II SA/Gd 524/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędzia WSA Jolanta Górska Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Małgorzata Kuba po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2009 r. sprawy ze skargi B. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 kwietnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy oddala skargę. Wnioskiem z dnia 23 marca 2007r. G. M. wystąpiła do Wójta Gminy o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie budynku oraz adaptacji budynku gospodarczego z przebudową na budynek mieszkalny na działkach nr [...] w K. Postanowieniem z dnia 28 grudnia 2007r. Wójt Gminy działając w oparciu o art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj.: Dz.U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm/ zawiesił postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie na okres 12 miesięcy. W uzasadnieniu wyjaśniono, że działka objęta wnioskiem znajduje się na obszarze, będącego w opracowaniu, planu zgodnie z uchwałą Nr [...] Rady Gminy z dnia 30.08.2004r. Wskazano, że istnieje możliwość wystąpienia kolizji między ustaleniami opracowywanego planu a wnioskowana inwestycją, w szczególności zgodności funkcji projektowanej zabudowy z ustaloną w planie. Zażalenie od powyższego postanowienia złożyła, będąca stroną postępowania, B. B. Odwołująca podniosła, że wymienione w postanowieniu działki wpisane do ksiąg wieczystych są spadkiem po jej ojcu J. B. i nie mogą być zabierane bez zgody odwołującej, a wniosek nie może być rozpatrywany bez jej zgody, gdyż jest główną właścicielką tych działek. Dodatkowo w piśmie z dnia 25 lutego 2008r. wniosła o wnikliwe i dokładne zbadanie przedmiotowej sprawy dotyczącej warunków zabudowy dla ww. działek i oświadczyła, że nie zgadza się na budowanie czegokolwiek na tych działkach stanowiących własność spadkobierców jej ojca zm. w 1979r. Rozpoznając odwołanie Samorządowe Kolegium Samorządowe, postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2008 r., sygn. akt [...], w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 K.p.a., utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ powołał się na przepis art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowi, że postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: 1/ w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo 2/ w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. Powołując się na powyższą regulację prawną organ II instancji wskazał, że w sprawach o ustalenie warunków zabudowy ustawodawca uznał za uzasadnione zawieszenie postępowania w sprawach ustalenia warunków zabudowy do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jednocześnie biorąc pod uwagę interes strony, ograniczył czas postępowania z tej przyczyny do 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku. W rozpatrywanej sprawie okres 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku przez G. M. już upłynął. Odnosząc się do zażalenia organ wskazał, że z jego treści wynika, że odwołująca jest z niego niezadowolona, jest przeciwna planowanej inwestycji i jakimkolwiek działaniom podejmowanym wobec gruntów, których czuje się właścicielką. Organ wskazał, że z akt sprawy wynika, iż właścicielami ww. działek są P. i G. M. Właściciel jest uprawniony do korzystania, zagospodarowania i rozporządzania swoją nieruchomością, zgodnie ze swoją wolą, w granicach określonych prawem. B. B. złożyła skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. zarzucając naruszenie; 1/ art. 2 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady państwa prawa, 2/ art. 64 Konstytucji RP poprzez pozbawienie skarżącej prawa własności działek nr [...] i nr [...]. W uzasadnieniu skargi, jak i w kolejnych pismach wnoszonych do Sądu z załącznikami dotyczącymi min. prowadzonych postępowań dotyczących spadkobierców zmarłego J. B., skarżąca podnosiła, że postępowanie organów administracji pozbawia ją prawa własności ww. działek i w konsekwencji pozbawia skarżącą prawa do decydowania o ich przeznaczeniu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Dodatkowo Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności osób trzecich- informację tej treści zamieszcza się w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.-Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawna. Rozpoznając skargę Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji nie zostały wydane z naruszeniem prawa mającym wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem przepisów mających istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem postępowania jest ocena legalności, postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Podstawę normatywną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowi przepis art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. /tj.: Dz. U. z 2003 r., nr 80, poz. 717 ze zm./ o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten stanowi, że postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: 1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo 2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. Pierwsza norma prawna zawarta w powyższym przepisie reguluje podstawę prawną zawieszenia postępowania