II SA/Gd 518/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: WSA Jolanta Górska WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Protokolant Starszy Referent Marta Sankiewicz po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 27 września 2007 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wyłączenia gruntów rolnych z produkcji rolniczej po wznowieniu postępowania oddala skargę. W dniu 12 grudnia 2006 r. A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w S. złożyło do Starosty Powiatowego wniosek o wydanie decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntów rolnych - działki nr [...] o pow. [...] we W. z produkcji rolniczej w związku z zamierzoną budowa zespołu zabudowy wielorodzinnej. Ostateczną decyzją podjętą w dniu [...] Nr [...], Starosta zezwolił wnioskodawcy na wyłączenie przedmiotowego gruntu rolnego z produkcji rolniczej na cele nierolnicze i nieleśne, zwalniając z obowiązku uiszczenia należności i opłat rocznych oraz zobowiązał do zdjęcia warstwy urodzajnej gruntu z terenu przeznaczonego pod zabudowę i zagospodarowanie we własnym zakresie na poprawienie wartości użytkowej gruntów rolnych. Właściciel przedmiotowej działki, Z. P., złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego opisaną wyżej ostateczną decyzją Starosty z dnia [...]. Powołując się na przepis art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 6 kpa wnioskodawca wskazał, że A Spółka z o.o. w S., nie będąc właścicielem przedmiotowej nieruchomości, wystąpiło do Starosty Powiatowego wydanie decyzji o wyłączenie gruntu rolnego z produkcji rolniczej na cele nierolnicze i nieleśne, z pominięciem w postępowaniu osoby właściciela gruntu. Po rozpatrzeniu wniosku, Starosta Powiatowy postanowieniem z dnia [...], podjętym na podstawie przepisów art. 149 i art. 150 § 1 kpa w związku z art. 145 § 1 pkt 4 i 5 kpa wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Starosty z dnia [...] Nr [...]. W wyniku wznowienia postępowania Starosta uchylił decyzją z dnia [...] rozstrzygnięcie w przedmiocie wyłączenie gruntu rolnego z produkcji rolniczej na cele nierolnicze i nieleśne wydane przez ten sam organ decyzją z dnia [...], jednocześnie orzekając o umorzeniu postępowania wszczętego na wniosek A Spółki z o.o. w S. a dotyczącego wyłączenia gruntów rolnych z produkcji rolniczej w związku z zamierzoną inwestycją na przedmiotowej nieruchomości. Organ I instancji uznał, że strona postępowania – Z. P., bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu zakończonym wymieniona wyżej ostateczną decyzją. Wskazał również na nowy dowód w sprawie w postaci aktu notarialnego, którego organ wydający uchyloną decyzję nie posiadał. Okoliczności te stanowiły, zdaniem organu, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i 5 kpa podstawę do wznowienia postępowania i uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...], w sprawie wyłączenia gruntów rolnych z produkcji rolniczej w odniesieniu do przedmiotowej działki. Powołując się na przepis art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r., Nr 121, poz. 1266, ze zm.) organ I instancji uznał, że podmiot ubiegający się o wyłączenie gruntów z produkcji rolnej powinien przedstawić dowód władania nieruchomością. Spółka A nie wykazała ani tytułu do władania przedmiotową nieruchomością, ani tytułu wykazującego, aby była posiadaczem samoistnym tej nieruchomości i tym samym nie posiada w ocenie organu przymiotu strony w rozumieniu przepisu art. 28 kpa. A Spółka z o.o. w S. zaskarżyła odwołaniem powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie w całości. Decyzji Starosty zarzucono błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na nieuwzględnieniu interesu prawnego odwołującej się w przedmiotowej sprawie oraz naruszenie przez organ przepisu art. 7 kpa. Odwołujący twierdzi, iż posiada interes prawny i jest warunkowo uprawniony do zainicjowania postępowania w niniejszej sprawie. Powołuje się przy tym na zawartą z właścicielem przedmiotowej nieruchomości, Z. P., w formie aktu notarialnego, umowę przedwstępną sprzedaży nieruchomości, z dnia 11 sierpnia 2006 r., na podstawie której strony zobowiązały się do zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości w ciągu 30 dni od dnia uzyskania ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy oraz ostatecznej decyzji zezwalającej na wyłączenie nieruchomości z produkcji rolnej. Jak podkreśla odwołujący, Z. P. uzyskał decyzję o warunkach zabudowy. Natomiast w wyniku narastającego konfliktu z właścicielem nieruchomości, sprzeniewierzającym się zobowiązaniu do uzyskania drugiej decyzji wymaganej do zawarcia umowy stanowczej, Spółka, jak twierdzi, zmuszona została do podjęcie działań zmierzających do samodzielnego wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji zezwalającej na wyłączenie nieruchomości z produkcji rolnej. Rozpatrujące odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze, zaskarżoną decyzją z dnia [...], Nr [...] utrzymało w mocy opisana wyżej decyzję Starosty. Wskazując również na przepis art. 12 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych organ odwoławczy uznał, że chociaż nie wynika to wprost z wymienionego przepisu, domniemywać należy, iż zezwolenie na wyłączenie z produkcji rolnej konkretnych gruntów może uzyskać jedynie ich właściciel. Organ ustalił, że A Spółka z o.o. w S. nie przedstawiła żadnego tytułu do przedmiotowej nieruchomości ani nie wykazała, że była jej posiadaczem samoistnym. W rozumieniu przepisu art. 28 kpa Spółka ta nie posiada przymiotu strony i w związku z tym, wszczęte na jej wniosek postępowanie w przedmiocie wyłączenia z produkcji rolnej przedmiotowych gruntów należało umorzyć na podstawie przepisu art. 105 kpa. Odnosząc się do kwestii wznowienia postępowania SKO uznało, że brak udziału Z. P. w postępowaniu administracyjnym zakończonym ostateczną decyzją Starosty z dnia [...] mógł stanowić przesłankę wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa, natomiast przesłanki wymienionej w pkt. 5 tego przepisu nie mogła stanowić okoliczność, że organ I instancji nie posiadał nowego dowodu w postaci aktu notarialnego. Jak ustaliło SKO, w aktach sprawy znajduje się wypis i wyrys z ewidencji gruntów z dnia 4 grudnia 2006 r. wskazujący jako właściciela przedmiotowej działki Z. P. Na powyższą decyzję A Spółka z o.o. w S. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego polegającego na nieuwzględnieniu warunkowego uprawnienia i interesu prawnego skarżącej w uzyskaniu decyzji w sprawie zezwolenia na wyłączenie gruntu rolnego z produkcji rolniczej na cele nierolnicze i nieleśne odnośnie przedmiotowej działki, a tym samym przymiotu strony w toczącym się postępowaniu. Skarżący twierdzi, że ustawodawca nie posługuje się konsekwentnie terminem "właściciel" w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych, w związku z czym będąc warunkowo uprawniony z tytułu przedwstępnej umowy sprzedaży nieruchomości uzyskał legitymację do wystąpienia z wnioskiem w niniejszej sprawie. Skarżący, podobnie jak w odwołaniu, nie kwestionuje zasadności wznowienia postępowania z powodu niebrania w nim udziału bez własnej winy właściciela przedmiotowej nieruchomości, Z. P., niemniej kwestionuje rozstrzygnięcie zapadłe w wyniku wznowienia, twierdząc, iż po wznowieniu postępowania powinna zapaść decyzja analogiczna do pierwotnej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podnosząc między innymi, że zawarta w formie aktu notarialnego umowa przedwstępna stworzyła regulowane przepisami prawa cywilnego zobowiązanie, co nie jest tożsame z nabyciem interesu prawnego w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Odnosząc się do argumentacji strony skarżącej, organ stwierdził, że w art. 12 wyżej wymienionej ustawy w ust. 2 mowa jest o właścicielu, który rezygnuje z uzyskanego prawa do wyłączenia, co nie pozwala na interpretację, ze wyłączenia gruntów z produkcji rolniczej może ubiegać się podmiot nieposiadający do nich żadnych praw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Badając zatem legalność zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem opisana wyżej decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego jest zgodna z prawem. Jak wynika z prawidłowych ustaleń obu organów, postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzja Starosty z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wyłączenia gruntu rolnego z produkcji rolniczej, wszczęte zostało na skutek wniosku A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S., a dotyczyło działki nr [...] położonej we W., gmina S.. Niesporne jest również, że wielkość działki wynosi [...], grunty rolne o klasach