II SA/Gd 490/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz, Sędzia NSA Anna Orłowska, Protokolant Kinga Czernis, po rozpoznaniu w dniu 15 września 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi E.P. na decyzję Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia 28 stycznia 2002 r. nr [...] w przedmiocie przydziału osobnej kwatery stałej oddala skargę. Decyzją z dnia 28 stycznia 2002 r. nr [...] Dyrektor Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 kpa , art. 13 ust. 5 pkt 2, art. 41 ust. 2 pkt 2 i art. 55 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sit Zbrojnych RP oraz §17 pkt 4 statutu Wojskowej Agencji Mieszkaniowej nadanego rozporządzeniem Ministra Skarbu Państwa z dnia 16 czerwca 1998 r., utrzymał w mocy decyzję z dnia 28 grudnia 2001 r. nr [...] Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, którą, przydzielono E. P. osobną kwaterę stałą nr [...] przy ul. [...]. W uzasadnieniu podano, że E.P. decyzją z dnia 10 grudnia 1984 r. nr 191 otrzymał przydział dwupokojowej osobnej kwatery stałej, położonej w terenie zamkniętym w obrębie lotniska wojskowego administrowanego przez Jednostkę Wojskową [...]. Od 1996 r., a początkowo także na wniosek E. P., dyrektor Oddziału Terenowego WAM podejmował starania o rozwiązanie sprawy mieszkaniowej ww. poprzez przekwaterowanie do kwatery. E. P. nie przyjął oferowanej mu w dniu 17. 09.1997 r. kwatery przy ul. [...] , następnie nie skorzystał z kolejnej propozycji z dnia 7 marca 1998 r. Po ponownej prośbie Dowódcy Garnizonu z 8 kwietnia 1999 r. o przekwaterowanie pana E. P. do zaproponowano mu kwaterę przy ul. [...], której także nie przyjął. Dowódca Garnizonu w dniu 27 lipca 2001 r. ponownie wystąpił o przekwaterowanie E. P. z kompleksu lotniskowego i przydzielenie mu kwatery. Po poinformowaniu przez dyrektora OT WAM dowódcy JW. [...] o możliwości przydzielenia E. P. osobnej kwatery stałej przy ul. [...], dowódca wystąpił do E. P. o dokonanie przeprowadzki do wskazanej kwatery do dnia 30 listopada 2001 r., lecz E. P. odmówił. Pismem z dnia 18 grudnia 2001 r. dyrektor OT WAM zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie zwolnienia przez E. P. osobnej kwatery stałej w [...]. Decyzją z dnia 28 grudnia 2001 r. nr [...] dyrektor OT WAM przydzielił E. P. osobną kwaterę stałą nr [...]przy ul. [...] o powierzchni mieszkalnej [...] i powierzchni użytkowej [...] . która spełnia przysługujące E, P. uprawnienia do czterech norm powierzchni mieszkalnej. Równocześnie w dniu 28 grudnia 2001 r. wezwano p. E. P. do dobrowolnego zwolnienia i przekazania do dyspozycji Agencji zajmowanej kwatery w terminie do 2 lutego 2002 r. Pismem z dnia 11 stycznia 2002 r. sprostowano oczywistą omyłkę w piśmie z dnia 28 grudnia 2001 r. - zajmowaną kwaterę pan E. P. powinien przekazać do dyspozycji Jednostki Wojskowej [...], w zarządzie której znajduje się nieruchomość [...]. Podstawą prawną działań podjętych przez dyrektora Oddziału Terenowego WAM był art. 41 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP , zgodnie z którym emeryt lub rencista wojskowy jest obowiązany przekazać zajmowaną kwaterę, jeżeli znajduje się ona w budynku, o którym mowa w art. 55 ust. 2 ustawy ( tzn. znajduje się w budynkach położonych na wojskowych terenach zamkniętych łub przeznaczonych decyzją dyrektora oddziału rejonowego Agencji na zakwaterowanie całości lub części kadry określonej jednostki wojskowej ), a osobie tej przydzielono kwaterę odpowiadającą jej uprawnieniom. Organ II instancji stwierdził, że sytuacja, w której znajduje się Pan E. P. wyczerpuje dyspozycję przywołanego w decyzji nr [...] oraz w wezwaniu do dobrowolnego zwolnienia kwatery z dnia 28 grudnia 2002 r. art. 41 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. Aktualnie zajmowana przez E. P. osobna kwatera stała znajduje się na terenie zamkniętym w obrębie lotniska wojskowego administrowanego przez JW. [...]. Wskazano też - w związku z wątpliwościami zgłaszanymi przez E. P. dotyczącymi tego, w czyim zarządzie znajduje się zajmowana przez niego kwatera - że wielokrotnie w prowadzonej korespondencji wskazywano, że zarządcąjej jest dowódca JW. [...]. Skargę na powyższą decyzję wniósł E. P. Wskazał, że zajmowaną obecnie kwaterę stałą przydzielono mu decyzją z dnia 10.12.1984 r. W 1998 r. wystąpił o zamianę tej kwatery na kwaterę położoną przy ul. [...], jednak odmówiono mu przydziału tej kwatery. W zamian zaproponowano mu lokal przy ul .[...] na co nie wyraził zgody. Rezygnacja jego została przyjęta. Następnie skarżącego poinformowano, że dowódca JW [...] ( obecnie JW [...]) wystąpił z wnioskiem o przekwaterowanie go do innego lokalu, bowiem kwatera , w której skarżący zamieszkuje, znajduje się w budynku koszarowym usytuowanym w kompleksie lotniskowym. Od tego czasu trwa nieustanna wymiana korespondencji między skarżącym , OT WAM i dowódcą JW. [...], mająca na celu przymuszenie skarżącego do opuszczenia zajmowanego mieszkania. Dyrektor OT WAM. na wniosek dowódcy JW. [...] przysyła skarżącemu decyzje na przydział kwatery stałej w różnych budynkach . Ponadto skarżący otrzymuje wraz z decyzjami wezwania do dobrowolnego opuszczenia lokalu , w przeciwnym bowiem razie ma być przymusowo przekwaterowany na swój koszt, W każdej decyzji organ wskazuje jako podstawę prawną art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Skarżący stwierdził, że w chwili gdy otrzymał decyzję o przydziale kwatery, w cytowanej ustawie przepis art. 41 również obowiązywał, wobec czego należy mniemać, że organ dokonujący przydziału znał jego treść , a także miał świadomość , że nie był to budynek o znaczeniu strategicznym lecz budynek mieszkalny. Również w chwili obecnej budynek nie jest przeznaczony do rozbiórki bądź przebudowy, wobec czego nie zachodzą przesłanki określone w art. 41 ustawy. Ponadto w dalszym ciągu skarżący posiada decyzję z 1984 r. Skarżący wskazał, że z obecnie zajmowanym lokalem wiązał swoje dalsze plany życiowe. Poczynił w nim nakłady finansowe, wobec czego nie jest zainteresowany zamianą na zaproponowany mu lokal o mniejszej powierzchni, gorszym rozwiązaniu architektonicznym oraz położonym na wyższej kondygnacji. Istotne jest także to, że skarżący mieszka od 1984 r. Ponadto zarządzającym kwaterą jest dowódca JW. [...], który nie wskazał konkretnych powodów, dla których nie jest zainteresowany dalszym zamieszkiwaniem skarżącego pod dotychczasowym adresem. Stwierdził, że w zajmowanym budynku, określanym mianem "kompleksu lotniskowego" jego rodzina jest jedyną rodziną w nim zamieszkałą i dbającą o jego stan użytkowy. Budynek położony jest 5 km od lotniska, jego administrator wskazał go jako budynek mieszkalny , któremu nadano numer porządkowy , dokonano zameldowania na pobyt stały zgodnie z postanowieniami ustawy z dnia 10.14.1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Zarządca budynku potwierdził stan faktyczny dotyczący pobytu skarżącego w przedmiotowym lokalu i jego uprawnień do przebywania w nim. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wniósł o jej oddalenie przytaczając argumenty prezentowane w treści zaskarżonej decyzji. Organ wskazał również, że - jak wynika z uzasadnienia decyzji o przydziale kwatery położonej na rzecz E. P. z dnia 10.12.1984 r. -przydziału tego dokonano "dla dobra służby", bowiem wówczas było to jego miejsce pełnienia służby wojskowej. Postępowanie w kwestii zwolnienia przez skarżącego kwatery wszczęto po jego ubyciu do rezerwy. Aktualnie skarżący jest emerytem wojskowym, wobec czego zachodzi wymieniona w art. 41 usi. 2 pkt 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. okoliczność wykluczająca jego zamieszkiwanie na terenie zamkniętym w obrębie lotniska wojskowego administrowanego przez Jednostkę Wojskową [...]. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Generalnie, co do zasady, ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej ( Dz. U, Nr 86, poz. 433 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, stanowiła w art. 23 ust. 1 , że żołnierz zawodowy zwolniony z czynnej służby wojskowej . pełnionej jako służba stała, zachowuje prawo do kwatery, jeżeli nabył uprawnienia do emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej oraz - w art. 23 ust. 2, że żołnierz zwolniony z czynnej służby wojskowej, pełnionej jako służba stała, jeżeli nie nabył uprawnień do emerytury lub wojskowej renty inwalidzkiej, w przypadku wypowiedzenia stosunku służbowego przez właściwy organ wojskowy z powodu przeniesienia, przekształcenia lub likwidacji jednostki wojskowej, na skutek restrukturyzacji Sil Zbrojnych, zachowuje prawo do zajmowanej kwatery stałej. Przywołany w zaskarżonej decyzji przepis art.41 ust. 2 pkt 2 w/w ustawy stanowił natomiast, że osoba, o której mowa w art. 23 ust. 1 lub 2, jest obowiązana przekazać do dyspozycji Agencji dotychczas zajmowaną kwaterę, jeżeli: występują odpowiednio okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2, 5-9 lub 11, 2) zajmowana kwatera znajduje się w budynku, o którym mowa w art. 55 ust. 2, a osobie tej przydzielono kwaterę odpowiadającą jej uprawnieniom, W decyzji powołano się również na treść art. 55 ust. 2 ustawy, który stanowił, że nie podlegają sprzedaży kwatery lub lokale mieszkalne: znajdujące się w budynkach położonych na wojskowych terenach zamkniętych, 2) przeznaczone, na podstawie decyzji dyrektora oddziału rejonowego Agencji, na zakwaterowanie całości lub części kadry określonej jednostki wojskowej, funkcyjne, w okresie trzech lat od daty oddania budynku do eksploatacji. Zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji w przypadkach określonych w art. 38, 41, 43, 44 dyrektor oddziału terenowego Agencji wydaje decyzję o zwolnieniu kwatery lub wypowiada umowę najmu. Wynika z powyższego, że w pewnych, określonych ustawą przypadkach żołnierzowi zawodowemu, zwolnionemu z czynnej służby wojskowej , pełnionej jako służba stała, który zachowa prawo do kwatery jeżeli nabył uprawnienia do emerytury wojskowej, możliwe było przydzielenie innej kwatery odpowiadającej jego uprawnieniom. Było to możliwe w sytuacji, gdy zachodziła konieczność domagania się od takiej osoby przekazania dotychczas zajmowanej kwatery - na podstawie cytowanego wyżej art. 42 ust. 1 w zw. z art. 41 ustawy, bowiem uprzednie przydzielenie kwatery było warunkiem skutecznego domagania się przekazania zajmowanej kwatery. W sprawie niniejszej niesporne było, że skarżący nabył uprawnienia do emerytury Wojskowej i że zachował on prawo do kwatery położonej. Dotychczas zajmowana przez skarżącego kwatera znajduje się w budynku, o którym mowa w art. 55 ust. 2 pkt 1 w/w ustawy - to jest w budynku położonym na wojskowym terenie zamkniętym - co wynika choćby z pism dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] z dnia 29.03.2001 r. i 26.07.2001r., znajdujących się w aktach sprawy administracyjnej. W dniu 14.12.2001 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie w sprawie zwolnienia przez skarżącego osobnej kwatery stałej położonej. W tej sytuacji możliwe było dokonanie na rzecz skarżącego przydziału innej, niż dotychczas zajmowana, kwatery. Nie stoją temu na przeszkodzie okoliczności wskazywane przez skarżącego - fakt długoletniego zamieszkiwania w dotychczas zajmowanej kwaterze, zameldowanie w niej, poczynione na nią nakłady, czy też nawet gorsze warunki lokalowe nowo przydzielonej kwatery - mniejsza powierzchnia, inna kondygnacja budynku , gorsze rozwiązania architektoniczne. Niesporne było, że kwatera przydzielona skarżącemu zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzją odpowiada jego uprawnieniom - był to fakt niekwestionowany przez skarżącego. Po wydaniu zaskarżonej decyzji - co Sądowi wiadomo z urzędu -wydano decyzję z dnia 12.02.2002 r. w sprawie zwolnienia przez skarżącego kwatery, utrzymaną w mocy decyzją z dnia 20.03.2002 r. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269) , sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej , a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skoro zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, skarga na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153. poz.1270) podlegała oddaleniu. Z uwagi na treść art. 32 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, że w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie łub bezczynność jest przedmiotem skargi, stroną postępowania był Dyrektor Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej.