II SA/Gd 53/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Marek Gorski, Sędzia WSA Felicja Kajut, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2006 sprawy ze skargi G. R. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 listopada 2004 r. nr [...] w przedmiocie robót budowlanych związanych ze zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego Oddala skargę Decyzją z dnia 30 grudnia 2003 r. nr [...] Wójt Gminy, na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36, art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016), § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 czerwca 2003 r. w sprawie warunków i trybu postępowania dotyczącego rozbiórki oraz zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego (Dz. U. z 2003 r., Nr 120, poz. 1131) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku I. K. z dnia 17 listopada 2003 r. udzielił pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania nieczynnej pieczarkarni, położonej w O. na działce nr [...], na mieszkanie i związane z nią roboty budowlane. W uzasadnieniu przedmiotowego rozstrzygnięcia wskazano, iż planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz posiada niezbędne uzgodnienia; nadto została pozytywnie zaopiniowana przez Wojewódzki Oddział Służby Ochrony Zabytków. Organ wskazał również, iż inwestycja ta nie narusza interesów osób trzecich. Decyzją z dnia 21 września 2004 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 104 i 107 § 3 k.p.a., w zw. z art. 51, art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 83 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane orzekł o braku podstaw do zastosowania art. 51 ustawy – Prawo budowlane w sprawie robót budowlanych wykonywanych przez I. K. na działce nr [...], położonej w O., polegających na zmianie sposobu użytkowania nieczynnej pieczarkarni na mieszkanie, realizowanych na podstawie w/w decyzji Wójta Gminy z dnia 30 grudnia 2003 r. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ I instancji wskazał, iż na wniosek G. R. - właścicielki działki nr [...], położonej w O. przedstawiciel Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego przeprowadził dowód z oględzin na terenie działki nr [...], której właścicielem jest I. K. W trakcie oględzin poczyniono szereg ustaleń dotyczących zmiany sposobu użytkowania nieczynnej pieczarkarni na mieszkanie oraz związanych z tym robót budowlanych. Stwierdzono m.in., iż roboty budowlane wykonywane są zgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu Wójta Gminy. Jednakże zdaniem organu w omawianym przypadku nie zachodziła żadna z przesłanek określonych w art. 51 Prawa budowlanego. Organ podał nadto, iż odnośnie wniosków dotyczących wysokości obiektu należy zwrócić się do organu wydającego pozwolenie, w którego posiadaniu może znajdować się inwentaryzacja obiektu; z kolei sprawa dotycząca dachu jak i pozostałej rury nie dotyczy obiektu będącego przedmiotem prowadzonego postępowania. W odwołaniu od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego G. R. wniosła o jej uchylenie w całości, wskazując, iż rozstrzygnięcie to zostało wydane w oparciu o błędne przesłanki formalne oraz merytoryczne a nadto nie zawiera podstawy prawnej. Zdaniem odwołującej organ winien był wydać w pierwszej kolejności postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych. Analiza materiału dowodowego sprawy prowadzi bowiem do wniosku, iż wykonany zakres prac nie może być uznany za zmianę sposobu użytkowania budynku istniejącego dotąd na działce nr [...]. Duża część budynku została rozebrana, a nowe ściany i stropy zrealizowane zostały odmiennie od elementów rozebranych. Nadto obecna wysokość budynku sięga ponad 8 metrów i odbiega od wysokości pierwotnej wynoszącej 4 m. W efekcie wykonanych prac powstał więc nowy budynek co stoi w sprzeczności z treścią decyzji z dnia 30 grudnia 2003 r.; tym samym zaistniała podstawa do zastosowania przez organ art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego. Co więcej, treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie odzwierciedla przebiegu dokonanych oględzin; w decyzji nie poddano bowiem analizie faktu wystawania opierzenia budynku na teren działki [...]