II SA/Gd 493/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Kowalczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2011 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia 18 maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. orzeka, że uchylona w punkcie pierwszym wyroku decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego J. P. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. II S.A./Gd 493/10 Uzasadnienie W dniu 17 czerwca 2009 r. M. i K. K. wystąpili do Urzędu Miasta S. z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na przebudowę i zmianę przeznaczenia garażu przy ul. [...] w S. Do wniosku załączono projekt budowlany dotyczący inwestycji oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Prezydent Miasta S., na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. Nr 156, poz. 1118), decyzją z dnia 19 sierpnia 2009 r. nr [...], zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił K. i M. K. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na przebudowie i zmianie przeznaczenia garażu na pomieszczenie gospodarcze na terenie położonym w S. przy ulicy [...] (działka nr [...], arkusz mapy [...]). Uzasadniając wydaną decyzję organ podkreślił, iż projekt budowlany został sporządzony zgodnie z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy a wnioskodawca oświadczył, że posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponadto autorzy projektu przedstawili dokumenty stanowiące o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego oraz oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Od decyzji organu I instancji odwołanie wniósł J. P. - współwłaściciel działki sąsiedniej nr [...] położnej w S. Odwołujący się podniósł, iż zaskarżona decyzja Prezydenta Miasta S. wydana została z naruszeniem art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 i art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie odwołującego się, zaskarżona decyzja narusza chroniony prawem interes publiczny oraz interes osób trzecich. W projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. [...], [...], [...] w S. dla terenu objętego przedmiotową decyzją przewiduje się zakaz lokalizowania garaży wolnostojących lub połączonych oraz zabudowy gospodarczej. Nadbudowa istniejącego budynku garażowego, w ocenie odwołującego, spowoduje istotne obniżenie walorów jego działki a w przypadku nadbudowy do 4,2 m powstanie, wątpliwych walorów estetycznych twór architektoniczny, który przesłoni widok z okien budynku znajdującego się na jego posesji i znacznie ograniczy położonym w nim mieszkaniom dostęp do światła dziennego. Ponadto, w ocenie odwołującego się, zaskarżona decyzja narusza ustawę z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, gdyż niedopuszczalna jest nadbudowa garażu wraz ze zmianą przeznaczenia na obiekt gospodarczy na terenie objętym ochroną konserwatorską. Wojewoda, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., decyzją z dnia 18 maja 2010 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Wojewoda ustalił, że inwestor ma zamiar nadbudować o 1,5 m istniejący garaż oraz przekształcić garaż na budynek gospodarczy. Wysokość wewnętrzna istniejącego garażu wynosi obecnie 210 – 235 cm, zaś po nadbudowie wysokość netto (bez grubości dachu) wynosić będzie 324 cm i stanowić będzie jedną pełną kondygnację. Różnica w wysokościach wynosi zatem około 90 cm i nie przekracza 1,5 m, zaś całkowita wysokość nadbudowanego budynku nie powinna przekroczyć po uwzględnieniu grubości dachu 4 m. Organ ustalił, iż projektowany budynek gospodarczy znajduje się na granicy z sąsiednią działką w odległości nie mniej niż 4 m od istniejącego budynku należącego do odwołującego się, zlokalizowanego na działce sąsiedniej nr 69/2. A zatem, w ocenie organu, spełniony został wymóg zawarty w § 13 ust. 1 pkt. 1a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym "odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m". Odnosząc się do treści odwołania, organ odwoławczy wyjaśnił, że inwestor, decyzją z dnia 28 maja 2009 r. nr [...], uzyskał zgodę Konserwatora Zabytków na realizację inwestycji. Jednocześnie Wojewoda podkreślił, iż za zawarte w dokumentacji rozwiązania projektowe, w tym estetyczne, odpowiada projektant, który zgodnie z art. 20 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, składa stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Wojewoda stwierdził, iż decyzja Prezydenta Miasta S. wydana została zgodnie z prawomocną decyzją o warunkach zabudowy z dnia 19 czerwca 2007 r. nr [...] wydaną dla tej inwestycji. Wojewoda podkreślił, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. decyzją z dnia 24 września 2007 r. sygn. akt [...] utrzymało w mocy decyzję o warunkach zabudowy, zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 24 lutego 2009 r. sygn. akt