II SA/Gd 519/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. B. na decyzję Kolegium Odwoławczego przy Sejmiku Samorządowym Województwa z dnia 8 listopada 1990r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kosztów robót remontowych budynku postanawia odrzucić skargę. I. B. w dniu 8 grudnia 1990r. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjny Ośrodka Zamiejscowego w Gdańsku skargę na decyzję Kolegium Odwoławczego przy Sejmiku Samorządowym Województwa z dnia 8 listopada 1990r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kosztów robót remontowych budynku, wskazując, że działała jako pełnomocnik A. B. Jednocześnie stwierdziła, że jej matka A. B. – właścicielka nieruchomości, której dotyczyło postępowanie i jednocześnie adresatka zaskarżonej decyzji zmarła w dniu 4 listopada 1990r. W związku z tym wniosła o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie do czasu zakończenia toczącego się przed Sądem Rejonowym postępowania w sprawie stwierdzenia o nabyciu spadku. Postanowieniem z dnia 21 lutego 1991r. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku zawiesił postępowanie w sprawie. Postępowanie zostało podjęte postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 lipca 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z treścią art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) uprawnienie do wniesienia skargi przysługuje każdemu, kto ma w tym interes prawny, a ponadto prokuratorowi, Rzecznikowi Praw Obywatelskich oraz organizacji społecznej w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (art. 50 § 2 ustawy ). Regulacja powyższa stanowi kontynuację dotychczasowych zasad wyrażonych w art. 33 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. z 1995 r. Nr 74 poz. 368 z późn. zm.), zgodnie z którym uprawnionym do wniesienia skargi był każdy, kto miał w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób. Skarżący, aby wnieść skutecznie skargę, musi mieć w złożeniu skargi interes prawny rozumiany jako istnienie związku miedzy sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem lub czynnością. Skarga bowiem może dotyczyć tylko jego "własnej sprawy administracyjnej" rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjno - prawnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot nie podporządkowany organizacyjnie temu organowi (tak Tadeusz Woś w: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" pod red. T. Wosia, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2005, str. 213 - 214). Skarga wniesiona w niniejszej sprawie podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Po stronie skarżącej zachodzi bowiem oczywisty brak legitymacji do wniesienia skargi. I. B. nie była bowiem stroną postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją. W toku tego postępowania działała ona wyłącznie jako pełnomocnik swojej matki A. B. Nie można uznać, że skarga została skutecznie wniesiona w imieniu A. B., gdyż pełnomocnictwo, które posiadała I. B., wygasło z momentem śmierci mocodawczyni A. B. Wskazać przy tym należy, że A. B. zmarła dnia 4 listopada 1990r., a więc przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Z treści wniesionej skargi nie wynika również, aby I. B. posiadała prawem chroniony interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej decyzji uprawniający ją do wniesienia skargi w imieniu własnym. I. B., która nie była stroną postępowania administracyjnego, nie jest także następcą prawnym zmarłej A. B. Z postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku wydanego przez Sąd Rejonowy w Lesznie w dniu 7 maja 1991r. w sprawie sygn. akt I Ns 21/91/1 wynika bowiem, że spadek po A. B. nabyli: U. K., A. K., J. K. i A. K. Wniesienie skargi przez podmiot, któremu – zgodnie z art. 50 § 1 lub 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - przysługuje legitymacja do jej wniesienia, stanowi jedną z podstawowych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia, której brak skutkuje odrzuceniem skargi (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 lutego 1998 roku, SA/Bk 947/96, LEX nr 31892, Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 19 maja 1998 roku, I SA/Łd 78/98, LEX 36198, Tadeusz Woś w: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" pod red. T. Wosia, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2005, str. 274 – 276). Z uwagi na stwierdzony brak legitymacji skarżącej do wniesienia skargi w niniejszej sprawie, Sąd odrzucił skargę, jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 50 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.