. W ocenie odwołującej istotnym zarzutem co do prawidłowości wydanej decyzji jest pominięcie faktu umieszczenia otworów okiennych w ścianie zlokalizowanej na granicy działek; okoliczność ta została stwierdzona podczas oględzin oraz w treści opisu technicznego ochrony przeciwpożarowej obiektu na działce. Nadto organ nie odniósł się do zastrzeżeń co do braku tablicy informacyjnej na placu budowy, braku ustanowienia inspektora nadzoru oraz nieprawidłowości w prowadzeniu dziennika budowy. Decyzją z dnia 25 listopada 2004 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż uznanie przez organ I instancji, że w omawianym przypadku nie zachodzi żadna z przesłanek określonych w art. 51 Prawa budowlanego było w oparciu o zebrany materiał dowodowy w pełni zasadne. Odnosząc się zaś do zarzutów odwołującej organ podniósł, iż w podstawie prawnej decyzji Wójta Gminy powołany został art. 28 Prawa budowlanego, stanowiący, iż roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Nadto organ II instancji wskazał, iż z projektu przebudowy obiektu wynika, iż otwory w ścianie granicznej będą wypełnione pustakami szklanymi, umożliwiającymi spełnienie warunku ściany bez otworów. Odprowadzenie zaś wód opadowych przewidywane jest na stronę działki inwestora. W ocenie organu z uwagi na niezakończenie robót nie można było w sposób jednoznaczny przyjąć, iż inwestor odstąpił w sposób istotny od warunków wskazanych w pozwoleniu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku G. R. wniosła o uchylenie w/w decyzji w całości. W uzasadnieniu skargi, powtarzając częściowo argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji wskazano, iż zaskarżona decyzja narusza w sposób rażący interes skarżącej oraz przepisy Prawa budowlanego. Wykonany zakres prac w świetle analizy materiału dowodowego bez wątpienia bowiem nie może być uznany za zmianę sposobu użytkowania istniejącego budynku a za powstanie nowego obiektu o innym kształcie. Duża jego część została przecież rozebrana, a nowe ściany i stropy zrealizowano w sposób odmienny od elementów rozebranych; co równie ważne obecna wysokość obiektu wynosi niecałe 9 m (pierwotnie wynosiła 3,5 m). W ocenie skarżącej w świetle treści decyzji nr [...] w istocie nie wydano żadnej decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ nie wziął nadto pod uwagę, iż pieczarkarnia umiejscowiona jest na granicy działek; nie przeprowadzono ekspertyzy wytrzymałości fundamentów pieczarkarni pod kątem gabarytów nowego budynku oraz nie uzyskano zgody skarżącej na rozwiązania przyjęte w projekcie budowlanym. Nie uwzględniono też faktu pominięcia otworów okiennych w ścianie zlokalizowanej na granicy działek. Co więcej, decyzja z dnia 30 grudnia 2003 r. wydana została bez podstawy prawnej; w jej treści przytoczono bowiem przepisy nie wskazując stosownego aktu normatywnego. Z kolei treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie odzwierciedla przebiegu oględzin przedmiotowego obiektu; nie odniesiono się w nim do faktu wystawania opierzenia budynku na teren działki nr [...] powodującego wylewanie się wody deszczowej. W uzasadnieniu decyzji brak jest również odniesienia do zarzutów braku tablicy informacyjnej, braku ustanowienia inspektora nadzoru oraz nieprawidłowości w prowadzeniu dziennika budowy. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest zaś na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wskazać należy, iż przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego stwierdzające brak podstaw do zastosowania art. 51 ustawy – Prawo budowlane w odniesieniu do robót budowlanych wykonywanych przez I. K. na działce nr [...], położonej w O. w oparciu o ostateczną decyzję o udzieleniu pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania obiektu na mieszkanie i związane z nią roboty budowlane. Stąd też dla oceny postępowania organu nadzoru budowlanego zasadniczego znaczenia nabiera dyspozycja art. 50 ust. 1 i art. 51 ust. 1 w/w aktu normatywnego, obowiązująca w dacie orzekania przez organ odwoławczy. W świetle przedmiotowych przepisów w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 ustawy – Prawo budowlane właściwy organ mógł wstrzymać postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub 2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub 3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub 4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach. Z kolei zgodnie z art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania w/w postanowienia, właściwy organ w drodze decyzji mógł: 1) nakazać zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo 2) nałożyć obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, albo 3) w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nałożyć, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian. Mając na uwadze powyższe podnieść należy, iż skarżąca na etapie postępowania administracyjnego zakwestionowała zakres prowadzonych robót budowlanych, wskazując, iż w istocie nie doszło do zmiany sposobu użytkowania istniejącego obiektu ale do wybudowania nowego obiektu budowlanego o innym kształcie i gabarytach. Jednocześnie podniosła wówczas m.in., iż inwestor de facto nie dysponował stosownym pozwoleniem na budowę. Stąd też zadaniem organu administracji było ustalenie czy istnieją przesłanki do podjęcia stosownych środków określonych w ustawie – Prawo budowlane w sytuacji wykonania robót budowlanych bez pozwolenia bądź też w sytuacji istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego. W opozycji do zarzutów skarżącej wskazać należy, iż inwestor dysponował ostatecznym pozwoleniem na budowę. W świetle bowiem § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 czerwca 2003 r. w sprawie warunków i trybu postępowania dotyczącego rozbiórek oraz zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1131) pozwolenie na zmianę sposobu użytkowania mogło być udzielone w decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części związana była z koniecznością wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Taką właśnie "decyzję kompleksową" w której zawarto w/w pozwolenia wydał w dniu 30 grudnia 2003 r. Wójt Gminy. Podnoszona zaś przez skarżącą okoliczność, iż w przedmiotowym akcie administracyjnym zawarto sformułowanie "roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę" w żaden sposób nie może stanowić podstawy wadliwości wydanego aktu; w świetle art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego stwierdzenie to było jak najbardziej uprawnione i stanowiło potwierdzenie warunku określonego przez prawo. Również niezasadne jest podnoszenie przez skarżącą zarzutu wydania w/w decyzji bez podstawy prawnej. Zdaniem Sądu wskazanie prawidłowej podstawy prawnej w decyzji nie budzi żadnych wątpliwości, wiadomym było, iż organ orzekał mając na uwadze art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art.36 ustawy – Prawo budowlane. Odnosząc się do zarzutu wykonywania robót budowlanych w sposób istotnie odbiegający od projektu budowlanego zauważyć należy, iż pierwotnie ustawa - Prawo budowlane wskazując, że istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę, nie wyjaśniała, co należy uznać za istotne odstąpienie. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmowano zaś, że przez istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę należy rozumieć zmianę gabarytów budynku oraz jego użytkowanie utrudniające lub uniemożliwiające zabudowę na sąsiedniej nieruchomości, zmiany, które naruszają ustalenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, warunki techniczne przyłączeń do sieci oraz załączonych do projektu budowlanego niezbędnych uzgodnień, pozwoleń i opinii, odstąpienie naruszające zasadę ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, przepisy, w tym techniczno – budowlane, obowiązujące Polskie Normy oraz odstąpienie zmieniające usytuowanie, przeznaczenie obiektu budowlanego lub warunki określone w art. 36 Prawa budowlanego (por. Z. Kostka, Prawo budowlane. Komentarz, Gdańsk 2004, s. 116 oraz wskazane tam wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2001 r., II SA/Lu 1190/00, z dnia 10 lipca 2002 r., IV SA 2008/00, z dnia 10 października 2002 r., II SA/Kr 79/99 oraz z dnia 9 sierpnia 2001 r., SA/Bk 494/01, niepubl.). Próbę wyjaśnienia pojęcia "istotne odstąpienie" podjęto dokonując nowelizacji Prawa budowlanego ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 93, poz. 888). W art. 36a ust. 5, w brzmieniu po nowelizacji wskazano bowiem, iż nieistotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę nie wymaga uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę i jest dopuszczalne, o ile nie dotyczy: 1) zakresu objętego projektem zagospodarowania działki lub terenu, 2) charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości, liczby kondygnacji i elewacji, 3) geometrii dachu (kąt nachylenia, wysokość kalenicy i układ połaci dachowych), 4) niezbędnych elementów wyposażenia budowlano-instalacyjnego, zapewniających użytkowanie obiektu zgodnie z przeznaczeniem, 5) zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z tego obiektu przez osoby niepełnosprawne, 6) zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, 7) ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie wymaga uzyskania opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów, wymaganych przepisami szczególnymi. Stąd też w praktyce oceny, czy dane odstąpienie od warunków pozwolenia ma charakter istotny, musi dokonać organ administracji mając na uwadze dyspozycję w/w art. 36a ust. 5 Prawa budowlanego. Konstatacja pozytywna prowadzić zaś musi do zastosowania środków przewidzianych przez art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Ponieważ ocena ta nie będzie miała charakteru swobodnej, organ stosując ją musi porównać zaistniały stan faktyczny z powyższymi stanami oraz ze szczególną skrupulatnością rozważyć, czy ewentualnie stwierdzone odstąpienia mają charakter zmian mieszczących się w w/w katalogu. Niezależnie od tego organ winien w sposób drobiazgowy i dokładny, rozważając wszystkie okoliczności sprawy oraz ich kontekst, uzasadnić, jakie wartości i dlaczego przesądziły o uznaniu zaistniałych odstępstw za istotne. W niniejszej sprawie, co bezsporne, organy administracji obu instancji orzekając już po wejściu w życie w/w nowelizacji nie znalazły podstaw aby podnoszone przez skarżącą zarzuty uznać za zasadne i tym samym przyjąć, iż inwestor dokonał jakichkolwiek zmian o charakterze istotnym. Podnoszone zaś przez skarżącą odstępstwo dotyczące zastąpienia otworów okiennych pustakami szklanymi oraz sposobu odprowadzenia wody opadowej jest niezasadne; przedmiotowy sposób wypełnienia otworów okiennych oraz obowiązek odprowadzenia w/w wód na stronę działki inwestora przewidywał projekt budowlany. Słusznie wskazał na to organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W toku prowadzonego postępowania nie ustalono więc, iż w następstwie przeprowadzonych robót budowlanych dokonano bezprawnej zmiany wysokości budynku, jego elewacji, geometrii dachu, elementów wyposażenia budowlano-instalacyjnego, powierzchni bądź też kubatury. Potwierdzeniem tego stanu jest m.in. treść protokołu oględzin obiektu budowlanego z dnia 15 września 2004 r. (vide: k. 13 akt administracyjnych organu I instancji). Tym samym w sposób zupełnie uprawniony organy administracji stanęły na stanowisku, że w sprawie brak jest wskazywanych przez skarżącą przesłanek wymienionych w art. 50 ustawy – Prawo budowlane, obligujących wstrzymanie stosownym postanowieniem prowadzenia robót. Ustalenie zaś w oparciu o zebrane dowody braku przesłanek pozytywnych skutkowało zasadnym stwierdzeniem o braku podstaw do ewentualnego zastosowania art. 51 ustawy – Prawo budowlane i wydania stosownej decyzji. W sposób nie budzący wątpliwości ustalono bowiem, iż roboty budowlane były wykonywane zgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w ostatecznym pozwoleniu na budowę. Wartym podkreślenia jest fakt, iż w odpowiednim czasie decyzja o pozwoleniu na budowę nie została przez skarżącą, jako stronę postępowania skutecznie zakwestionowana, mimo, iż w aktach sprawy znajdowały się zarówno projekt budowlany (określający wszystkie istotne gabaryty obiektu) oraz analiza zacienienia nieruchomości sąsiednich. Okoliczności zawarte w tych dokumentach stanowią zaś przedmiot zarzutów ze strony skarżącej. Pozostałe okoliczności podnoszone przez skarżącą (brak tablicy informacyjnej, nieprawidłowości w prowadzeniu dziennika budowy, różnica wysokości pieczarkarni i powstałego obiektu, zgoda skarżącej na przebudowę pieczarkarni) w świetle powyższego również nie mogą stanowić podstawy do uchylenia rozstrzygnięcia organu odwoławczego. Nie mają one bowiem znaczenia oceniając konieczność podjęcia przez organ nadzoru budowlanego stosownych rozstrzygnięć wskazanych w cytowanych przepisach Prawa budowlanego. Również podnoszony przez skarżącą zarzut braku ustanowienia inspektora nadzoru jest niezasadny. W świetle bowiem art. 18 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego jest traktowane jako czynność pozostawiona uznaniu inwestora, a inwestor może powołać inspektora gdy widzi taką potrzebę (por. E. Radziszewski, Prawo budowlane. Przepisy i komentarz, Warszawa 2004, s. 54); przewidziana zaś w art. 19 ust. 1 przedmiotowej ustawy możliwość nałożenia przez organ w pozwoleniu na budowę obowiązku ustanowienia inspektora nadzoru inwestorskiego z uwagi na wysoki stopień skomplikowania obiektu lub robót budowlanych bądź przewidywany wpływ na środowisko w niniejszej sprawie nie miała miejsca. Mając na uwadze zarzuty podniesione w skardze w ocenie Sądu wskazać nadto należy, iż uzasadnienie decyzji organu odwoławczego odpowiada regułom określonym w k.p.a. oraz odzwierciedla stanowisko organu przyjęte na gruncie ustalonego zgodnie z art. 7 i 77 k.p.a. stanu faktycznego. Podkreślić należy, iż zgłoszone przez skarżącą żądanie było określone precyzyjnie i nie nastręczało wątpliwości w jakim kierunku zgodnie z nim organy winny prowadzić postępowanie. Na tym etapie postępowania zarzuty odnoszące się de facto do ostatecznej decyzji nr [...] z dnia 30.12.2003r. udzielającej pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania nieczynnej pieczarkarni na mieszkanie i związane z nią roboty budowlane uznać należało za nieskuteczne. W reasumpcji należało stwierdzić, iż dokonana zmiana sposobu użytkowania obiektu mieści się w granicach określonych przez art. 71 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego zgodnie z którym przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności przeróbkę pomieszczenia z przeznaczeniem na pobyt ludzi albo przeznaczenie do użytku publicznego lokalu lub pomieszczenia, które uprzednio miało inne przeznaczenie lub było budowane w innym celu, w tym także przeznaczenie pomieszczeń mieszkalnych na cele niemieszkalne. Wobec zaś bezzasadności zarzutów podniesionych w skardze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.