II SA/Gd 537/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Wanda Antończyk, Sędzia WSA Mariola Jaroszewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Maria Flisikowska, po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 5 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi R. W. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 9 lipca 2012 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z 17 maja 2012 r. Starosta odmówił inwestorom B. Ł. i R. W. .zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej na dz. nr [...] obr. 7 w R. przy ul. D. W uzasadnieniu wskazał, że postanowieniem z 30 kwietnia 2012 r. nałożono na inwestorów obowiązek usunięcia w terminie do 15 maja 2012 r. nieprawidłowości w projekcie budowlanym dotyczących: braku oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, braku zwymiarowania projektowanego miejsca postojowego, braku wskazania granicy działki nr [...] obr. 7, braku informacji o ilości lokali w przedmiotowym budynku, braku opisu do projektu zagospodarowania oraz opisu do projektu architektoniczno-budowlanego oraz wskazano na konieczność doprowadzenia do zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w R. z dnia 25 sierpnia 2011 r.), w zakresie ilości kondygnacji (pkt 5a - ilość kondygnacji nadziemnych, w tym poddasze użytkowe do 2). W wyznaczonym terminie inwestorzy dostarczyli do organu jedynie oświadczenie B. Ł. o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wobec nieusunięcia braków organ I instancji odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W odwołaniu R. W. zakwestionował konieczność obniżenia projektowanego budynku o jedną kondygnację wskazując, że wydana w sprawie decyzja o warunkach zabudowy dopuszczała wysokość do dwóch kondygnacji z poddaszem nieużytkowym. Natomiast w uchwale Rady Miasta znajduje się zapis o dopuszczalnej wysokości zabudowy dwie kondygnacje, w tym poddasze. Inwestor stanął na stanowisku, że wprowadzony przedmiotową uchwałą zapis o ilości kondygnacji nie może dotyczyć planowanej wcześniej inwestycji. Decyzją z 9 lipca 2012 r. Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie wskazując, że z uwagi na niewykonanie obowiązków określonych w postanowieniu z 30 kwietnia 2012 r. zasadnie organ I instancji odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Odnosząc się do treści odwołania Wojewoda podniósł, że uchwała w przedmiocie planu miejscowego kształtuje możliwość zagospodarowania przestrzennego. W sytuacji, gdy inwestor nie zgadza się z nałożonymi w planie ograniczeniami może wnieść skargę do sądu administracyjnego, po uprzednim wezwaniu Rady do usunięcia naruszenia prawa. W skardze R. W. podał, że u podłoża problemów z zatwierdzeniem sporządzonego projektu budowlanego legło opublikowanie uchwały dotyczącej planu miejscowego "Stara R." bez oceny zgodności zawartych w niej warunków nowej zabudowy ze sporządzoną dla działki skarżącego analizą. Skarżący podkreślił, że w decyzji o warunkach zabudowy wyraźnie dopuszczono wysokość budynków do dwóch kondygnacji z poddaszem, gdy tymczasem w uchwale zawarto zapis o dwóch kondygnacjach, w tym poddasze. Oznacza to możliwość budowy budynków parterowych z poddaszem, podczas gdy wokoło jego działki istnieją budynki 3 do 6 kondygnacji. Zdaniem skarżącego narusza to jego prawo do dysponowania własną nieruchomością. Do skargi załączona została decyzja o warunkach zabudowy z 25 stycznia 2011 r., w której dopuszczono 2 kondygnacje naziemne mieszkalne + poddasze nieużytkowe maksymalnie do 9,5 m licząc od średniego poziomu terenu przy wejściu do budynku – do kalenicy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta, co do zasady, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm. - dalej jako ustawa - Prawo budowlane) przed wydaniem decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Konsekwencją negatywnego wyniku sprawdzenia, o którym mowa w ww. przepisie, jest zastosowanie trybu z art. 35 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane, zgodnie z którym w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu organy zasadnie zobowiązały inwestorów do uzupełnienia projektu budowlanego w zakresie określonym postanowieniem z 15 maja 2012 r. i w sposób szczegółowy uzasadniły swoje stanowisko. Podkreślenia wymaga, że odnośnie inwestycji na działce nr [...] obr.7 w R. przy ul. D. wydana została 25 stycznia 2011 r. decyzja o warunkach zabudowy. Inwestorzy sporządzili projekt budowlany zgodny z ustaleniami zawartymi w tejże decyzji. Dla terenu, na którym położona jest działka nr [...], obr. 7 w R. Rada Miejska R. uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwałą nr [...] z dnia 25 sierpnia 2011 r.. Uchwała ta ogłoszona została w Dzienniku Urzędowym Województwa Pomorskiego Nr 131 z dnia 14 października 2011 r. pod poz. 2603, nie ma zatem żadnych wątpliwości co do jej obowiązywanie w dacie orzekania przez organy administracji w przedmiocie złożonego w dniu 15 marca 2012 r. wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Kwestię skutków, jakie dla decyzji o warunkach zabudowy wywołuje wejście w życie uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego reguluje w sposób generalny ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.), przewidując w przepisie art. 65 ust. 1, że organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli: 1) inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę; 2) dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji, oraz w ust. 2 tego przepisu, że przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Uznaje się, że tego rodzaju rozwiązanie ustawowe zapewnia należytą równowagę pomiędzy koniecznością niedopuszczenia do powstania zabudowy niezgodnej z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz koniecznością ochrony praw nabytych obywateli. Kryterium przesądzającym o tym, który z dwóch wymienionych wyżej względów uzyska pierwszeństwo jest stopień zaawansowania procedur administracyjnych związanych z realizacją inwestycji (uzyskanie przez inwestora pozwolenia na budowę powoduje, że może on realizować inwestycję nawet jeżeli jest ona sprzeczna z nowouchwalonym planem). Jednak taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi, ponieważ w dacie wejścia w życie planu miejscowego dla obszaru "Stara R." straciły moc wiążącą warunki wskazane w decyzji o warunkach zabudowy. W przekonaniu Sądu zasadnie organy architektoniczno-budowlane domagały się dostosowania ilości kondygnacji projektowanego budynku mieszkalnego bliźniaczego do wymogów zawartych w obowiązującym planie. W przedstawionym do zatwierdzenia projekcie budowlanym budynek mieszkalny został przewidziany jako obiekt 2 kondygnacyjny z poddaszem nieużytkowym. W uchwalonym planie zagospodarowania przestrzennego działka skarżącego znajduje się w jednostce E.5.MN,U i w punkcie 5 podpunkt a) wysokość zabudowy został zawarty zapis, że ilość kondygnacji nadziemnych, w tym poddasze użytkowe – do 2, dla budynków zlokalizowanych na działkach przylegających do ulic: Jarzębinowej, Sosnowej, Świerkowej – dopuszcza się 3 kondygnacje nadziemne w tym poddasze użytkowe. W świetle powyższych wywodów za zgodny z planem może zostać uznany projekt budowlany dla budynku bliźniaczego o wysokości do 2 kondygnacji nadziemnych łącznie z poddaszem użytkowym, gdy tymczasem przedłożony projekt przedstawia budynek dwukondygnacyjny i poddasze nieużytkowe. Bezspornie zatem nie został spełniony wymóg z przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego dotyczący zgodności przedstawionego projektu budowlanego z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, co uniemożliwiło zatwierdzenie tego projektu i udzielenie pozwolenia na realizację inwestycji. Także brak wykonania pozostałych punktów określonych postanowieniem z 15 maja 2012 r. spowodował, że organ był zobligowany do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W świetle powyższego stwierdzić należy, że istota przedmiotowej sprawy sprowadzała się do ustalenia, czy organy zasadnie zobowiązały inwestorów do uzupełnienia projektu budowlanego oraz czy braki te zostały uzupełnione w wyznaczonym terminie. W związku z tym wszelkie zarzuty skargi nie związane z istotą postępowania, Sąd uznał za niemające znaczenia w sprawie a tym samym niemające wpływu na treść zaskarżonej decyzji. Zwłaszcza kwestie dotyczące treści uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, gdyż ta materia pozostaje poza oceną Sądu w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze skarga została oddalona na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz 270, ze zm. ).