II SA/Gd 521/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Przybielski (spr.) Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Protokolant Starszy sekretarz sądowy Agnieszka Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. i A. G. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 2 lipca 2009 r., nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu i stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia w sprawie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego pismem z dnia 11 stycznia 2006 r. zawiadomił skarżących M. i A. G. (jako właścicieli nieruchomości) o wszczęciu postępowania w sprawie legalności wybudowania domku letniskowego w południowo - zachodniej części działki nr [[...]], położonej przy ul. B. w M., gmina S. W zawiadomieniu, organ powołując się na art. 41 § 1 i 2 K.p.a., zawarł pouczenie o obowiązku zawiadomienia organu o każdej zmianie swojego adresu oraz o skutkach tego zaniedbania. W razie zaniedbania tego obowiązku, doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny. We wskazanym powyżej piśmie, organ powiadomił również o terminie przeprowadzania oględzin na przedmiotowej nieruchomości. Opisane powyżej zawiadomienie doręczono skarżącym dnia 16 stycznia 2006 r. Skarżący A. G. wziął udział w oględzinach w dniu 25 stycznia 2006 r. W protokole oględzin wpisano między innymi wskazany przez A. G. adres zamieszkania stron: [[...]]. Postanowieniem z dnia 6 lutego 2006 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wstrzymał roboty budowlane na przedmiotowej nieruchomości oraz nałożył na skarżących obowiązek przedstawienia organowi wskazanych w postanowieniu dokumentów, zakreślając termin do jego wykonania do 30 czerwca 2006 r. Postanowienie to doręczono M. i A. G. na wskazany wyżej adres w dniu 11 lutego 2006 r. Skarżący wykonali obowiązek, w wyniku, czego organ postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2006 r. ustalił opłatę legalizacyjną w wysokości 25.000 zł, płatną w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Postanowienie zawierało pouczenie, że w przypadku nieuiszczenia opłaty zostanie wydana decyzja o nakazie rozbiórki przedmiotowego obiektu. Wobec nieuiszczenia opłaty legalizacyjnej, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 19 września 2006 r. nakazał skarżącym rozbiórkę przedmiotowego obiektu. Skarżący nie odebrali decyzji skierowanej na adres w W. Postanowieniem z dnia 4 czerwca 2008 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nałożył na skarżących grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 25.295 zł, ponieważ nie wykonali nakazu rozbiórki. Skierowanego pod warszawski adres postanowienia skarżący nie odebrali. W dniu 15 czerwca 2009 r. skarżący zwrócili się do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego - dalej jako WINB, z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie z dnia 4 czerwca 2008 r. o zastosowaniu grzywny w celu przymuszenia. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że postanowienie to nigdy nie zostało doręczone. Skarżący bardzo często przebywają w M. zamiast w W. O tym fakcie poinformowani byli pracownicy nadzoru budowlanego. Aktualnie głównym miejscem pobytu skarżących jest M. Z uwagi na chorobę M. G. strony nie mogły podać miejsca pobytu, bowiem w zależności od stanu zdrowia M. G. przebywały albo w W. albo w M. Z tego względu, w ocenie skarżących, wszelką korespondencję należało przesłać na oba adresy. Postanowienie to zostało doręczone A. G. w dniu 9 czerwca 2009 r. i dopiero z tą datą mogła zapoznać się z nim jego żona. WINB postanowieniem z dnia 2 lipca 2009 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia przez skarżących zażalenia na postanowienie z 4 czerwca 2008 r. oraz stwierdził uchybienie terminu do wniesienia tego zażalenia. W uzasadnieniu organ stwierdził, że nie można przyjąć, iż korespondencja powinna być kierowana na dwa adresy, jeśli w protokole oględzin z dnia 25 stycznia 2006 r. wskazany jest tylko jeden adres zamieszkania - w W. Organ wskazał, że korespondencja w niniejszej sprawie była kierowana na adres stron w W. i była odbierana: na przykład zawiadomienie o wszczęciu postępowania. Skarżący wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie. Uzasadniając skargę podano, że postanowienie z 4 czerwca 2008 r. nie została doręczona skarżącym do ich rąk. Organ administracji doskonale był zorientowany, iż skarżący na stałe przebywają w M. przy ul. B., co ewidentnie wynika z protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu 25 stycznia 2006 r. w M. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Na wstępie wyjaśnić należy, iż przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest wyłącznie kwestia prawidłowości rozstrzygnięcia w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji nakazującej rozbiórkę, a nie kwestia merytorycznej oceny nałożenia tego obowiązku. Stosownie do art. 58 § 1 K.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Stosownie do art. 59 § 2 K.p.a. o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia. Jako kryterium przy ocenie winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Przywrócenie to może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2004, s. 328). Przenosząc powyższe rozważania ogólne na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że skarżący zostali pouczeni w sposób zgodny z przepisami art. 41 § 1 i 2 K.p.a. o obowiązku zawiadomienia organu administracji publicznej o każdej zmianie swojego adresu oraz skutkach jego niewykonania. Prawidłowo zatem w zaskarżonym postanowieniu przyjęto, że skarżącym doręczano korespondencję na wskazany przez nich adres. Z przepisów prawa nie wynika, aby organ administracji publicznej miał obowiązek doręczania korespondencji na inny adres niż wskazała strona w toku postępowania, jeżeli dodatkowo była ona pouczona o skutkach prawnych niezawiadomienia o zmianie adresu. Uchybienie terminu do wniesienia nastąpiło więc z winy strony, która nie zawiadomiła organu administracji o aktualnym miejscu zamieszkania. Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, nie stwierdzając naruszenia prawa przez organy administracji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.