ pierwszej instancji przyznał już prawo do zasiłku okresowego na okres obejmujący miesiące od lipca 2022 r. do końca września 2022 r., dlatego pozytywne rozpatrzenie kolejnego wniosku z o przyznanie tego samego świadczenia pomocowego na okres obejmujący miesiące, w których wnoszącemu zostało już wcześniej przyznane prawo do zasiłku okresowego zostało wykluczone. We wniesionej do Sądu skardze domagano się uchylenia postanowień organów obu instancji, wskazując że zaskarżone postanowienie rażąco narusza art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 3, art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 38 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, a także art. 7, art. 8 § 1, art. 61 § 1, art. 61a § 1, art. 124 § 1, art. 138 § 2 w związku z art. 144 K.p.a. oraz art. 30 Konstytucji RP. Skarżący podniósł również, że zaskarżone postanowienie jest nielogiczne. Kolegium odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie. Sąd zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania wydawane jest jeżeli żądanie [...] zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte (art. 61a § 1 K.p.a. zdanie pierwsze). Powołany przepis przewiduje (obok przyczyny podmiotowej, związanej z brakiem legitymacji procesowej), sytuację, gdy postępowanie administracyjne nie może zostać wszczęte z tzw. "innych uzasadnionych przyczyn". Do tych przyczyn należy niewątpliwie wcześniejsze rozstrzygnięcie tej samej sprawy ostateczną decyzją administracyjną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 stycznia 2019 r., wydany w sprawie II OSK 325/17, dostępny na orzeczenia.nsa.gov.pl). W aktach sprawy organu pierwszej instancji znajduje się decyzja z 25 sierpnia 2022 r., wydana na podstawie art. 38 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2021 r., poz. 2268 ze zm.), przyznająca Skarżącemu zasiłek okresowy z powodu bezrobocia i długotrwałej choroby. Zasiłek ustalono na okres od 1 lipca 2022 r. do 30 września 2022 r., na podstawie wniosku Skarżącego z 29 lipca 2022 r. W toku postępowania Skarżący nie kwestionował ostateczności wydanej decyzji. Oznacza to, że w dniu 30 sierpnia 2022 r., to jest w dniu złożenia przez Skarżącego kolejnego wniosku o przyznanie tego samego świadczenia, skarżącemu przysługiwał już zasiłek celowy ustalony decyzją z 25 sierpnia 2022 r. W konsekwencji stwierdzić należało, że sprawa administracyjna w przedmiocie zasiłku okresowego, została już załatwiona decyzją administracyjną. Stanowi to przyczynę powodującą po stronie organu administracji obowiązek odmowy wszczęcia kolejnego postępowania administracyjnego w tej samej sprawie. Nawet przyjmując, że w dacie wydawania postanowienia przez organ pierwszej instancji (1 września 2022 r.), decyzja z 25 sierpnia 2022 r. nie była jeszcze ostateczna (doręczono ją Skarżącemu 12 września 2022 r.), to nie ma podstaw by kwestionować, że była ona ostateczną w dacie wydawania postanowienia przez SKO. Skoro prawnie niedopuszczalnym było wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie uprzednio rozstrzygniętej decyzją administracyjną, nie było tym samym możliwym odniesienie się do stawianych przez Skarżącego zarzutów naruszenia prawa materialnego, ponieważ podstawą zaskarżonego postanowienia były przepisy K.p.a., które przez SKO nie zostały naruszone. Odmawiając wszczęcia postępowania, organ administracji nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty, którą to istotą byłoby prawo do zasiłku okresowego. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935) skargę oddalił. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosowanie do dyspozycji art. 119 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ przedmiotem skargi było postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie.