II SA/Gd 53/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Sędzia WSA Wandy Antończyk Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2013 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. na uchwałę Zarządu Powiatu z dnia 3 lutego 2011 r., nr [...] w przedmiocie przeznaczenia do sprzedaży w trybie przetargu nieograniczonego nieruchomości oddala skargę. Uchwałą z dnia 3 lutego 2011 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 32 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 roku o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001 roku, nr 142, poz. 1592 ze zm.) - dalej w skrócie zwanej "u.s.p.", oraz art. 13 ust. 1, art. 25b, art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 roku, nr 102, poz. 651 ze zm.) - dalej zwanej w skrócie "u.g.n.", Zarząd Powiatu wyraził wolę zbycia w trybie przetargowym nieruchomości stanowiących mienie Powiatu określonych w załączniku do uchwały, w tym m.in. nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], położonej w S. przy ul. W., oraz sporządził i podał do publicznej wiadomości wykaz nieruchomości stanowiących własność Powiatu przeznaczonych do sprzedaży, stanowiący załącznik do uchwały. Po bezskutecznym wezwaniu Zarządu Powiatu do usunięcia naruszenia prawa, Powiatowy Zakład Usług [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w S. wniosła skargę na powyższą uchwałę, wskazując, że skarży czynność z zakresu administracji publicznej, tj. przeznaczenie do sprzedaży w trybie przetargu opisanej na wstępie nieruchomości. W skardze zarzucono, że przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości do sprzedaży w trybie przetargu narusza §§ 4 i 5 uchwały Rady Powiatu z dnia 27 października 2009 roku, nr [...] w sprawie likwidacji Powiatowego [...] - Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w S. w związku z art. 12 pkt 8 lit. a oraz lit. i u.s.p. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że zgodnie z ww. uchwałą z dnia 27 października 2009 roku, w celu zapewnienia osobom, korzystającym dotychczas ze świadczeń likwidowanego zakładu, dalszego leczenia, składniki materialne i niematerialne likwidowanego zakładu, miały zostać przekazane aportem do spółki - Powiatowy Zakład Usług [...] Spółka z o.o. w S., zbyte lub wydzierżawione. Wyjaśniła również, że w dniu 17 października 2010 roku budynek przychodni likwidowanego zakładu wraz z wyposażeniem wydzierżawiono skarżącej. Zdaniem skarżącej, wskazana nieruchomość nie mogła podlegać zbyciu w trybie przetargu nieograniczonego. Z uwagi na treść uchwały Rady Powiatu z dnia 27 października 2009 roku, obrót nieruchomością - jeżeli taka była wola organu wykonawczego powiatu, podlegać powinien ograniczeniom do podmiotów mogących spełnić warunki określone w § 4 tejże uchwały. Zastosowanie znaleźć zatem powinien przepis art. 40 ust. 2a u.g.n., tj. w sprawie zachodziły przesłanki do przeprowadzenia tylko i wyłącznie przetargu ograniczonego, jako że organizuje się go, jeżeli warunki przetargowe mogą być spełnione tylko przez ograniczoną liczbę osób - w niniejszej sprawie tylko przez skarżącą. Ponadto - zdaniem skarżącej, w świetle obowiązującego w dacie wydania uchwały Rady Powiatu z dnia 27 października 2009 roku, art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 roku o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2007 roku, nr 14, poz. 89 ze zm.), istniał obowiązek wskazania w uchwale likwidacyjnej konkretnego podmiotu, który ma zapewnić w sposób wskazany w tym przepisie dalszą realizację świadczeń zdrowotnych likwidowanego zakładu opieki zdrowotnej. W odpowiedzi na skargę Zarząd Powiatu wniósł o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi organ stwierdził, że zaskarżonej czynności przeznaczenia nieruchomości do sprzedaży nie można zaliczyć do czynności administracyjnych, gdyż ma ona charakter cywilnoprawnego oświadczenia woli, zmierzającego do przeprowadzenia procedury przetargowej, a w konsekwencji do zawarcia umowy sprzedaży przedmiotowej nieruchomości. W związku z powyższym uchwała nr [...] z dnia 3 lutego 2011 r. w sprawie wyrażenia woli zbycia nieruchomości stanowiących własność Powiatu oraz w sprawie sporządzenia i podania do publicznej wiadomości wykazu nieruchomości stanowiących własność Powiatu przeznaczonych do sprzedaży nie może być zaliczona do aktów z zakresu administracji publicznej, gdyż w istocie stanowi element procedury zawierania umów cywilnoprawnych. Organ zarzucił nadto, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu do wniesienia skargi określonego w art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), ponieważ zaskarżona uchwała Zarządu Powiatu z dnia 3 lutego 2011 r. została opublikowana na stronach Biuletynu Informacji Publicznej Starostwa Powiatowego niezwłocznie po jej podjęciu, a skarżąca była bezpośrednio informowana o kolejnych przetargach i rokowaniach na sprzedaż przedmiotowej nieruchomości, a mimo to wezwanie do usunięcia naruszenia prawa złożyła do organu dopiero w dniu 27 listopada 2012 roku. Uzasadniając wniosek o oddalenie skargi Zarząd wyjaśnił, że zaskarżona uchwała jest zgodna z uchwałą Rady Powiatu dotyczącą zasad nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości, jak również z art. 35 ust. 1 i 2 u.g.n. O przeznaczeniu nieruchomości do obrotu oraz o formie tego obrotu decyduje bowiem wyłącznie jej właściciel, którym jest Zarząd działający w imieniu Powiatu. Organ stwierdził również, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do zastosowania formuły przetargu ograniczonego. Stwierdził nadto, że skarżąca w żaden sposób nie jest związana z Powiatem, który nie posiada w skarżącej Spółce udziałów, zatem Powiat nie jest obowiązany wyposażyć skarżącą w mienie samorządowe na podstawie art. 12 pkt 8 lit. i u.s.p. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Na wstępie wyjaśnić należy, że Sąd uznał, iż przedmiotem skargi nie była, jak to wskazywała skarżąca, czynność z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.), która miałaby, w przeświadczeniu skarżącej, polegać na przeznaczeniu nieruchomości przy ul. W. w S. do sprzedaży w trybie przetargowym. W istocie bowiem skarżąca kwestionowała - stanowiącą podstawą do przeprowadzenia przetargu na sprzedaż przedmiotowej nieruchomości - uchwałę Zarządu Powiatu z dnia 3 lutego 2011 roku, nr [...] o wyrażeniu woli zbycia m.in. tej nieruchomości w trybie przetargowym i podaniu do wiadomości wykazu nieruchomości przeznaczonych do sprzedaży. To bowiem ww. uchwała przesądzała o przeznaczeniu przedmiotowej nieruchomości do sprzedaży w drodze przetargu. Ponieważ ww. uchwała została podjęta przez organ wykonawczy powiatu, tj. Zarząd Powiatu (vide art. 26 ust. 1 u.s.p.), podlegała ona kontroli Sądu na podstawie art. 3 § 2 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jako akt organu jednostki samorządu terytorialnego, podejmowany w sprawach z zakresu administracji publicznej) oraz art. 87 ust. 1 u.s.p., zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej, może, po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia prawa, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W tym miejscu należy podkreślić, że potraktowanie skargi Powiatowego Zakładu Usług [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. - zgodnie z jej literalnym brzmieniem - jako skargi na czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, prowadziłoby do jej odrzucenia, jako wniesionej bez spełnienia warunków formalnych dopuszczalności wniesienia skargi. Zgodnie bowiem z art. 52 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ww. ustawy, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o podjęciu czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Z akt, nadesłanych przez Zarząd Powiat wraz ze skargą oraz odpowiedzią na skargę, wynika, że już w lipcu 2011 roku skarżąca została zawiadomiona przez Starostę o organizacji przetargu nieograniczonego na zbycie przedmiotowej nieruchomości, zatem wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, złożone przez skarżącą w dniu 26 listopada 2012 roku, należałoby uznać za wniesione po upływie terminu określonego w art. 52 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Niezłożenie skutecznie środka poprzedzającego wniesienie skargi poprzez uchybienie terminu do jego złożenia, musiałoby skutkować odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jako niedopuszczalnej. W przypadku skarg na uchwały podjęte przez organ powiatu, wnoszonych w trybie art. 87 ust. 1 u.s.p., w świetle art. 90a tej ustawy, nie stosuje się przepisów art. 52 § 3 i 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co oznacza, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w takiej sprawie może być wniesione w każdym czasie. Zaskarżona uchwała Zarządu Powiatu z dnia 3 lutego 2011 roku dotyczy przeznaczenia do sprzedaży w trybie przetargowym nieruchomości stanowiących mienie Powiatu, jest zatem - w ocenie Sądu, aktem podjętym w sprawie z zakresu administracji publicznej. Nieruchomości jednostek samorządu terytorialnego są bowiem mieniem publicznym, a zatem gospodarowanie nimi jest wykonywaniem administracji publicznej (por. uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2000 roku, sygn. akt OPS 11/00, ONSA z 2001 roku, nr 2, poz. 52). Podstawowymi przesłankami koniecznymi dla skutecznego podważenia uchwały organu powiatu w drodze zaskarżenia jej do sądu administracyjnego są, zgodnie z art. 87 § 1 u.s.p., uprzednie wezwanie organu do usunięcia naruszenia oraz wykazanie przez skarżącego, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżąca wezwała Zarząd Powiatu do usunięcia naruszenia prawa, tym samym spełniony został formalny warunek wniesienia skargi na uchwałę. Skarga poprzedzona została pismem skarżącej z dnia 26 listopada 2012 roku, wzywającym Zarząd do usunięcia naruszenia prawa. Zarząd - pismem z dnia 5 grudnia 2012 roku, odpowiedział na wezwanie, stwierdzając, że go nie uwzględnia. Skarga wniesiona została również z zachowaniem ustawowego terminu określonego w art. 53 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ustawa o samorządzie powiatowym zawiera w art. 87 ust. 1 analogiczną regulację, jak zawarta w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591. ze zm.) - zwanej dalej w skrócie "u.s.g.". Zatem przy określaniu terminu do wniesienia skargi z art. 87 ust. 1 u.s.p. należało - zdaniem Sądu, zastosować taką samą wykładnię art. 53 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak przy terminie do wniesienia skargi z art. 101 ust. 1 u.s.g. Wskazać przy tym należy, że w orzecznictwie nie było jednolitego stanowiska odnośnie terminu do wniesienia do sądu administracyjnego skargi na uchwałę organu gminy w trybie art. 101 u.s.g. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów podjął w dniu 2 kwietnia 2007 roku, w sprawie o sygn. akt II OPS 2/07, uchwałę, w której stwierdził, że przepis art. 53 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 u.s.g. Skarga na podstawie art. 101 u.s.g. jest wniesiona po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, także wówczas, gdy skargę wniesiono w terminie 60 dni od dnia wezwania, przed upływem terminu załatwienia wezwania (art. 35 § 3 k.p.a. w związku z art. 101 ust. 3 u.s.g.), jeżeli organ nie uwzględnił wezwania. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził nadto, że w normalnym toku czynności podejmowanych przez skarżącego w celu wniesienia skargi do sądu na uchwałę lub zarządzenie organu gminy, po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia, skarżący otrzymuje odpowiedź na wezwanie, a następnie, jeżeli w ocenie skarżącego wezwanie nie było skuteczne, wnosi skargę w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie. Jeżeli natomiast organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, skarżący powinien wnieść skargę w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia. Oznacza to, że w przypadku doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie przed upływem 60 dni od dnia wniesienia wezwania zaczyna biec termin 30 dni na wniesienie skargi, obliczany od dnia doręczenia odpowiedzi organu, jeżeli skarżący nie wniósł już skargi. (ONSAiwsa z 2007 r., nr 3, poz.60). W niniejszej sprawie odpowiedź Zarządu Powiatu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa została doręczona skarżącej w dniu 7 grudnia 2012 roku, zatem skargę wniesioną w dniu 4 stycznia 2013 roku należało uznać za wniesioną w terminie z art. 53 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Druga przesłanka konieczna dla skutecznego wniesienia skargi oznacza, że skarżący musi wykazać, iż w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną - prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a zaskarżoną przezeń uchwałą, polegający na tym, że uchwała ta narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) właśnie jego interes prawny lub uprawnienie. Kwestionując uchwałę w trybie art. 87 ust. 1 u.s.p. trzeba zatem dowieść, że zaskarżona uchwała - naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na sferę prawno-materialną skarżącego, czyli np. pozbawia go pewnych, prawem gwarantowanych, uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Szczególną cechą tak rozumianego interesu prawnego jest przede wszystkim bezpośredniość związku pomiędzy sytuacją danego podmiotu, a normą prawa materialnego, z którego wywodzi on swój interes prawny. Wskazać nadto należy, że w dniu 16 września 2008 roku Trybunał Konstytucyjny w sprawie o sygn. akt SK 76/06 orzekł, że art. 101 ust. 1 u.s.g. jest zgodny z Konstytucją RP. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, przyjęta powszechnie przez sądy interpretacja, że prawo do zaskarżania uchwał lub zarządzeń organu gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej do sądu administracyjnego przysługuje tym, którzy wykażą się konkretnym, indywidualnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego - gwarantuje prawo do sądu wynikające z Konstytucji. Pogląd ten, w ocenie Sądu, odnosi się również do analogicznej regulacji zawartej w art. 87 ust. 1 u.s.p. W niniejszej sprawie jest bezsporne, że skarżąca jest dzierżawcą budynku usytuowanego na nieruchomości położonej przy ul. W. w S. Zdaniem Sądu, fakt zawarcia umowy dzierżawy przedmiotowej nieruchomości nie uzasadnia uznania, że skarżącej przysługuje legitymacja do żądania stwierdzenia nieważności uchwały o przeznaczeniu nieruchomości do sprzedaży, w tym także do sprzedaży w trybie przetargowym. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że legitymację prawną strony skarżącej w przypadku zaskarżania aktów organów gminy kreuje prawo własności lub inny stosunek prawnorzeczowy, a nie obligacyjny. Stosunek zobowiązaniowy - jaki powstał w wyniku zawarcia przez strony (Powiat i skarżącą - vide aneks nr [...] z dnia 19 stycznia 2011 roku do umowy dzierżawy zawartej w dniu 17 maja 2010 roku) umowy dzierżawy budynków i mienia ruchomego, nie stanowi zatem podstawy do przyznania skarżącej legitymacji prawnej w niniejszej sprawie. Interes dzierżawcy, w przeciwieństwie do interesu właściciela, nie może być prawnie chroniony w niniejszej sprawie. Jest to bowiem interes faktyczny, a ten nie daje legitymacji do skarżenia przedmiotowej uchwały na podstawie art. 87 ust. 1 u.s.p. Aktualnie, na skutek wyłonienia nabywcy przedmiotowej nieruchomości w trybie rokowań - przeprowadzonych po przetargach zorganizowanych w wykonaniu zaskarżonej uchwały, własność nieruchomości nabyło Przedsiębiorstwo Handlowe [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w S. (vide akt notarialny z dnia 14 grudnia 2012 r.). Zgodnie z treścią art. 678 § 1 w zw. z art. 694 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. nr 16, poz. 93 ze zm.) - zwanej dalej w skrócie "k.c.", nabywca ten wstąpił w obowiązki wydzierżawiającego, wynikające z umowy dzierżawy budynków i mienia ruchomego z dnia 17 maja 2010 roku - zawartej (zgodnie z treścią aneksu nr [...] z dnia 19 stycznia 2011 roku do tej umowy) przez Powiat ze skarżącą. Z ww. przepisów oraz treści art. 678 § 2 k.c. wynika, że nabywca nieruchomości może co do zasady wypowiedzieć umowę z zachowaniem ustawowych terminów wypowiedzenia, przy czym uprawnienie do wypowiedzenia umowy nie przysługuje mu, jeżeli umowa była zawarta na czas oznaczony z zachowaniem formy pisemnej i z datą pewną, a rzecz została najemcy wydana. Zbycie nieruchomości nie zmieniło sytuacji skarżącej jako dzierżawcy, ponieważ w umowie dzierżawy, którą zawarła z Powiatem, również przewidziana była możliwość jej rozwiązania z zachowaniem 6-miesięcznego terminu wypowiedzenia (por. § 12 ust. 2 ww. umowy dzierżawy). Sprzedaż nieruchomości nie pogorszyła zatem sytuacji skarżącej także w zakresie warunków wypowiedzenia umowy. Dodatkowo wskazać należy, że zgodnie z art. 679 § 1 w zw. z art. 694 k.c. jeżeli wskutek wypowiedzenia dzierżawy przez nabywcę rzeczy wydzierżawionej dzierżawca jest zmuszony zwrócić rzecz wcześniej, aniżeli byłby zobowiązany według umowy dzierżawy, może on żądać od zbywcy naprawienia szkody. Także te przepisy gwarantują dzierżawcy niepogorszenie jego sytuacji w sytuacji zbycia rzeczy dzierżawionej. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd zważył nadto, że interes prawny skarżącej mógłby zostać naruszony na skutek zaskarżonej uchwały, gdyby zastosowanie w tej sprawie znajdował art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 roku, nr 102, poz. 651 ze zm.) - dalej w skrócie zwanej "u.g.n.". Przepis ten reguluje wyjątki od przetargowego trybu zbywania nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego. Skarżąca nie spełnia jednak żadnego z kryteriów opisanych w tym przepisie, nie można zatem uznać, że art. 37 ust. 2 u.g.n. jest przepisem prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie skarżąca mogłaby skutecznie żądać od Zarządu Powiatu zawarcia z nią umowy sprzedaży przedmiotowej nieruchomości z pominięciem trybu przetargowego. Z przepisu tego nie wynikają więc dla skarżącej konkretne prawa podmiotowe, które zaskarżona uchwała narusza. Również wskazywany przez skarżącą art. 40 ust. 2a u.g.n. nie daje jej legitymacji do wniesienia skargi w niniejszej sprawie. Z przepisu tego wynika, że przetarg ograniczony organizuje się, jeżeli warunki przetargowe mogą być spełnione tylko przez ograniczoną liczbę osób. Zdaniem Sądu, skarżąca błędnie przyjmuje, że z § 4 uchwały Rady Powiatu z dnia 27 października 2009 roku w sprawie likwidacji Powiatowego [...]- Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w S. wynika, że tylko ona może spełnić warunki nabycia przedmiotowej nieruchomości. Z zapisów § 4 ww. uchwały Rady Powiatu z dnia 27 października 2009 roku wynika bowiem jedynie, że: "1. Osobom korzystającym dotychczas ze świadczeń zdrowotnych likwidowanego zakładu dalsze, nieprzerwane udzielanie takich świadczeń, bez ograniczenia ich dostępności, warunków udzielania i jakości, w rodzajowo oznaczonym zakresie wynikającym ze statutu [...], zapewni Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej z siedzibą w S., który zostanie utworzony przez Powiatowy Zakład Usług [...] Sp. z o.o. w S. 2. Likwidowany zakład zapewnia pacjentom świadczenia zdrowotne do czasu przejęcia działalności medycznej przez Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej z siedzibą w S., o którym mowa w ust. 1." Natomiast z przywoływanego również przez skarżącą § 5 tej uchwały wynika, że: "1. Składniki materialne i niematerialne likwidowanego zakładu zostaną wniesione aportem do spółki o której mowa w § 4, zbyte lub wydzierżawione. 2. Wierzytelności przysługujące likwidowanemu zakładowi zostaną wykorzystane do zaspokojenia jego zobowiązań. 3. Zobowiązania i należności likwidowanego zakładu, po zakończeniu procesu jego likwidacji staną się zobowiązaniami i należnościami Powiatu." W ocenie Sądu naruszenia interesu prawnego skarżącej nie można wyprowadzić ani z treści § 4, ani z treści § 5 ww. uchwały Rady Powiatu z dnia 27 października 2009 roku. Zapisy te przewidują tylko, że dalsze nieprzerwane udzielanie świadczeń zdrowotnych będzie zapewnione przez Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej w S. - utworzony przez Powiatowy Zakład Usług [...] Spółkę z o.o. w S. W celu zapewnienia osobom, korzystającym dotychczas ze świadczeń likwidowanego zakładu, dalszego leczenia - Rada Powiatu wskazała w § 5 ust. 1 ww. uchwały likwidacyjnej, że składniki materialne i niematerialne likwidowanego zakładu zostaną wniesione aportem do Powiatowego Zakładu Usług [...] Spółki z o.o. w S., zbyte lub wydzierżawione. Dzierżawa stanowiła zatem jedną z form zapewnienia kontynuacji udzielania świadczeń zdrowotnych w budynku przychodni, usytuowanym na przedmiotowej nieruchomości. W wykonaniu ww. uchwały budynek przychodni likwidowanego publicznego zakładu opieki zdrowotnej oraz jego wyposażenie wydzierżawiono w dniu 17 maja 2010 r. skarżącej. Brak jest zatem podstaw, aby twierdzić, że zaskarżoną uchwałą naruszone zostały przepisy ww. uchwały likwidacyjnej z dnia 27 października 2009 roku, czy też uprawnienia skarżącej wynikające z tej uchwały likwidacyjnej. Skarżąca - na podstawie zapisów tej uchwały likwidacyjnej - nabyła bowiem uprawnienie do uzyskania tytułu prawnego do składników materialnych i niematerialnych likwidowanego zakładu w jednej z przewidzianych w uchwale form - wniesienie aportem, zbycie lub wydzierżawienie, i uprawnienie to zostało zrealizowane poprzez zawarcie ze skarżącą przez Powiat długoletniej umowy dzierżawy. Brak jest zatem podstaw, aby z ww. zapisów przedmiotowej uchwały skarżąca wywodziła jakiekolwiek uprawnienie do nabycia nieruchomości zabudowanej budynkiem zlikwidowanego zakładu i to z wyłączeniem innych podmiotów. Również przywoływane przez skarżącą (jako naruszone zaskarżoną uchwałą) przepisy art. 12 pkt 8 lit. a oraz lit. i u.s.p. nie mogły uzasadniać jej legitymacji skargowej. Podobnie jak art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 roku o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2007 roku, nr 14, poz. 89 ze zm.). Zgodnie z art. 12 pkt 8 lit. a u.s.p. do wyłącznej właściwości rady powiatu należy podejmowanie uchwał w sprawach majątkowych powiatu dotyczących zasad nabywania i obciążania nieruchomości oraz ich wydzierżawiania lub wynajmowania