oraz wyznacza ustawowy okres zawieszenia postępowania. Prawidłowość rozstrzygnięcia sprawy niejednokrotnie zależy od uprzedniego ustalenia stanu prawnego lub faktycznego. W takiej sytuacji niezbędne jest czasowe przerwanie postępowania przez jego zawieszenie do czasu usunięcia przeszkody w rozstrzygnięciu. Brak zawieszenia postępowania w określonej sytuacji prowadziłby do tego, że organ pozbawiony byłby możliwości wzięcia pod uwagę przesłanki niezbędnej do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Z treści art. 62 ust. 1 ustawy wynika, iż przeszkodą wstrzymującą postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy będzie podjęcie /bądź zamiar podjęcia/ i prowadzenie prac nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego mającym objąć obszar, na którym ma być realizowana inwestycja, której ustalenie warunków zabudowy jest przedmiotem postępowania. Zatem organ prowadzący postępowanie zawiesi je na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy w przypadkach, gdy poweźmie wiadomość o zamiarze podjęcia przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bądź gdy wniosek o ustalenie warunków zabudowy został doręczony organowi w trakcie prowadzonej już procedury sporządzania planu. Podjęcie prac nad opracowaniem planu zagospodarowania przestrzennego w pełni uzasadnia i daje podstawę zawieszenia postępowania, w sytuacji, gdy teren planowanej inwestycji, objęty jest tym opracowaniem. Konstrukcja prawna zawieszenia postępowania zastosowana w przepisie art. 62 ust. 1 ustawy daje organowi prowadzącemu podstawę prawną fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie stanowiąc żadnych dodatkowych wymagań co do przesłanek zawieszenia. Organ orzekający w I instancji miał zatem podstawę prawną do zwieszenia postępowania i prawidłowo ją zastosował. Również organ II instancji nie naruszył prawa utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, wskazując prawidłowo, że podstawą zawieszenia postanowienia stanowił w rozpatrywanej sprawie cytowany przepis art. 62ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zarzuty skarżącej zawarte zarówno w odwołaniu od decyzji organu I instancji, jak i w skardze wniesionej do Sądu nie dotyczyły w swojej istocie prawidłowości wydanego postanowienia zawieszającego postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i nie mogą być przez Sąd rozpatrzone. Sąd orzeka, stosownie do powołanego przepisu art. 134 § 1 ustawy-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w granicach danej sprawy. Granice rozpoznania przez sąd administracyjny wyznacza granica sprawy administracyjnej. Zatem w rozpoznawanej sprawie granice te wyznaczyła sprawa, w której orzekały organy administracji obu instancji. Sprawą tą jest zawieszenie postępowania administracyjnego po złożeniu wniosku o ustalenie warunków zabudowy, na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd nie może rozstrzygać o sprawach nie będących przedmiotem rozstrzygnięcia organów administracji. W niniejszym postępowaniu nie mogą być więc przedmiotem rozpoznania zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia prawa własności skarżącej do działek nr [...] i nr [...]. Podkreślenia wymaga, że w postępowaniu w sprawie o ustalenie warunków zabudowy organ nie bada czy i jaki tytuł prawny do nieruchomości wskazanych we wniosku o ustalenie warunków mają wnioskodawcy, a więc nie bada prawa do dysponowania takimi nieruchomościami /działkami/. Zgodnie bowiem z art. 63 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy, doręczając do wiadomości pozostałym wnioskodawcom i właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości. Zgodnie natomiast z art. 62 ust. 2 powołanej ustawy decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Informację tej treści zamieszcza się w decyzji. W tej sytuacji podniesione w skardze przez skarżącą zarzuty naruszenia, przez wydane postanowienie, prawa własności skarżącej, które według skarżącej przysługuje jej do ww. działek, są oczywiście bezzasadne. Postanowienie dotyczące zawieszenia postępowania nie mogło bowiem naruszyć prawa własności do ww. działek. Na marginesie zwrócić należy jednakże uwagę na nieprawidłowe uzasadnienie postanowienia przez organ II instancji w części dotyczącej stwierdzenia, że właścicielami działki są P. i G. M. i jako właściciele maja prawo do rozporządzania swoją nieruchomością. Organ II instancji wydając zaskarżone rozstrzygnięcie nie miał podstaw faktycznych, jak i prawnych do ustalania komu przysługuje prawo własności opisanych wyżej działek, skoro przedmiotem rozpoznania była sprawa dotycząca zawieszenia postępowania w trybie cytowanego przepisu art. 62 ust. 1, w sytuacji gdy zaskarżone postanowienia nie rodzi praw do terenu i nie narusza prawa własności. Jednakże powyższa wadliwość nie miała wpływu na wynik postępowania, gdyż zaskarżone postanowienie, utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji, ostatecznie odpowiada prawu. Również na marginesie wskazać należy, że postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy, które jak wynika z akt sprawy zostało podjęte, winno toczyć się z udziałem wszystkich stron. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.