RIIIb (0,57 ha), RIVa (0,49 ha), a jej właścicielem jest Z. A. P., który w opisanym postępowaniu nie brał udziału, nie był zawiadomiony o jego wszczęciu ani nie otrzymał wymienionej wyżej decyzji (vide: potwierdzone "za zgodność z oryginałem" fotokopie: wniosek, decyzja, wypis i wyrys z rejestru gruntów k. 1,3-4 akt administracyjnych I instancji). Z treści tej decyzji wynika, że zezwolenie udzielone zostało wnioskującej Spółce. Z. P. złożył datowany 5 marca 2007 r. wniosek, skierowany do Starosty, o wznowienie postępowania zakończonego decyzja z dnia [...], powołując się na art. 145 § 1 pkt 4 i wskazując na okoliczności pominięcia właściciela działki w postępowaniu zakończonym wymienioną decyzją (vide: fotokopia pisma k. 5 akt administracyjnych I instancji). Do wniosku dołączony został akt notarialny Rep. A numer [...] z dnia 11 sierpnia 2006 r. umowy przedwstępnej sprzedaży nieruchomości, stanowiącej działkę gruntu nr [...], wpisaną do księgi wieczystej Kw nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy, zawartej między Z. A. P. jako właścicielem działki a A Spółką z o.o. w S.. Z treści tej umowy wynika, że zobowiązanie Z. A. P. do sprzedaży gruntu za wymienioną w akcie cenę następuje pod warunkiem uzyskania ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy budynków mieszkalnych wielorodzinnych oraz ostatecznej decyzji zezwalającej na wyłączenie z produkcji użytków rolnych. Ponadto wynika z okoliczności sprawy, że na terenach obejmujących działkę nr [...] nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, poprzedni plan stracił moc, a według studium ukierunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy teren, na którym położona jest działka leży w strefie zurbanizowanej przeznaczonej do intensywnego rozwoju zagospodarowania wielofunkcyjnego (vide: fotokopia aktu notarialnego w aktach administracyjnych I instancji). Z akt sprawy wynika również, że Z. P. uzyskał w dniu [...]decyzję o warunkach zabudowy dla realizacji na przedmiotowej działce zabudowy mieszkaniowej niskiej (vide: fotokopia decyzji k. 2 akt administracyjnych I instancji). Na skutek wniosku strony, postanowieniem z dnia [...] Starosta Powiatowy wznowił postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzja Starosty z dnia [...], powołując się na pismo strony oraz wskazując podstawy wznowienia wymienione w art. 145 § 1 pkt 4 i 5 kpa. Podstawę prawną rozstrzygnięć decyzji zaskarżonej oraz poprzedzającej stanowiły przepisy art. 151 § 1 pkt 2 i art. 105 kpa. Pierwszy z nich jest podstawą do wydania decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy we wznowionym postępowaniu i przewiduje, że organ administracji publicznej po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 (co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza wymienionych wyżej przepisów postępowania, ponieważ organ administracji przeprowadził postępowanie wznowieniowe według wymienionych reguł, w pierwszej kolejności co do przyczyn wznowienia, a następnie rozstrzygnął o istocie sprawy, gdyż taki charakter w rozpoznawanej sprawie ma decyzja umarzająca postępowanie na podstawie art. 105 kpa. Odnosząc się do przyczyn wznowienia niekwestionowaną jest, co trafnie stwierdził organ odwoławczy, brak udziału w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Starosty, właściciela działki, bez jego winy. Powyższe uzasadniało wznowienie postępowania na wniosek strony z przyczyny, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Z kolei przepis art. 105 kpa przewiduje umorzenie postępowania obligatoryjnie, gdy stało się ono z jakiejkolwiek przyczyny bezprzedmiotowe (§ 1). W opisanym stanie faktycznym "bezprzedmiotowośc" oznacza wszczęcie i prowadzenie postępowania administracyjnego na wniosek podmiotu, który nie może być stroną tego postępowania, w rozumieniu art. 28 kpa, a więc nie może go również skutecznie, stosownie do właściwych przepisów prawa materialnego, zainicjować. W okolicznościach niniejszej sprawy status strony postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty z dnia [...] wyznaczają przepisy ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r., Nr 121, poz. 1266 ze zm.), regulującej, stosownie do treści art. 1 zasady ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz rekultywacji i poprawiania wartości użytkowej gruntów. W rozdziale 3 tej ustawy w art. 11 uregulowana została kwestia wyłączania gruntów z produkcji rolniczej lub leśnej w ten sposób, iż może ono nastąpić po wydaniu decyzji zezwalających na takie wyłączenie (art. 11 ust. 1). Wymieniony przepis nie określa, jaki podmiot jest uprawniony do wystąpienia z wnioskiem o takie wyłączenie. Wskazany przez oba organy przepis art. 12 wymienionej ustawy przewiduje natomiast, że osoba, która uzyskała zezwolenie na wyłączenie gruntów z produkcji, jest obowiązana uiścić należność i opłaty roczne, a w odniesieniu do gruntów leśnych - także jednorazowe odszkodowanie w razie dokonania przedwczesnego wyrębu drzewostanu (ust. 1 zd. 1), natomiast właściciel, który w okresie 2 lat zrezygnuje w całości lub w części z uzyskanego prawa do wyłączenia gruntów z produkcji rolniczej lub leśnej, otrzymuje zwrot należności, jaką uiścił, odpowiednio do powierzchni gruntów niewyłączonych z produkcji (ust. 2 zd. 1). Użyte w powyższym przepisie pojęcia "osoba" jak i "właściciel" zostały zdefiniowane w słowniczku ustawowym, w przepisie art. 4 tejże ustawy. Przez "osobę" rozumie się osobę fizyczną lub prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej (pkt 3). Z kolei z "właścicielem" ustawa nakazuje utożsamiać również posiadacza samoistnego, zarządcę lub użytkownika, użytkownika wieczystego i dzierżawcę (pkt 4). Konstrukcja przepisu art. 12 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych może powodować pewne trudności w jego wykładni, szczególnie w związku z posłużeniem się przez ustawodawcę pojęciem "osoba" w ust. 1 tegoż artykułu. Jednakże przedstawiona przez skarżącą spółkę interpretacja powyższego przepisu, zakładająca, że ustawodawca celowo posłużył się pojęciem "osoba" w przepisie art. 1 ust. 1, przez co wyliczenie podmiotów uprawnionych nie można uznać za enumeratywne i wyczerpujące, w ocenie Sądu jest chybiona. Przyjmując, że ustawodawca miał na celu poszerzenie katalogu podmiotów mających uprawnienia do wystąpienia z wnioskiem o zezwolenie na wyłączenie gruntów z produkcji, należy wskazać, że umożliwiłoby to każdej osobie (fizycznej, prawnej albo jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej) wystąpienie z takim wnioskiem w sprawie każdej nieruchomości rolnej bądź leśnej. Taki powszechny charakter uprawnienia sprzeczny jest z podstawowym celem ustawy, jakim jest dążenie do zapewnienia ochrony gruntom rolnym i leśnym oraz poprawienie ich wartości użytkowej. Ten cel ustawodawcy zwarty jest zarówno w samym tytule ustawy - "ochrona gruntów rolnych i leśnych" jak i w przepisie art. 1 - "ustawa reguluje zasady ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz rekultywacji i poprawiania wartości użytkowej gruntów". Ponadto rozszerzająca wykładnia przepisu art. 12 nadałaby uprawnienia do inicjowania postępowania w sprawie wyłączenia gruntów rolnych i leśnych z produkcji podmiotom nie mającym w tym interesu prawego, lecz interes faktyczny, co naruszałoby przepis art. 28 kpa, w myśl którego stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przytoczony wyżej przepis wymaga, aby postępowanie administracyjne dotyczyło interesu prawnego lub obowiązku danego podmiotu. Niedopuszczalne jest zatem badanie wpływu ewentualnego wyniku postępowania w konkretnej sprawie na sytuację prawną danego podmiotu po rozstrzygnięciu sprawy. "Stwierdzenie, że postępowanie dotyczy pośrednio interesu prawnego oznacza bowiem w istocie degradację interesu prawnego do rangi interesu faktycznego, który nie jest chroniony prawem" (por. A. Wróbel (w:) M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks Postępowania Administracyjnego, s. 238). W ocenie Sądu, skarżąca jednoznacznie powołuje się na "interes warunkowy", który, jej zdaniem, wynika z zawartej w formie aktu notarialnego przedwstępnej umowy sprzedaży przedmiotowej nieruchomości. Z umowy tej wynika bezspornie, że Z.A P. zobowiązał się sprzedać skarżącej działkę gruntową nr [...] pod warunkiem uzyskania ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy na przedmiotowej działce gruntu budynków mieszkalnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz ostatecznej decyzji zezwalającej na wyłączenie z produkcji użytków rolnych. Sąd podziela stanowisko organu II instancji uznające zawarcie powyższej umowy za źródło zobowiązania regulowane przepisami prawa cywilnego. Istnienie interesu w osiągnięcie skutku w postaci nabycia własności przedmiotowej nieruchomości nie można z kolei identyfikować z interesem prawnym w rozumieniu przepisu art. 28 kpa. Tym samym, zdaniem Sądu, nie można utożsamiać podmiotu uznającego się za "warunkowo uprawnionego", czyli tzw. posiadacza ekspektatywy, do wszczęcia przedmiotowego postępowania z podmiotem uprawnionym do występowania z wnioskiem w przedmiotowej sprawie. Wskazana przez samą skarżącą "warunkowość interesu" świadczy jednoznacznie o pochodnym jego charakterze. Natomiast interes prawny, którego istnienie warunkuje przyznanie osobie przymiotu strony w określonej sprawie administracyjnej, powinien bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu. Brak bezpośredniości wpływu sprawy na sferę prawną osoby nie pozwala na uznanie jej za stronę. W ocenie Sądu powoływanie się na umowę przedwstępną, z treści której wynika, że skarżący w zależności od warunku - zdarzenia przyszłego i niepewnego, nabędzie uprawnienia do żądania wykonania umowy i tym samym nabycia własności przedmiotowej nieruchomości, nie stanowi wystarczającej podstawy do stwierdzenia przez Sąd istnienia na gruncie prawa administracyjnego jakiegokolwiek interesu prawnego, do uczestnictwa w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. Tym samym prawidłowa jest ocena organu odwoławczego co do braku u skarżącego przymiotu strony niniejszego postępowania administracyjnego, w konsekwencji trafne jest rozstrzygnięcie o bezprzedmiotowości postępowania wszczętego na wniosek podmiotu, który nie może być jego stroną. Niezależnie od powyższych rozważań, Sąd na marginesie odnosząc się do decyzji z dnia 28 grudnia 2006 r. o wyłączeniu przedmiotowej działki z produkcji rolniczej jak i znajdującej się w aktach sprawy decyzji z dnia 2 listopada 2006 r. o warunkach zabudowy, wskazuje, że zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, na cele nierolnicze i nieleśne można przeznaczać przede wszystkim grunty oznaczone w ewidencji gruntów jako nieużytki, a w razie ich braku - inne grunty o najniższej przydatności produkcyjnej. Natomiast zgodnie z art. 7 ust. 1 przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z kolei stosownie do treści ust. 2 pkt 1, przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 0,5 ha - wymaga uzyskania zgody Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej. Z przytoczonych zapisów jak i dalszych postanowień art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wynika, że w drodze uchwały rady gminy o przyjęciu lub zmianie planu miejscowego przeznacza się na cele nierolnicze lub nieleśne takie grunty rolne, na których zmianę przeznaczenia wymagana jest zgoda, o której mowa w art. 7 ust. 2. Natomiast pozostałe grunty rolne podlegają procedurze przeznaczania ich na cele nierolnicze w drodze ustalania warunków zabudowy lub decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, stosownie do treści art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm). Zatem, zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, wójt (burmistrz lub prezydent miasta) nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy dla nieruchomości stanowiącej użytek rolny, jeżeli chodzi o przedsięwzięcie realizowane na gruntach: klas I-III, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia nie przekracza 0,5 ha; klasy IV, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 1 ha; klas V i VI, wytworzonych z gleb pochodzenia organicznego (bez ograniczeń powierzchniowych). Z akt sprawy wynika, że na terenie obejmującym przedmiotową działkę nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, natomiast z uzasadnienia decyzji z dnia [...] wynika, że dla działki nr [...] w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc z końcem 2004 r. uzyskano zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Powyższe uwagi pozostają bez wpływu na ocenę zaskarżonego rozstrzygnięcia w sytuacji, gdy postępowanie administracyjne wszczęte w niniejszej sprawie na wniosek podmiotu, który nie jest jego stroną powinno zostać umorzone stosownie do treści art. 105 kpa. Nie dopatrując się zatem przy podjęciu zaskarżonej decyzji naruszenia przepisów prawa, które miałoby wpływ na wynik sprawy ani naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) skargę jako niezasadną oddalił. ----------------------- 9