II SA/Gd 537/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Diana Trzcińska po rozpoznaniu w dniu 18 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. L. o przyznanie prawa pomocy w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia odmówić G. L. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie z kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. G. L. po raz kolejny w toku niniejszego postępowania zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym częściowe zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Ze złożonego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawcy wynika, że pozostaje on na utrzymaniu dziadków, nie pracuje i nie osiąga żadnych dochodów. Wnioskodawca, wedle oświadczenia, posiada działkę rolną o pow. 1127 m2. W związku z powziętymi wątpliwościami co do możliwości płatniczych wnioskodawcy, jego sytuacji rodzinnej i dochodowej, pismem z 6 sierpnia 2014 r., zobowiązano go do przedłożenia szeregu dokumentów źródłowych i złożenia oświadczeń w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. W wyznaczonym terminie wnioskodawca nie złożył wyjaśnień, a także nie przedłożył dokumentów źródłowych, wymienionych w ww. wezwaniu. W prawomocnym postanowieniu z 4 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, w odpowiedzi na pierwszy wniosek skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy, złożony w niniejszej sprawie 14 sierpnia 2013 r., odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy, uznając że przedstawione przez niego fragmentaryczne dane na temat jego sytuacji rodzinnej, dochodowej i majątkowej, nie poparte co do ich prawdziwości odpowiednimi dokumentami, wykluczają możliwość poczynienia ustaleń w przedmiocie zaistnienia przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku strony. Zażalenie na powyższe postanowienie zostało oddalone na mocy postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lutego 2014 r. w sprawie II OZ 101/14. Rozpatrując przedmiotowy wniosek zważono, co następuje: Stosownie do art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 2), natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 3). W przypadku osób fizycznych prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1) a w zakresie częściowym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2 cyt. wyżej przepisu). Na mocy art. 255 P.p.s.a. w sytuacji gdy oświadczenie strony zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest zobowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenia lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Skarżący, wezwany do uzupełnienia swego oświadczenia złożonego na urzędowym formularzu PPF, nie nadesłał żadnych dokumentów, ani nie złożył wymaganych oświadczeń. W tej sytuacji, podobnie zresztą jak w toku postępowania o przyznanie prawa pomocy zainicjowanego pierwszym wnioskiem strony z 14 sierpnia 2013 r., referendarz nie miał wystarczających danych odnośnie do sytuacji rodzinnej i majątkowej skarżącego, a także członków rodziny, pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym, co skutkuje niemożliwością uznania, że spełnia on przesłanki przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Niezależnie od powyższego, biorąc pod uwagę fakt, że wnioskodawca po raz kolejny zgłosił wniosek o przyznanie mu prawa pomocy, a pierwszy jego wniosek został prawomocnie rozstrzygnięty ww. postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 4 listopada 2013 r - należało dokonać porównania jego sytuacji osobistej, majątkowej i możliwości zarobkowych istniejących w dacie złożenia pierwszego wniosku z sytuacją przedstawioną w niniejszym wniosku. Zgodnie bowiem z treścią art. 165 P.p.s.a. postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Analiza ta winna być zatem dokonana pod kątem przytoczenia przez wnioskodawców nowych okoliczności faktycznych, nieznanych referendarzowi (sądowi) w chwili rozpoznawania pierwszego wniosku, które uzasadniałyby odmienną ocenę ich sytuacji i w konsekwencji - przyznanie prawa pomocy. Analiza okoliczności podanych przez wnioskodawcę w obu wnioskach wskazuje, że nie uległy żadnej zmianie okoliczności faktyczne, które legły u podstaw wydania postanowienia z 19 listopada 2013 r. Zarówno wówczas, jak i obecnie, wnioskodawca uchylił się od wiarygodnego i pełnego przedstawienia sytuacji rodzinnej, dochodowej i majątkowej swojej oraz osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym, co skutkowało niemożliwości uznania, że wykazał on istnienie przesłanek przyznania mu prawa pomocy. Z przyczyn wskazanych powyżej, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 165 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.