II SA/Gd 490/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia WSA Janina Guść Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 24 października 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej z siedzibą w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 czerwca 2012 r., nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w sprawie zmiany decyzji dotyczącej przekształcenia użytkowania wieczystego oddala skargę. Spółka A pismem z dnia 7 marca 2012 r. wystąpiła do Prezydenta Miasta S. o sprostowanie punktu 3 decyzji z dnia 16 stycznia 2012 r. nr [...], w ten sposób aby zamiast słów "(...) przy zastosowaniu stopy procentowej równej dwukrotności stopy redyskonta (...)" wpisać "(...) przy zastosowaniu stopy procentowej równej stopie redyskonta weksli stosowanej przez Narodowy Bank Polski (...)". Zdaniem wnioskującej przywołany zapis zawarty w punkcie 3 decyzji jest niezgody z art. 4 ust 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, z którego wynika, że opłata rozłożona na raty podlega oprocentowaniu przy zastosowaniu stopy procentowej równej stopie redyskonta weksli stosowanej przez Narody Bank Polski. Postanowieniem z dnia 14 marca 2012 r. Prezydent Miasta S. stwierdził, że wniosek o sprostowanie decyzji nie może zostać rozpatrzony pozytywnie, albowiem zapis ten wynika z uchwały Rady Miasta S. z dnia 29 lipca 2008 r. nr [...] w sprawie zmiany uchwały z dnia 28 marca 2008 r. nr [...] w sprawie wyrażenia zgody na udzielenie bonifikaty od opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości oraz ustalenia stawki oprocentowania rozłożonej na raty opłaty. Wnioskująca wniosła zażalenie na postanowienie Prezydenta Miasta S. z dnia 14 marca 2012 r. W ocenie odwołującej się postanowienie organu I instancji wydane zostało z naruszeniem art. 113 § 1 kpa, albowiem zastosowanie innej niż wynikająca z ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości stopy procentowej jest możliwe tylko poprzez uzyskanie zgody rady lub sejmiku, co może nastąpić wyłącznie na wniosek odpowiedniego organu, złożony w konkretnej sprawie. A ponieważ, przed wydaniem decyzji, nie została udzielona indywidualna zgoda na zastosowanie innej niż wynikająca z art. 4 ust 4 ustawy stopy procentowej, zastosowanie w odniesieniu do strony znajduje stopa procentowa równa stopie redyskonta weksli stosowanej przez Narodowy Bank Polski. Po rozpatrzeniu zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 29 czerwca 2012 r. nr [...], utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Kolegium stwierdziło bowiem, że żądanie strony wykracza poza zakres objęty dyspozycją art. 113 § 1 kpa. Tryb sprostowania decyzji wynikający z art. 113 § 1 kpa nie może służyć weryfikacji merytorycznego rozstrzygnięcia kwestii, której dotyczy to postanowienie, a tego żąda właśnie wnioskodawca w piśmie z dnia 7 marca 2012 r. Na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła Spółka A, domagając się jego uchylenia. W ocenie skarżącej postanowienie to wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynika sprawy, a mianowicie art. 113 § 1 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 kpa, poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Urzędu Miasta S. odmawiającego sprostowania w decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia 16 stycznia 2012 r. nr [...] oczywistej omyłki, podczas gdy skarżąca zarówno we wniosku o sprostowanie z dnia 7 marca 2012 r., jak i w zażaleniu z dnia 22 marca 2012 r. wykazała, że w punkcie 3 decyzji omyłkowo wpisano stosowanie stopy procentowej równej dwukrotności - zamiast wynikającej z art. 4 ust 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości jednokrotności stopy redyskonta weksli stosowanej przez Narodowy Bank Polski. Skarżąca podniosła, że uchwała Rady Miasta S. z dnia 29 lipca 2008 r. nr [...] podjęta została w sposób sprzeczny z art. 4 ust 5 w zw. z art. 4 ust 17 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości w zw. z art. 11 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, albowiem do strony znajduje zastosowanie określona w art. 4 ust. 4 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości stopa procentowa równa stopie redyskonta weksli stosowanej przez Narodowy Bank Polski. Dlatego też użycie w punkcie 3 decyzji słowa "dwukrotność" musiało stanowić oczywistą omyłkę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w pełni stanowisko wyrażone w uzasadnianiu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontrolę zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Kontroli Sądu w niniejszej sprawie poddane zostało postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 czerwca 2012 r., utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta S. z dnia 14 marca 2012 r., mocą którego odmówiono sprostowania decyzji tegoż organu z dnia 16 stycznia 2012 r. Matetrialnoprawną podstawę wydanych w sprawie rozstrzygnięć stanowił art. 113 § 1 kpa, zgodnie z którym organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Z przywołanej regulacji wynika, że przedmiotem sprostowania w trybie określonym w art. 113 § 1 kpa, mogą być jedynie błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki popełnione w wydanych przez organ administracji państwowej decyzjach. Błąd rachunkowy oznacza omyłkę w wykonaniu działania matematycznego, a błąd pisarski - widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazu, w szczególności niezgodne z jego znaczeniem w języku polskim, widocznie mylna pisownia, odmiana lub ortografia albo widoczne niezamierzone opuszczenie wyrazu lub wyrazów. Inne oczywiste omyłki to zaś omyłki stojące na równi z błędami pisarskimi lub rachunkowymi, a więc tylko omyłki polegające na tym, że w decyzji wyrażono coś, co widocznie jest niezgodne z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez władzę, a zostało wypowiedziane tylko przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słowa itp. Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innego wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 1994 r., sygn. akt SA/Kr 723/93, ONSA 1995, nr 2, poz. 65). Do oczywistych omyłek zalicza się podanie np. niewłaściwej daty w decyzji, w której podany rok wydania oznaczony jest liczbą pięciocyfrową. Oczywistość omyłki można stwierdzić porównując tekst decyzji z tekstem niektórych dokumentów, znajdujących się w aktach sprawy. Oczywistość omyłki może wynikać z sekwencji zdarzeń procesowych (np. bezpośredniego związku między orzeczeniem I instancji, wywiedzionym odeń środkiem odwoławczym a orzeczeniem organu odwoławczego). Na równi z błędami pisarskimi należy potraktować błędy tekstu decyzji spowodowane wadliwą obsługą edytora tekstu komputera i sporządzenie wydruku z tekstami obcymi rozpatrywanej sprawie, bo mechanicznie włączonymi do któregoś z elementów decyzji (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C. H. Beck 2011, s. 455). Sprostowanie decyzji w trybie art. 113 § 1 kpa nie może wykraczać poza granice określone tym przepisem. Przyjęta w nim klasyfikacja wadliwości jest wyczerpująca. Tym samym nie podlegają prostowaniu w omawianym trybie błędy i omyłki pisarskie istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc co do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz co do ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (zob. B. Adamiak, Rektyfikacja decyzji w postępowaniu administracyjnym, Acta Uniwersitatis Wratislaviensis nr 922, Prawo CLIII, Wrocław 1988, s. 9 – 10). Nie można zmienić decyzji przez sprostowanie rozstrzygnięcia sprawy bądź jego przedmiotu choćby nawet podjętego pod wpływem błędu, czyli wskutek mylnego wyobrażenia o stanie faktycznym albo prawnym (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 1990 r., sygn. akt II SA 627/90, ONSA 1991, nr 2, poz. 31). Sprostowanie może odnosić się tylko do tych elementów, które faktycznie w decyzji istniały a jedynie zostały błędnie wyrażone (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 maja 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 2179/05, niepubl.). Sprostowanie nie może przede wszystkim prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia czy ponownego rozstrzygnięcia w sposób odmienny od pierwotnego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 maja 1988 r., sygn. akt III SA 1466/87, OSP 1990, Zeszyt 11-12, poz. 398, z glosa aprobującą W. Tarasa). Niedopuszczalne jest także obejmowanie instytucją sprostowania omyłek popełnionych przez organ administracji publicznej w określeniu okoliczności mogących rzutować na ocenę legalności decyzji kończącej konkretne postępowanie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lutego 2001 r., sygn. akt IV SA 2746/98, ONSA 2002, nr 2, poz. 77). Tryb uregulowany w art. 113 § 1 kpa nie może bowiem służyć naprawianiu błędów popełnionych przez organ administracji publicznej w stosowaniu prawa. Wadliwą decyzję ostateczną można wzruszyć tylko w drodze nadzwyczajnych środków prawnych, a nie sprostowania na podstawie art. 113 § 1 kpa. W niniejszej sprawie skarżąca domagała się sprostowania punktu 3 decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia 16 stycznia 2012 r. nr [...], poprzez zmianę zapisu: "(...) wraz z odsetkami, które liczone są od pozostałej do zapłaty kwoty przy zastosowaniu stopy procentowej równej dwukrotności stopy redyskonta weksli stosowanej przez Narodowy Bank Polski (...)" na zapis: "(...) wraz z odsetkami, które liczone są od pozostałej do zapłaty kwoty przy zastosowaniu stopy procentowej równej stopie redyskonta weksli stosowanej przez Narodowy Bank Polski (...)." W ocenie Sądu, dokonanie żądanej przez skarżącą zmiany doprowadziłoby w efekcie do merytorycznej zmiany decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia 16 stycznia 2012 r. Zapis ten w istocie nie stanowi bowiem ani błędu pisarskiego, ani rachunkowego, ani też innej oczywistej omyłki, a jak wyjaśnił organ, wprowadzony on został do decyzji na podstawie treści uchwały Rady Miasta S. z dnia 29 lipca 2008 r. nr [...]. Usunięcie z decyzji zapisu zgodnego z powołaną uchwałą i wprowadzenie w to miejsce zapisu zgodnego z art. 4 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości dotyczyłoby de facto zmiany podstawy prawnej decyzji Prezydenta Miasta S. Dokonywanie takich zmian w treści decyzji na podstawie art. 113 § 1 kpa nie jest natomiast możliwe. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jak i poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta S. są zgodne z prawem, a skarga Spółki A nie zasługuje na uwzględnienie. Dlatego też, działając na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.