na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony. Tego rodzaju uchwała została podjęta przez Radę Powiatu i nadal obowiązuje (uchwała z dnia 7 października 2008 roku, nr XXIII/173/2008 - Dz. Urz. Woj. Pom. nr 131, poz. 3217 ze zm.). Zgodnie z § 1 pkt 1-3 tej uchwały, kompetencje Zarządu w zakresie gospodarowania nieruchomościami obejmują w szczególności: wystąpienie z inicjatywą zbycia, wydzierżawienia, wynajmu lub użytkowania, dokonywanie wyboru formy prawnej przekazania nieruchomości oraz przeprowadzenie postępowania przetargowego przewidzianego przepisami prawa. Zaskarżona uchwała nie narusza tych przepisów, albowiem Zarząd Powiatu podjął zaskarżoną uchwałę w ramach opisanych powyżej kompetencji. Z art. 12 pkt 8 lit. i u.s.p. wynika, że do wyłącznej właściwości rady powiatu należy podejmowanie uchwał w sprawach majątkowych powiatu dotyczących tworzenia, przekształcania i likwidacji jednostek organizacyjnych oraz wyposażania ich w majątek. Wbrew twierdzeniom skarżącej, powyższy przepis nie mógł być naruszony przez zaskarżoną uchwałę, albowiem nie dotyczy ona żadnej z kwestii uregulowanych w tymże przepisie. Dotyczy ona bowiem wyrażenia woli zbycia nieruchomości powiatowych w drodze przetargu, nie tworzy natomiast, nie przekształca, nie likwiduje ani też nie wyposaża w majątek żadnej jednostki organizacyjnej. Obowiązku takiego władze Powiatu nie mają ponadto z tego powodu, że skarżąca nie stanowi powiatowej jednostki organizacyjnej, albowiem nie jest w żaden sposób powiązana z Powiatem (okoliczność bezsporna). Natomiast przywołany przez skarżącą art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 roku o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2007 roku, nr 14, poz. 89 ze zm.) stanowi, że rozporządzenie lub uchwała o likwidacji publicznego zakładu opieki zdrowotnej, powinny określać sposób i formę zapewnienia osobom korzystającym z oznaczonych rodzajowo świadczeń zdrowotnych likwidowanego zakładu dalsze, nieprzerwane udzielanie takich świadczeń, bez istotnego ograniczenia ich dostępności, warunków udzielania i jakości oraz termin zakończenia działalności, nie wcześniej niż 3 miesiące od daty wydania rozporządzenia lub podjęcia uchwały o likwidacji. Z przepisu tego w żaden sposób nie można wywieść legitymacji skarżącej do zaskarżenia chwały dotyczącej przeznaczenia do sprzedaży nieruchomości stanowiących własność powiatu. Na podstawie tego przepisu natomiast można by ewentualnie próbować wykazywać legitymację do zaskarżenia uchwały likwidacyjnej, przy czym mogłyby to zrobić osoby, które korzystały z oznaczonych rodzajowo świadczeń zdrowotnych likwidowanego zakładu, a nie podmiot, który chce przejąć świadczenie tego typu usług. W ocenie Sądu, składając skargę na uchwałę Zarząd Powiatu o wyrażeniu woli zbycia w trybie przetargowym nieruchomości stanowiących mienie Powiatu określonych w załączniku do uchwały, w tym nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], położonej w S. przy ul. W., skarżąca próbuje podważyć wyniki zakończonego postępowania dotyczącego zbycia przedmiotowej nieruchomości (toczącego się najpierw jako postępowanie przetargowe, a następnie postępowanie w trybie rokowań), w którym brała udział, a które zakończyło się zbyciem przedmiotowej nieruchomości innemu podmiotowi. Takie postępowanie nie znajduje ochrony w przepisach, w szczególności ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona uchwała Zarządu Powiatu z dnia 3 lutego 2011 roku nie narusza ani interesu prawnego, ani uprawnienia skarżącej, i z tej przyczyny - na podstawie art. 87 § 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym a contrario w związku z art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.