II SA/Gd 532/99

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy. ze skargi Bolesława K. na decyzję Wojewody K.-P. z dnia 15 lutego 1999 r. (...) w przedmiocie pomocy pieniężnej z Państwowego Funduszu Kombatantów - oddala skargę. Zaskarżoną do Sądu administracyjnego decyzją została utrzymana w mocy decyzja Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej we W. z dnia 3 grudnia 1998 r. (...), która odmówiono Bolesławowi K. przyznania pomocy pieniężnej z Państwowego Funduszu Kombatantów. Organ odwoławczy podzielił wszystkie podstawy decyzji organu I instancji. Na te zaś składały się - par. 3 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 17 kwietnia 1998 r. w sprawie kryteriów, form i trybu przyznawania i udzielania pomocy pieniężnej z Państwowego Funduszu Kombatantów /Dz.U. nr 53 poz. 334/ oraz ustalenia prowadzące do stwierdzenia, iż ubiegający się o pomoc nie spełnia kryteriów dochodowych do uzyskania pomocy, określonych i obliczonych stosownie do tych przepisów. I tak ubiegający się a pomoc otrzymuje emeryturę w kwocie 952,31 zł, a jego żona rentę w kwocie 364,20 zł. Łączny dochód wyliczony zgodnie z art. 2a ust. 2 ustawy z dnia 20 listopada 1990 r. o pomocy społecznej /t.j. Dz.U. 1998 nr 64 poz. 414/ wyniósł więc 1.316,51 zł, co stanowi 658,25 zł na osobę i tym samym przekracza 150 procent najniższej emerytury brutto - 622,50 zł. Odpowiadając na zarzut z odwołania, że do wyliczenia dochodu na jedną osobę należy uwzględnić bezrobotnego syna kombatanta, Wojewoda powołał się na par. 3 ust. 3 tegoż rozporządzenia, w którym, określone zostało pojęcie rodziny osoby uprawnionej, i w tak określonej rodzinie nie mieści się pełnoletni, bezrobotny syn. Bolesław K. w skardze wniósł "o zaliczenie wskaźnika w par. 3 ww. rozporządzenia (...) tj. 300 procent emerytury". W powiązaniu z wcześniejszymi wywodami co do swego wieku i stanu zdrowia /86 lat i zaliczony do I grupy inwalidzkiej/ należało przyjąć, iż skarżący zarzucał brak zakwalifikowania jego sytuacji do tego o czym mówi par. 3 ust, 1 pkt 3 rozporządzenia. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł uwzględnić skargi albowiem zaskarżona w niczym nie narusza obowiązującego w dacie jej wydania prawa. Wyliczenie dochodu na członka rodziny skarżącego zostało dokonane prawidłowo. Prawidłowo też zakreślono krąg osób składających się na rodzinę w rozumieniu cytowanego rozporządzenia. Pojęcie rodziny z par. 3 ust. 3 tego rozporządzenia jest różne od tego jakie funkcjonuje w obrębie ustawy o pomocy społecznej /art. 2a ust. 7 pkt 1 ustawy/. Pomoc z Państwowego Funduszu Kombatantów jest jednak pomocą szczególną i rządzą nią przepisy szczególne. Sąd nie mógł podzielić żądania ze skargi, aby wniosek skarżącego zakwalifikować z. par. 3 ust. 1 pkt 3. Przy ocenie bowiem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu decydowały żądania z wniosku i odwołania. Te zaś były tak sformułowane, iż mogły być zakwalifikowane wyłącznie w sposób, w jaki to zrobiły organy obu instancji. Uzasadnienie skargi w istocie jest nowym wnioskiem o udzielenie pomocy na zakup nie określonego bliżej sprzętu. Wniosek taki może być w każdej chwili złożony da organu I instancji, lecz aby miał szansę powodzenia winien być sprecyzowany i udokumentowany par. 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia stanowi o pomocy pieniężne - "w przypadku konieczności zakupu sprzętu rehabilitacyjnego". Sprzęt ten należy więc skonkretyzować, a potrzebę jego zakupu, jeśli nie jest oczywista, udokumentować stosownym zaleceniem lekarskim. Jedyną wadą zaskarżonej decyzji, nie mającą jednak wpływu na jej dalszy prawny byt, jest brak pouczenia /art. 9 Kpa/ o treści przepisu art. 19 ust. 6 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach (...) /t.j. Dz.U. 1997 nr 142 poz. 950 ze zm. ze zm./. Przepis ten stanowi, że "w szczególnie uzasadnionych przypadkach Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych może udzielić pomocy (...)". Kierownik Urzędu nie jest podporządkowany kryteriom formalnym z przedmiotowego rozporządzenia i za szczególnie uzasadniony przypadek maże przykładowo uznać konieczność utrzymywania pełno-letniego bezrobotnego syna kombatanta wspólnie z nim zamieszkującego. Pouczenie o treści art. 19 ust. 6 ustawy o kombatantach (...) winno być w zasadzie zamieszczone w każdej decyzji odmawiającej przyznania pomocy z Państwowego Funduszu Kombatantów w trybie rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 17 kwietnia 1998 r., w sprawie kryteriów, form i trybu przyznawania i udzielania pomocy (...). A w szczególności wtedy, kiedy ubiegający się o pomoc powołuje się na przypadek, który można uznać za szczególnie uzasadniony i jednocześnie dochód jego rodziny nieznacznie przekracza kryteria dochodowe ustanowione par. 3 rozporządzenia. Z przytoczonych wcześniej względów orzeczono jak w sentencji wyroku /art. 27 ust. 1 ustawy o NSA/.