II SA/Gd 534/04

Dnia 28 grudnia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Sędzia NSA Zdzisław Kostka po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej A w G. na decyzję Prezydenta Miasta z dnia 19 czerwca 2002 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę postanawia odrzucić skargę. Skarga Wspólnoty Mieszkaniowej A w G. podpisana została przez C. D. Na wezwanie do uzupełnienia braków skargi przez wykazanie dokumentem umocowania dla C. D. do działania w imieniu skarżącej Wspólnoty złożono upoważnienie dla C. D. podpisane przez, jak wskazano, zarząd Wspólnoty, czyli I. Z. i L. Z. Pismem z dnia 24 września 2004 r. wezwano skarżącą Wspólnotę do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie przez osoby uprawnione do reprezentowania wspólnoty oraz złożenie dokumentu, z którego wynika umocowanie dla osób działających za Wspólnotę, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem jej odrzucenia. W wezwaniu pouczono skarżącą o tym, iż C. D. nie może być pełnomocnikiem Wspólnoty, jeżeli nie jest radcą prawnym, adwokatem lub uczestnikiem postępowania. Wezwanie to skutecznie doręczono skarżącej w dniu 11 października 2004 r. i pozostało ono bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wspólnota mieszkaniowa jest jednostką organizacyjną, która nie posiadając osobowości prawnej, posiada zdolność sądową (art. 25 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ustawą). W związku z tym w postępowaniu sądowym czynności za wspólnotę dokonują jej organy albo osoby uprawnione do działania w jej imieniu (art. 28 § 1 ustawy). Organ lub osoba działająca za wspólnotę jest zobowiązana wykazać przy pierwszej czynności w postępowaniu, a więc przy wniesieniu skargi, swoje umocowanie dokumentem (art. 29 ustawy). Brak takiego dokumentu jest brakiem formalnym skargi. Z tego powodu wezwano skarżącą do wykazania dokumentem umocowania dla C. D. do działania za skarżącą. Dokumentem tym mogła być umowa, którą właściciele lokali, ustalając sposób zarządu nieruchomością wspólną, powierzyliby jej reprezentowanie wspólnoty, albo, skoro ze skargi wynika, że lokali jest więcej niż siedem, uchwała tych właścicieli o wyborze jednoosobowego zarządu i powierzenie jej funkcji w tym zarządzie (art. 18 ust. 1 i 3 oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali - Dz.U. nr 80 z 2000 r., poz. 903 ze zm.). Dokumentów takich nie złożono. Zamiast tego wpłynęło pismo podpisane za skarżącą Wspólnotę przez dwie osoby, do którego dołączono, podpisane jakoby przez zarząd skarżącej Wspólnoty, pełnomocnictwo dla C. D. do reprezentowania skarżącej Wspólnoty w niniejszej sprawie. W związku z tym, że wspólnota mieszkaniowa, jak już powiedziano, czynności w postępowaniu dokonuje przez swoje organy albo osoby uprawnione do działania w jej imieniu oraz wobec tego, że te organy lub osoby mają obowiązek wykazania dokumentem swego umocowania do działania za wspólnotę mieszkaniową, tym razem wezwano do złożenia dokumentu, z którego wynika umocowanie dla osób podpisujących upoważnienie dla C. D., Jednocześnie wobec tego, że zachodziło prawdopodobieństwo, iż C. D. nie może być pełnomocnikiem skarżącej Wspólnoty (zgodnie z art. 35 § 1 i 2 ustawy pełnomocnikiem może być adwokat lub radca prawny, inny skarżący lub uczestnik postępowania, rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a pełnomocnikiem osoby prawnej lub przedsiębiorcy, w tym nieposiadającego osobowości prawnej, a także państwowych i samorządowych jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, może być nadto pracownik tej jednostki albo jej organu nadrzędnego) wezwano skarżącą do podpisania skargi przez osoby uprawnione do reprezentowania skarżącej. Wezwanie to pozostało w zakreślonym terminie bez odpowiedzi. Wobec powyższego Sąd uznał, iż nie usunięto mimo wezwania braków formalnych skargi. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 3 ustawy Sąd odrzuci skargę, jeżeli nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji.