II SA/Gd 53/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Asesor WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Dobroń po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. B.-T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 listopada 2006 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. Działający z upoważnienia Wójta Gminy, Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej decyzją z dnia 25 września 2006 r., powołując się na art. 3 ust. 4, art. 8 ust. 1 i art. 39 ust. 1 i 2 w zw. z art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej oraz rozpoznając wniosek złożony w dniu 4 września 2006 r., przyznał skarżącemu Z. B.-T. zasiłek celowy w wysokości 32,37 zł na zakup leków we wrześniu 2006 r. i odmówił przyznania zasiłku celowego na zakup odzieży i obuwia. Z uzasadnienia decyzji organu administracji publicznej wynika, że organ ten ustalił następujące fakty. Skarżący wraz z żoną i trójką dzieci, z których najstarsze uczy się w pierwszej klasie gimnazjum a dwoje młodszych chodzi do przedszkola, utrzymuje się z dochodu netto w wysokości 1019,33 zł miesięcznie, na który składają się dodatek mieszkaniowy, świadczenie pielęgnacyjne, zasiłek pielęgnacyjny oraz zasiłki rodzinne z dodatkami. Najstarsze dziecko skarżącego otrzymało w szkole bezpłatnie podręczniki i korzysta tam z dożywiania opłacanego przez pomoc społeczną. Jedno z młodszych dzieci skarżącego jest niepełnosprawne i z tego powodu jest rehabilitowane. Opiekę nad tym dzieckiem sprawuje skarżący, który z tego powodu nie pracuje i otrzymuje w związku z tym świadczenie pielęgnacyjne. Żona skarżącego również nie pracuje i jest zarejestrowana jako bezrobotna bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Rodzina skarżącego otrzymuje też zasiłek okresowy. W tych okolicznościach faktycznych organ administracji publicznej wskazał, że nie jest w stanie zaspokoić wszystkich potrzeb zgłaszanych przez skarżącego przy czym zaznaczył, że wziął pod uwagę sytuację życiową rodziny, jej własne środki, możliwości i uprawnienia, a także możliwości pomocy społecznej z uwzględnieniem potrzeb innych osób oczekujących na wsparcie, zaznaczając, że przyznana pomoc ma charakter wspomagania, a nie całkowitego utrzymania rodziny. Skarżący od decyzji z dnia 25 września 2006 r., w szczególności od tej jej części, w której odmówiono przyznania zasiłku celowego na zakup odzieży i obuwia, odwołał się. W odwołaniu podniósł, że spełnia wraz z rodziną kryterium dochodowe i sytuacyjne, takie jak bezrobocie, niepełnosprawność, wielodzietność oraz trudności w przystosowaniu się do życia po zwolnieniu z zakładu karnego. Ponadto opisał swoją sytuację rodzinną i majątkową. Rozpoznając odwołanie skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 21 listopada 2006 r., podzielając ustalenia i wnioski organu pierwszej instancji, utrzymało w mocy jego decyzję. Skarżący w skardze do sądu administracyjnego zarzucił, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego jest dla niego krzywdząca i niesprawiedliwa. Twierdził też, że została ona podjęta w oparciu o porównanie z odwołaniem jego żony od innej decyzji. W związku z tym zarzucił, że jego wniosek o przyznanie zasiłku celowego na zakup obuwia i odzieży dla dzieci nie został rozpoznany. Podnosił przy tym, że wnosił o przyznanie zasiłku celowego specjalnego, opartego na przepisach art. 7 pkt 2-11 ustawy o pomocy społecznej. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż podejmując zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji nie naruszono prawa. Orzekające w sprawie organy administracji publicznej rozpoznały żądanie skarżącego zawarte w piśmie z dnia 4 września 2006 r. W piśmie tym skarżący pisał o niedostatkach w odzieży i obuwiu dzieci, żony i jego. Organy administracji publicznej natomiast, po analizie sytuacji rodziny skarżącego, uznały, że nie można skarżącemu przyznać zasiłku celowego na zakup odzieży i obuwia. W podjętych w tej sprawie decyzjach wskazano przy tym szczegółowo motywy takiego rozstrzygnięcia. Motywy te pozwalają ocenić, iż postępowanie organów administracji publicznej nie było dowolne. Kierowały się one bowiem tym, że skarżący i jego rodzina otrzymują już pomoc społeczną oraz tym, że z pomocy społecznej muszą korzystać też inne osoby. Taka motywacja w przypadku decyzji w przedmiocie zasiłku celowego jest wystarczająca, gdyż przyznanie tego świadczenia zależy od uznania organów administracji publicznej. Wskazuje na to treść art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. nr 64, poz. 593 ze zm.), gdzie stanowi się, że zasiłek celowy może być przyznany. Ponadto twierdzenia organów administracji publicznej odwołujące się do potrzeb innych osób znajdują uzasadnienie w art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, gdzie stanowi się, iż potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Przepis ten, w szczególności jego ostatnia część, jest konsekwencją oczywistego faktu, iż środki pomocy społecznej, pochodzące z budżetu państwa, nie są nieograniczone. Wbrew temu co twierdzi skarżący fakt, iż spełnia on zarówno kryterium dochodowe, jak i kryterium sytuacyjne nie powoduje, iż powstaje po jego stronie roszczenie o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej, któremu po stronie organów administracji publicznej odpowiadałby obowiązek przyznania tego świadczenia. Fakt, że skarżący spełnia wskazane kryteria otwiera możliwość przyznania jednego ze świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, jednakże przyznanie konkretnej pomocy jest zależne od szeregu innych okoliczności, w tym, przy zasiłku celowym, oceny organu administracji publicznej. W tym miejscu wskazać można na nieporozumienie związane z użyciem przez skarżącego pojęcia "zasiłku celowego specjalnego". Otóż w ustawie o pomocy społecznej przewidziano specjalny zasiłek celowy, który jest przyznawany osobom i rodzinom, które nie spełniają kryterium dochodowego (art. 41). Jego "specjalność" polega na tym, że może on być przyznawany mimo przekroczenia kryterium dochodowego. Nie ma on więc znaczenia dla skarżącego, który kryterium dochodowe spełnia. Nie jest też trafny zarzut skarżącego, dotyczący nawiązania w zaskarżonej decyzji do odwołania wniesionego przez jego żonę. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano jedynie, iż o pewnych kwestiach (art. 3 ustawy o pomocy społecznej) pisano już w decyzji, która została podjęta na skutek odwołania wniesionego winnej sprawie przez żonę skarżącego, co nie oznacza, iż rozstrzygnięcie w sprawie skarżącego nie ma indywidualnego charakteru. Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że skarga skarżącego nie jest zasadna i z tego powodu na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił ją.