II SA/Gd 823/08 oddalił skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. Wojewoda wyjaśnił, iż w sytuacji, gdy w dniu wydawania decyzji nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania wnioskodawca ma prawo, zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. nr 80 poz. 717 ze zm.), starać się o pozwolenie na prowadzenie robót budowlanych na podstawie prawomocnej decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie zaś z treścią art. 4 Prawa budowlanego "każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z obowiązującymi przepisami". W przypadku spełnienia przez inwestora wszystkich wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, w myśl art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowane, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. J. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody, domagając się stwierdzenia jej nieważności, ewentualnie uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżący podniósł, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem: 1. art. 106 § 2 i 5 k.p.a., polegającym na pominięciu przez organ II instancji okoliczności, że skarżący nie został zawiadomiony o wystąpieniu przez organ I instancji o zajęcie stanowiska do Konserwatora Zabytków oraz że skarżącemu -jako stronie postępowania - nie została doręczona decyzja nr [...] z dnia 28 maja 2009 r., tj. zgoda Konserwatora Zabytków dla zamierzonego zadania inwestycyjnego - na skutek czego skarżący był pozbawiony możliwości obrony swoich praw, tj. w szczególności zaskarżenia decyzji Konserwatora Zabytków, 2. § 12 i § 13 ust. 1 pkt 1a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), poprzez uznanie przez organ II instancji, że zostały spełnione warunki wymienione w powyższych przepisach oraz, że zamierzone zadanie inwestycyjne nie będzie miało wpływu na dostęp do światła do pomieszczeń budynku sąsiedniego, 3. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 140 i art. 144 kodeksu cywilnego, poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy budowa przy granicy z nieruchomością skarżącego narusza zasady współżycia społecznego oraz zakłóci korzystanie z nieruchomości skarżącego ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w pełni argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ podkreślił, iż stwierdzone przez organ zgodności z obowiązującymi przepisami prawa pozwalają uznać, iż dolegliwości spowodowane dla otoczenia przedmiotową inwestycją nie mogą być zakwalifikowane jako naruszające "uzasadnione interesy osób trzecich". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie była decyzja Wojewody, utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na przebudowie i zmianie przeznaczenia garażu na pomieszczenie gospodarcze. Podniesione w skardze zarzuty nie są uzasadnione. Nie będąc związany zarzutami skargi, Sąd uznał jednak, iż skarga zasługuje na uwzględnienie z uwagi na naruszenie § 13 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że decyzja wydawana w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę nie ma charakteru uznaniowego, bowiem zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponieważ inwestycja leży w strefie ochrony konserwatorskiej zespołu urbanistyczno – krajobrazowego miasta S., który wpisany został do rejestru zabytków pod numerem [...] decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w G. z dnia 12 lutego 1979 r., inwestor, decyzją z dnia 28 maja 2009 r. nr [...], uzyskał zgodę Konserwatora Zabytków na przebudowę i zmianę przeznaczenia garażu przy ulicy [...] w S. Podniesiony w skardze zarzut, dotyczący niezawiadomienia skarżącego o wystąpieniu do Konserwatora Zabytków o zajęcie stanowiska w sprawie oraz dotyczący nie doręczenia skarżącemu wydanej przez Konserwatora Zabytków decyzji, nie zasługuje w niniejszej sprawie na uwzględnienie. Decyzja ta została bowiem wydana w odrębnym postępowaniu administracyjnym, zakończonym przed wszczęciem niniejszego postępowania. Wydana decyzja zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a. jest decyzją ostateczną i jako taka ma moc wiążącą. Organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę nie jest uprawniony do kontrolowania tej decyzji, ani trybu jej wydania, w tym oceny zaistnienia w takim postępowaniu przesłanki wznowieniowej, jaką jest przewidziany w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. niezawiniony brak udziału strony w postępowaniu. Działanie organu wydającego pozwolenie na budowę, który uwzględnił fakt wydania i treść decyzji Konserwatora Zabytków nie narusza zatem przepisów prawa. Skarżący, wskazujący, iż jest stroną bezzasadnie pominiętą w postępowaniu toczącym się przed Konserwatorem Zabytków, mógł żądać wznowienia tego postępowania. Ewentualne wydanie w wyniku wznowienia postępowania decyzji odmawiającej zgody na rozbudowę obiektu skutkowałoby powstaniem podstawy wznowienienia postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, jaką zgodnie z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. jest sytuacja, w której decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję, która została następnie uchylona lub zmieniona. Projekt budowlany został sporządzony zgodnie z decyzją Prezydenta Miasta S. z dnia 19 czerwca 2007 r. Nr [...] o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie o około 1,5 m i przebudowie budynku garażowego (działka nr [...] ark. m. [...]) położonego na nieruchomości przy ul. [...] w S. związanej ze zmianą sposobu użytkowania budynku garażowego na budynek gospodarczy. Decyzja Prezydenta Miasta Sopotu o warunkach zabudowy została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 24 września 2007 r. sygn. akt [...] a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, wyrokiem z dnia 24 lutego 2009 r. sygn. akt II SA/Gd 823/08, oddalił skargę J. P. i "A" Sp. z o.o. w K. na decyzję Kolegium. Sąd uznał za niezasadny zarzut skarżącego dotyczący naruszenia jego interesów jako właściciela nieruchomości sąsiedniej - naruszenia normy art. 7 k.p.a. w związku z art. 140 k.c. i art. 144 k.c. Skarżący podnosił zarzuty dotyczące istotnego obniżenia walorów jego nieruchomości, przesłonienia widoku oraz ograniczenia stopnia nasłonecznienia, a konsekwencji, spadku wartości rynkowej jego nieruchomości. Art. 140 k.c. stanowi, iż w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. Natomiast zgodnie z art. 144 k.c. właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Z przepisów tych wynika, iż właściciel może korzystać ze swojej nieruchomości w granicach określonych przez przepisy prawa, w tym m.in. przez przepisy ustawy prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Interpretacja zawartego w art. 144 k.c. sformułowania "zakłócania korzystania z nieruchomości sąsiedniej ponad przeciętna miarę wynikająca ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych" winna być dokonywana z uwzględnieniem treści przepisów obowiązującego prawa. Z art. 4 Prawa budowlanego wynika, iż każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Organ administracji architektoniczno – budowlanej, wydając pozwolenie na budowę, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, ma obowiązek sprawdzić projekt zagospodarowania działki pod katem zgodności z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi. W postępowaniu tym organ winien również zbadać czy może dojść do naruszenia interesu prawnego osób, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. W sytuacji, gdy przepisy prawa budowlanego oraz przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które zezwalają inwestorowi na zrealizowanie zabudowy nieruchomości w określonym kształcie, regulują kwestionowaną przez skarżącego kwestię budowy przy granicy nieruchomości oraz nasłonecznienia budynków, organ wydający pozwolenie na budowę ma obowiązek sprawdzenia spełnienia wynikających z tych przepisów warunków. Właściciel nieruchomości sąsiedniej nie może zatem w takiej sytuacji powołać się na normę art. 144 k.c. Zakres jego uprawnień wyznaczony został bowiem przez ustawodawcę wyraźnie w przepisach prawa administracyjnego i tylko w takim zakresie jego interes podlega ochronie. Jeżeli inwestor spełni te wymogi, ma prawo do uzyskania pozwolenia na budowę. Argumenty dotyczące spadku wartości nieruchomości skarżącego nie zasługują na uwzględnienie. Taki interes skarżącego nie podlega ochronie w niniejszym postępowaniu, ma on w istocie charakter interesu faktycznego a nie prawnego. § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem, dopuszcza usytuowanie bezpośrednio przy granicy budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy, jeżeli wynika to z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Przedłożona przez inwestora decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zezwala na nadbudowę obiektu znajdującego się na granicy nieruchomości. Podkreślić należy, iż organ administracji architektoniczno – budowlanej, wydający pozwolenie na budowę nie jest uprawniony do badania legalności decyzji o warunkach zabudowy a ostateczna decyzja ustalająca warunki zabudowy jest dla niego wiążąca (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 września 2008 r., sygn. akt II OSK 1842/07, Lex nr 508473). W związku z podniesieniem przez skarżącego zarzutu przesłaniania przez obiekt na sąsiedniej działce okien w lokalach mieszkalnych na jego nieruchomości i brakiem światła słonecznego, organy winny przeprowadzić badanie spełnienia obowiązujących w tym zakresie wymogów wskazanych w § 13 tego rozporządzenia, który stanowi, iż 1. Odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. 2. Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. 3. Dopuszcza się sytuowanie obiektu przesłaniającego w odległości nie mniejszej niż 10 m od okna pomieszczenia przesłanianego, takiego jak maszt, komin, wieża lub inny obiekt budowlany, bez ograniczenia jego wysokości, lecz o szerokości przesłaniającej nie większej niż 3 m, mierząc ją równolegle do płaszczyzny okna. 4. Odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być zmniejszone nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej. Organ w zaskarżonej decyzji przeprowadził analizę spełnienia warunku o jakim jest mowa w § 13 ust. 1 pkt 1a rozporządzenia. Organ wskazał, iż wysokość nadbudowanego budynku nie powinna przekroczyć po uwzględnieniu grubości dachu 4 m. Ponadto, w związku z tym, iż projektowany budynek znajduje się na granicy z sąsiednią działką, ale w odległości nie mniej niż 4 m od istniejącego budynku należącego do skarżącego, zlokalizowanego na działce sąsiedniej, organ uznał, iż spełniony został wymóg zawarty w § 13 ust. 1 pkt 1a rozporządzenia. Wbrew stanowisku skarżącego, z okoliczności sprawy nie wynika, by ocena w tym zakresie dokonana została wadliwie. W sytuacji, gdy budynek skarżącego znajduje się w odległości 4 m od granicy nieruchomości, a zatem i budynku inwestora, nadbudowany budynek ma wysokość mniejszą niż 4 m, budynek ten znajduje się w odległości większej od budynku skarżącego niż wysokość przesłaniania, o jakiej jest mowa w § 13 ust. 2 rozporządzenia. Organ nie uwzględnił natomiast treści w § 13 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, nakazującego zachowanie wymagań § 60 rozporządzenia i nie wskazał przyczyn odstąpienia od badania tych warunków. § 60 rozporządzenia stanowi, iż 1. Pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, przedszkolu i szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 8oo-16oo, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 7oo-17oo. 2. W mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymagania określonego w ust. 1 co najmniej do jednego pokoju, przy czym w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia. Organy, nie wyjaśniając, czy planowany obiekt budowlany zapewni nieruchomości sąsiedniej odpowiedni czas nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, nie wyjaśniły czy interesy skarżącego nie zostały w tym zakresie naruszone. Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten konstytuuje zasadę prawdy obiektywnej, mającej zasadnicze znaczenie dla prawidłowego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, które pozwoli dokonać subsumcji faktów uznanych za udowodnione pod stosowną normę prawną, a następnie do ustalenia konsekwencji prawnych tych faktów. Istota zasady prawdy obiektywnej sprowadza się do zapewnienia organowi prowadzącemu postępowanie możliwości badania stanu faktycznego sprawy i do swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Konkretyzację powyższej zasady stanowi art. 77 § 1 k.p.a., zobowiązujący organ administracji publicznej do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Z powołanych przepisów wynika, iż postępowanie dowodowe oparte jest na zasadzie oficjalności, co oznacza, że organ administracyjny jest obowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy, bowiem to na nim ciąży obowiązek wyjaśnienia sprawy. Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 7 i 77 k.p.a., wobec braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, tym bardziej, że kwestia odpowiedniego nasłonecznienia budynku była kwestionowana przez stronę postępowania już w odwołaniu. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody. W związku z nieznacznym zakresem postępowania dowodowego koniecznego do przeprowadzenia oraz faktem, iż do wyjaśnienia pozostała jedynie część kwestii nasłonecznienia budynku, uchyleniu podlegała jedynie decyzja organu odwoławczego. Organ II instancji, zgodnie z art. 136 k.p.a. może bowiem przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien dokonać konkretnych ustaleń, czy w związku z planowaną inwestycją budynek skarżącego będzie miał zapewniony czas nasłonecznienia przewidziany w § 60 rozporządzenia i w tym kontekście oceni, czy wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę jest możliwe w świetle art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Rozstrzygnięcie o niewykonywaniu zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku podjęto stosownie do art. 152 p.p.s.a. W sprawie brak jest bowiem podstaw do wykonania wadliwej i uchylonej decyzji. Na podstawie art. 200 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd zasądził na rzecz skarżącego od organu, tytułem zwrotu poniesionych kosztów postępowania kwotę 757 zł, w tym kwotę 500 zł tytułem wpisu sądowego, kwotę 240 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika i kwotę 17 zł. tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.