II SA/Gd 53/17

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Diana Trzcińska po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokat P. S. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Wojewody z dnia 7 stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia przyznać adwokatowi P. S. od Skarbu Państwa- Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wynagrodzenie wraz z należnym podatkiem od towarów i usług w kwocie 590,40 zł (pięćset dziewięćdziesiąt 40/100) za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku w sprawie II SA/Gd 53/17. Postanowieniem referendarza sądowego z 30 listopada 2012 r. skarżącemu przyznano prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym m. in. ustanowienie adwokata. Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła pełnomocnikiem w niniejszej sprawie adwokat A. D., o czym poinformowano Sąd pismem z 11 grudnia 2012 r. W piśmie z 25 października 2014 r. skarżący poinformował sąd, że rezygnuje z pomocy prawnej świadczonej przez adwokat A. D. W następstwie tego, Izba Adwokacka w piśmie z 3 listopada 2014 r. poinformowała sąd, że adwokatem z urzędu dla skarżącego został wyznaczony P. S. Następnie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z 18 lutego 2015 r. w niniejszej sprawie stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty z 21 czerwca 2012 r. (punkt 1 wyroku). W punkcie 3 wyroku sąd nakazał wypłacić ze Skarbu Państwa na rzecz adwokata P. S. kwotę 442,80 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, obejmującej podatek od towarów i usług. W wyroku z 24 listopada 2016 r. o sygn. akt II OSK 1490/15 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku. Uchylenie dotyczyło zatem również punktu 3, a więc orzeczenia w zakresie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Aktualny pozostaje zatem wniosek adwokata P. S., złożony na rozprawie z 18 lutego 2015 r. o zasądzenie na jego rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. W tym stanie uznano, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Rozpoznając aktualnie przedmiotowy wniosek adwokata, złożony 18 lutego 2015 r. należy zauważyć, że z dniem 2 listopada 2016 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. 2016, poz. 1714). Zgodnie z § 22 tego rozporządzenia do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia (postępowanie zakończyło się z datą wydania wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny, tj. 24 listopada 2016 r., a więc w dacie obowiązywania rozporządzenia z 3 października 2016 r.). stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji, tj. przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1801). W świetle postanowień § 2 ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata. Z § 4 rozporządzenia wynika, że opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1 (a więc wyższej niż ½ opłaty maksymalnej), a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy adwokata oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, wartości przedmiotu sprawy, wkładu pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. Zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia opłatę, o której mowa w ust. 1, podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług. Z kolei, z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) ww. rozporządzenia wynika, że opłata maksymalna wynosi - w postępowaniu przed sądami administracyjnymi - w pierwszej instancji – w innej sprawie niż taka, której przedmiotem zaskarżenia jest należności pieniężna czy sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego – 480 zł. W realiach niniejszej sprawy, wyznaczony adwokat wniósł o przyznanie mu wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu w związku reprezentowaniem skarżącego przed sądem pierwszej instancji. Za tego rodzaju czynność (vide: § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c ww. rozporządzenia), stawka maksymalna wynosi 480 zł. W konsekwencji powyższego, w warunkach niniejszej sprawy za zasadne uznano przyznanie wyznaczonej pełnomocnik wynagrodzenia w kwocie 480 zł, co po powiększeniu o należny podatek od towarów i usług stanowi kwotę 590,40 zł brutto. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji.