II SA/Gd 506/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2018r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie odebrania konia postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu. D.L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 31 maja 2017 r. w przedmiocie odebrania konia. Zarządzeniem z 9 września 2017 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi przez złożenie jej odpisu oraz do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 200 zł – w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Przesyłka zawierająca powyższe wezwania skierowana została do skarżącego na adres wskazany w skardze. Ze znajdującego się w aktach sądowych zwrotnego poświadczenia odbioru wynika, że ze względu na brak możliwości doręczenia osobistego, po dwukrotnym awizowaniu korespondencji zgodnie z art. 73 § 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2017r., poz. 1369), zwanej dalej p.p.s.a., na mocy art. 73 § 4 p.p.s.a. zarządzeniem sędziego z 5 września 2017r. uznano przesyłkę za skutecznie doręczoną z dniem 30 sierpnia 2017r. Postanowieniem z 4 października 2017 r. Sąd odrzucił skargę z powodu nieuzupełnienia braków formalnych skargi i nieuiszczenia wpisu sądowego. Pismem z 18 października 2017 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że o konieczności uiszczenia wpisu dowiedział się w dniu 11 października 2017 r. z treści postanowienia o odrzuceniu skargi. Dodał, że nie docierały do niego awiza. Podkreślił, że nie unika odbierania korespondencji, prawdopodobnie brat po złości wyjmuje awiza. Sytuacja z brakiem informacji awizowania przesyłek miała miejsca nie po raz pierwszy, poprzednio tak samo było z korespondencją z urzędu gminy i zakładu komunalnego. Powyższe okoliczności świadczą w ocenie skarżącego o braku jego winy w nieotrzymaniu przedmiotowego wezwania sądowego, a tym samym braku winy w uchybieniu terminu do jego wykonania tj. uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący uchybił terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi i uiszczenia wpisu od wniesionej skargi. Natomiast jak już wcześniej wskazano, przesyłka pocztowa zawierająca odpis przedmiotowych wezwań została uznana za doręczoną stronie skarżącej w dniu 30 sierpnia 2017 r. w trybie określonym w art. 73 p.p.s.a., co oznacza że 7-dniowy termin na wywiązanie się z wystosowanych wezwań upływał z dniem 6 sierpnia 2017r. Gdy czynność procesowa nie została przez stronę dokonana w terminie, wówczas zachodzi uchybienie terminu, które powoduje jej bezskuteczność prawną. Wyjaśnić w tym miejscu również należy, że strona w postępowaniu o przywrócenie terminu nie jest obowiązana do udowodnienia braku winy. Wystarczy bowiem jedynie uprawdopodobnienie. Uprawdopodobnienie jest instytucją mniej restrykcyjną od udowodnienia i oznacza, że strona powinna jedynie w sposób wiarygodny uzasadnić okoliczności, które spowodowały niemożność dokonania czynności w terminie, bez konieczności wykazywania ich w sposób ostateczny. Przy ocenie czy uchybienie terminu było zawinione należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Skoro art. 86 § 2 p.p.s.a. mówi, że we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy po stronie zainteresowanego przywróceniem terminu, należy uznać, że jakikolwiek stopień zawinienia strony w uchybieniu terminu (nawet lekkie niedbalstwo) powoduje niedopuszczalność jego przywrócenia. Przywrócenie terminu może więc mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu jest dopuszczalne w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony, okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie. Do okoliczności faktycznych, uzasadniających brak winy po stronie zainteresowanego przywróceniem terminu należy zaliczyć np. nagłą chorobę, która nie pozwala na wyręczenie się inną osobą. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że w przedmiotowej sprawie przesłanka braku winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu nie została spełniona. Okoliczności podane we wniosku przez skarżącego nie pozwalają na uznanie, że wniosek o przywrócenie terminu jest zasadny. Skoro skarżący posiadał wiedzę o powtarzających się sytuacjach zaginięć awiz kierowanych do niego przesyłek i mając wiedzę o toczącym się postępowaniu sądowym, powinien wcześniej interweniować we właściwym urzędzie pocztowym, a osobę doręczającą przesyłki uprzedzić o możliwych trudnościach z odbieraniem przesyłek. Wobec znajdującej się w aktach sądowych sprawy koperty, zawierającej wezwania Sądu z dnia 9 sierpnia 2017 r., z prawidłowo wypełnionym awizem (k. 11), nie ma też podstaw do przyjęcia, że przesyłka te została błędnie uznana za doręczoną w trybie art. 73 P.p.s.a. Zwłaszcza że wcześniejsza korespondencja w sprawie, tj. decyzje organów administracji zostały doręczone, nie było zatem wątpliwości ani co do poprawności podanego adresu do doręczeń, ani co do prawidłowego wykonywania doręczeń kierowanych tam przesyłek przez właściwy urząd pocztowy. Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji