II SA/Gd 510/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok po rozpoznaniu w dniu 28 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A S.A. w G. na postanowienie Wojewody z dnia 4 czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Przedmiotem skargi A. jest postanowienie Wojewody z dnia 4 czerwca 2014 r.. Zaskarżonym rozstrzygnięciem uchylono w całości postanowienie Starosty 11 marca 2014 r. odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty z 1 lipca 2010 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu A. pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych A1 i A2 wraz z infrastrukturą na działach nr [...]-[...] przy ul. A. w miejscowości K., Gm. K. oraz przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca wskazała, że zdaje sobie sprawę, że jako takie nie podlega ono wykonaniu, to jednak umożliwia i nakazuje organowi I instancji ponowne rozpoznanie sprawy, w tym w oparciu o nieprawidłowe wytyczne określone w zaskarżonym postanowieniu. Potencjalnie stwarza to niebezpieczeństwo wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji umożliwiającej realizację przedmiotowej inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej jako P.p.s.a., stanowi, że po przekazaniu skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia wniosku do sądu. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że wstrzymanie wykonania postanowienia czy decyzji przez sąd administracyjny występuje zawsze na wniosek strony, a co za tym idzie uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem spoczywa na stronie skarżącej. Powołany przepis zobowiązuje wnioskodawcę do wskazania co najmniej jednej z nich oraz uprawdopodobnienia okoliczności stanowiących o zasadności wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r. sygn. akt FZ 496/04). Nie jest zatem zasadny wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji w którym strona nie wskazuje, jakie konkretnie szkody poniesie w razie wykonania tej decyzji czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie spowoduje, oraz w sposób przekonywujący nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniając te okoliczności. Dla uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji konieczne jest odniesienie się do konkretnych okoliczności, tak aby Sąd miał możliwość ich oceny (Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 10 stycznia 2013 r. sygn. II OZ 1153/12). Oceniając w powyższym kontekście wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji stwierdzić należy, że skarżąca nie przytoczyła żadnych konkretnych okoliczności, które przemawiałyby za udzieleniem im ochrony tymczasowej w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. W szczególności nie wskazała jaką szkodę poniesie lub też jakie nieodwracalne skutki spowoduje wykonanie zaskarżonego postanowienia. Przy czym sama skarżąca wskazała, że zaskarżone postanowienie nie nosi cech wykonalności. Sama konieczność ponownego rozpoznania sprawy nie stanowi o wystąpieniu szkody po stronie skarżącej, zwłaszcza, że nie jest przesądzona treść rozstrzygnięcia, jakie zapadnie przed organem I instancji. Dodatkowo podkreślić należy, że w sytuacji uchylenia decyzji ostatecznej w wyniku wznowienia postępowania uzasadniona może być ochrona tymczasowa tego rozstrzygnięcia. Jednak potencjalność takiego rozstrzygnięcia przemawia za wnioskiem, że w chwili obecnej żadna szkoda stronie skarżącej nie grozi, a także wykonanie rozstrzygnięcia o charakterze typowo proceduralnym (kasacyjnym) nie może spowodować żadnych trudnych do odwrócenia skutków. Mając zatem na uwadze, że skarżąca nie wykazała, iż w wyniku wykonania zaskarżonego postanowienia wystąpiłyby skutki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.