II SA/Gd 516/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk po rozpoznaniu w dniu 14 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji Wójta Gminy z dnia 11 kwietnia 2014 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy. Decyzją z 22 maja 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z 11 kwietnia 2014 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego oraz budynku gospodarczo-garażowego wraz z warsztatem naprawy pojazdów na działce nr [...] w P., gmina Cz., wydanej na rzecz I. i J. N. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie organu odwoławczego P. P. domagał się wstrzymania wykonalności decyzji organu I instancji. Wniosku tego nie uargumentował. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje Zgodnie z art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 tekst jedn. ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Skarżący, składając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, winien wykazać istnienie przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zasadność wstrzymania przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy uzależniona jest, podobnie jak w przypadku innych rozstrzygnięć, od istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał istnienia przesłanek wstrzymania wykonania aktu, bowiem jego wniosek nie zawiera żadnego uzasadnienia w tym względzie, a w szczególności – odwołania się do ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania aktu, o których mowa była wyżej. W takiej sytuacji zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej, która ma charakter wyjątku od reguły wykonalności rozstrzygnięć ostatecznych, byłoby nieuzasadnionym jej nadużyciem. Wskazać należy jednak, niezależnie od powyższego, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które bezpośrednio nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania (por. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- komentarz, LexisNexis, W-wa 2004, str. 122). W niniejszej sprawie zachodzi właśnie taka sytuacja, gdyż skarżący domaga się wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji. Zgodnie z art. 130 § 1 i 2 k.p.a. przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja (organu I instancji) nie ulega wykonaniu. Wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji (z pewnymi wyjątkami, które nie mają miejsca w niniejszym stanie faktycznym). Powyższe oznacza, że decyzja organu I instancji, w stosunku do której wniesiono odwołania, a tak jest w niniejszej sprawie, nie podlega wykonaniu z mocy prawa. W tej sytuacji, wniosek o wstrzymanie jej wykonalności jest bezprzedmiotowy i nie można domagać się wstrzymania wykonalności takiej decyzji, gdyż ta "wykonalność" nie zachodzi. Wykonaniu podlega natomiast decyzja organu II instancji. Należy ponadto w tym miejscu jeszcze dodać, że nawet wówczas, gdyby wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonalności dotyczył zaskarżonej decyzji (a więc decyzji wydanej przez organ odwoławczy) nie mógłby on zostać uwzględniony z uwagi na brak jego wykonalności. Decyzja o warunkach zabudowy ma charakter aktu ustalającego zasady zagospodarowania terenu o charakterze deklaratoryjnym, a więc ze swej istoty nie nadaje się do wykonania, gdyż nie wymaga żadnych działań ze strony uprawnionego podmiotu. W literaturze przedmiotu panuje zgodność, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie podlega wykonaniu ze względu na jej przedmiot i sąd niniejszy pogląd w pełni podziela (por. J. P. Tarno, op. cit., s. 122, por. też T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 296.). Bezzasadny byłby zatem wniosek o wstrzymanie wykonania także decyzji Kolegium, utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji o ustaleniu warunków zabudowy, gdyż nie zachodzi żadne niebezpieczeństwo związane z jej wykonaniem. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.