II SA/Gd 527/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. P. i J. P. na decyzję Wojewody z dnia 26 czerwca 2015 r., Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić skarżącej D. P. przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych skargi i uiszczenia wpisu od skargi. D. P. i J. P. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody z dnia 26 czerwca 2015 r., Nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Zarządzeniem z dnia 11 września 2015 r. każdy ze skarżących wezwany został do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 9 egzemplarzy odpisów skargi lub uwierzytelnionych fotokopii w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego postanowienia pod rygorem odrzucenia skargi. Zaznaczono, że nadesłanie odpisów skargi przez jednego ze skarżących zwolni z obowiązku drugiego skarżącego. Zarządzeniem z tej samej daty wezwano również skarżących do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 500 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu pod rygorem odrzucenia skargi. Oba zarządzenia nadane zostały na adres obu skarżących osobnymi przesyłkami. Ze zwrotnych poświadczeń odbioru wynika, że korespondencja ta jako niepodjęta w terminie przez adresatów wróciła do nadawcy. Każdą z tych przesyłek po dwukrotnym awizowaniu w dniach 17 września 2015 r. i 25 września 2015 r. jako niepodjętą w terminie zwrócono nadawcy w dniu 3 października 2015 r. (vide: akta sądowe karty nr 30 i 31). Wnioskiem nadanym w placówce pocztowej w dniu 29 października 2015 r. D. P. zwróciła się o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie odpowiedniej ilości odpisów skargi oraz dokonania opłaty. Wyjaśniła ona, że do uchybienia terminu doszło na skutek niedoręczenia korespondencji. W dniu 1 października 2015 r. w placówce pocztowej po okazaniu przez nią awiza wyjaśniono, że przesyłka jest skierowana do męża J. P. i nie może być jej wydana. O przesyłce do niej nikt jej nie poinformował. Wówczas również zanotowała sygnaturę sprawy i czekała na korespondencję przesłaną do niej. W trakcie rozmowy telefonicznej z Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku w dniu 27 października 2015 r. uzyskała informacje, że pisma były skierowane do obu skarżących. W związku z tym złożyła ona zażalenie w Urzędzie Pocztowym G. na brak dostarczenia przesyłki oraz awiza na jej nazwisko. Wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu dokonała również obu uchybionych czynności. PIsmem z dnia 19 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zwrócił się do Urzędu Pocztowego z prośbą o udzielenie informacji dotyczącej sposobu doręczenia przesyłki o nr ([...], skierowanej do D. P., gdyż w toku postępowania sądowoadministracyjnego powstała wątpliwość co do prawidłowości trybu doręczenia przesyłki. W szczególności zwrócono się o odebranie od pracownika Urzędu Pocztowego oświadczenia czy D. P. w dniu 1 października 2015 r. zgłosiła się po odbiór przesyłki, a jeżeli tak to dlaczego nie została jej ona wydana, lecz zwrócona w dniu 3 października 2015 r. do nadawcy. W odpowiedzi wyjaśniono, że na podstawie danych zarejestrowanych w systemie teleinformatycznym Poczty Polskiej S.A. ustalono, że przesyłka polecona nr [...] adresowana do D. P., ul. H. G., po dwukrotnym awizowaniu w dniach 17 i 25 września 2015 r., jako niepodjęta w terminie, została zwrócona do nadawcy w dniu 3 października 2015 r. W odniesieniu do opisanej przez skarżąca sytuacji z dnia 1 października 2015 r. wyjaśniono, że z pisemnych oświadczeń pracowników Urzędu Pocztowego G. wynika, że nie przypominają sobie, aby taka sytuacja miała miejsce. W tych okolicznościach faktycznych i prawnych Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi przywrócenie terminu. Natomiast w myśl art. 87 p.p.s.a., w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu, wniesionym w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, do sądu, w którym czynność miała być dokonana (§ 1), należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2), a równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Oznacza to, że podstawowymi przesłankami, które warunkują przywrócenie terminu jest zachowanie wymogu formalnego z art. 87 § 1 p.p.s.a. oraz uprawdopodobnienie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego. Jednocześnie przepis art. 86 § 1 p.p.s.a. nie określa kryteriów, według których należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu, co daje możliwość uwzględnienia wszystkich istotnych okoliczności. Według ugruntowanego orzecznictwa jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Obowiązkiem strony jest dochowanie szczególnej staranności przy dokonywaniu wszelkich czynności procesowych i przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. W konsekwencji przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Dla przykładu okolicznością wskazującą na brak winy osoby zainteresowanej w niedochowaniu terminu jest m.in.: przerwa w komunikacji, nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 10 grudnia 2010 r., II SA/Łd 1199/10, Lex nr 755754). Do okoliczności uzasadniających przywrócenie terminu należy również zaliczyć wadliwość w doręczeniu przesyłki. Na stronie ciąży obowiązek uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi i uiszczenia wpisu. Niezawiniony brak możliwości terminowego usunięcia braków formalnych skargi nie został wykazany. Skarżąca nie uprawdopodobniła bowiem faktu odmowy wydania przez pracownika poczty adresowanej do niej przesyłki i błędnego wskazania, że dotyczyła ona innego adresata, jej męża. Twierdzenia skarżącej nie znalazły potwierdzenia w wyjaśnieniach Poczty Polskiej, których z kolei nie podważają żadne ujawnione okoliczności ani dowody. Przeciwnie wyjaśnienia Poczty Polskiej korespondują z treścią zwrotnego poświadczenia odbioru przesyłki adresowanej do skarżącej, z którego wynika, że wobec dwukrotnej nieudanej próby doręczenia przesyłki w miejscu zamieszkania, przesyłkę pozostawiono w Urzędzie Pocztowym G. do odbioru, o czym poinformowano adresata zamieszczając taką informację w oddawczej skrzynce pocztowej. To oznacza, że skarżąca wykazała nie dość staranności w prowadzeniu swoich spraw urzędowych i nie zadbała należycie o to, aby odebrać przesyłkę do niej adresowaną, kiedy dwukrotnie ją informowano pozostawiając awiza dokumentujące próby bezpośredniego doręczenia przesyłki. Ujawnione w sprawie okoliczności faktu dwukrotnego pozostawienia awiza w skrzynce nie podważyły. W tej sytuacji Sąd uznał, że skarżąca nie zdołała uprawdopodobnić braku swojej winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi i uiszczenia wpisu od skargi. Biorąc pod uwagę powyższe, wobec braku podstaw do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł o odmowie przywrócenia terminu.