II SA/Gd 514/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Przybielski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Protokolant Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 lutego 2003 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę. Uzasadnienie: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 14 listopada 2002r., na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2000 r. nr 106, poz. 1126 ze zm.) nakazał J. G. rozbiórkę parterowej części budynku o wymiarach 3,18 m x 2,65 m dobudowaną do istniejącego budynku gospodarczego zlokalizowanego przy ul. [...] w S. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, że oględziny przeprowadzone na terenie nieruchomości przy ul. [...] w S. wykazały, że J. G., bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, do istniejącego parterowego domku gospodarczego, dobudował nową część o wskazanych wyżej wymiarach, posadowioną na nowym fundamencie betonowym. Obiekt ten zrealizowano z dachem drewnianym jednospadowym, pokrytym papą. Zewnętrzna ściana dobudówki jest murowana i otynkowana. Drugą ścianą samowolnie zrealizowanego obiektu jest istniejąca boczna ściana przylegająca do garażu. W ścianie szczytowej dobudówki znajdują się drewniane wrota garażowe o szerokości 2,65 m. Powyższe roboty budowlane wykonał J. G. - najemca jednego z lokali znajdującego się na terenie przedmiotowej nieruchomości we wrześniu 2003 r. Inwestycje zrealizowano bez zgody właściciela gruntu i bez uprzedniego uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ administracji wskazał, że samowolna realizacja przedmiotowego obiektu narusza przepisy art. 28 w związku z art. 48 cytowanej wyżej ustawy Prawo budowlane. Odwołanie od tej decyzji wniósł J. G., zarzucając, iż nie określa ona numeru działki na terenie, której zrealizował przedmiotowy obiekt oraz nie precyzuje, jaka część obiektu podlega nakazowi rozbiórki. J. G. powoływał się również, na tę okoliczność, że w dniu 3 października 2002r. wydana została decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla realizacji budynku gospodarczego na przedmiotowej nieruchomości. Odwołujący się wywodził również, że wzniesiony przez niego obiekt jest tymczasowy, nietrwale związany z gruntem i został wykonany z jednoczesnym remontem kapitalnym istniejącej części budynku gospodarczego, co znacznie poprawiło walory całego obiektu. Nie uwzględniając tego odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu 25 lutego 2003 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję podzielając w całości faktyczne i prawne podstawy jej rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy wskazał, że istotne dla sprawy okoliczności faktyczne ustalono w toku oględzin przeprowadzonych w dniu 11 października 2002 r. z udziałem skarżącego, który nie kwestionował faktu dobudowy do istniejących obiektów nowej części o wymiarach 3,18 m x 2,65 m, jak również daty realizacji samowoli budowlanej. Wskazać w tym miejscu należy, że datę tę ustalona na wrzesień 2002 r. (karta 5 v akt organu pierwszej instancji). Ustosunkowując się natomiast do zarzutów odwołania WINB wskazał, że samo uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy nie daje podstaw do rozpoczęcia robót budowlanych, które inwestor podjął w sposób świadomy, po uzyskaniu decyzji o warunkach zabudowy, lecz przed uzyskaniem pozwolenia na budowę. W ocenie organu odwoławczego w rozstrzygnięciu precyzyjnie określono, jaka część obiektu objęta jest nakazem rozbiórki, wskazano adres posesji, wobec czego brak numeru działki nie stanowi naruszenia prawa, które uzasadniałoby odmienne rozstrzygniecie. Organ wyjaśnił również, że w przypadku samowoli budowlanej, dokonanej w 2002 r., organy nadzoru budowlanego zobowiązane były do wydania obligatoryjnego nakazu rozbiórki każdego obiektu zrealizowanego w warunkach samowoli budowlanej. W skardze do Sądu J. G. ponowił zarzuty odwołania, iż przed rozpoczęciem robót budowlanych uzyskał decyzję o ustaleniu warunków zabudowy dla realizacji tej inwestycji. Decyzja ta stała się prawomocna, co rozumiał jako pozwolenie na rozpoczęcie robót budowlanych. Skarżący wywodził, że po dobudowaniu części o wymiarach 3,18 m x 3,65 m x 2,30 m istniejący i dobudowany obiekt stanowi jedną całość i w tej sytuacji nie może być objęty nakazem rozbiórki. J. G. wskazywał, że wykonanie decyzji spowoduje zawalenie się pozostałej części komórki, która po wykonanych robotach ma przyzwoity wygląd, zgodny z architekturą zabudowy. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, z odwołaniem się od argumentacji faktycznej i prawnej zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Skarga nie mogła być uwzględniona albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Obowiązujący w dacie wydania tej decyzji przepis art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2000 r. nr 106, poz. 1126 ze zm.) stanowił, że właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Warunkiem rozpoczęcia inwestycji polegającej na dobudowie do istniejącego już obiektu budowlanego nowej jego części, stosownie do art. 28 cytowanego wyżej Prawa budowlanego jest uprzednie uzyskanie przez inwestora ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Przepis ten stanowił, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie takiej ostatecznej decyzji, z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30, które to przepisy przewidywały odstępstwa od tej zasady. Skarżący ponadto zrealizował swoją inwestycję na terenie, do którego nie posiadał żadnego tytułu prawnego, czym naruszył przepisy art. 32 ust. 4 pkt. 2 Prawa budowlanego. Z akt sprawy wynika, że J. G., jako najemca lokalu znajdującego się na nieruchomości przy ul. [...] w S. powiększył istniejącą na niej zabudowę bez zgody właściciela, to jest Gminy Miejskiej. Ponadto ze znajdującego się w aktach sprawy pisma właściciela gruntu wynika, że prace te rozpoczęto przed wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, skoro już w dniu 5 września 2002 r. wezwano skarżącego do zaprzestania dalszych samowolnie prowadzonych robót budowlanych i przywrócenia terenu posesji do stanu pierwotnego (karta 1 akt organu pierwszej instancji). Z decyzji o ustaleniu warunków zabudowy (karta 10) wynika natomiast obowiązek inwestora do uzyskania pozwolenia na budowę. Realizacja tego obiektu jest zatem przejawem świadomego naruszania prawa przez skarżącego, który najpierw rozpoczął prace budowlane, nie zaprzestał ich na żądanie właściciela nieruchomości, a obecnie powołuje się na brak znajomości prawa. Takie działanie inwestora prawidłowo ocenione zostało przez organy administracji, jako samowola budowlana, której legalizacja była niedopuszczalna. Wielkość dobudowanego obiektu, którego nakaz rozbiórki orzeczono zaskarżoną decyzją określono, wbrew zarzutom skargi, precyzyjnie na podstawie prawidłowo dokonanych ustaleń faktycznych. Wynika to z pomiarów dokonanych podczas oględzin (karta 5), których skarżący nie kwestionował podpisując bez zastrzeżeń protokół oględzin. Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, jako oczywiście bezzasadną.