II SA/Gd 539/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 15 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi M. C. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia6 lipca 2018 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 19 października 2017 r. nakazał M. Cz. rozbiórkę wykusza zlokalizowanego w północnej połaci dachowej w odległości 40 cm od granicy z działką sąsiednią nr 168/2 w budynku usytuowanym na terenie działki nr [...] położonej przy ul. [...] w R., gmina K. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia 6 lipca 2018 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. M. Cz. i wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. W piśmie procesowym z dnia 1 października 2018 r. skarżący sformułował wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że wykonanie orzeczonego obowiązku spowoduje u niego powstanie znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków. Wskazał również, że wykusz nie stanowi żadnego zagrożenia dla bezpieczeństwa, a koszty jego usunięcia stanowią dla skarżącego znaczną szkodę, która powstanie w razie uchylenia decyzji nadzoru budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności będących jej przedmiotem. Natomiast stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Wskazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wymaga podania okoliczności, z którymi wiąże się szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. Wniosek powinien być zatem przez wnioskodawcę uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą. Przyjmuje się, że niebezpieczeństwo znacznej szkody dotyczy szkody, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (vide: J. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2010, s. 208). Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które – raz zaistniałe – powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 182/10, dostępne w CBOSA). W ocenie sądu skarżący w żaden sposób nie wykazał, by wykonanie zaskarżonej decyzji o rozbiórce wykuszu skutkowało niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody bądź spowodowało trudne do odwrócenia skutki. Twierdzenia strony zawarte we wniosku mają charakter ogólnikowy i nie zostały przez skarżącego uwiarygodnione. W szczególności skarżący nie wskazał wysokości ewentualnej szkody, jaka grozi w przypadku wykonania decyzji, brak jest zatem podstaw do uznania, że szkoda ta będzie szkodą w znacznym rozmiarze. Z uwagi na charakter części obiektu będącej przedmiotem rozbiórki, którym jest wykusz, w sprawie nie zachodzi także przesłanka wstrzymania wykonania decyzji, jaką jest niebezpieczeństwo zaistnienia skutków trudnych do odwrócenia. Wobec powyższego, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. nie zasługiwał na uwzględnienie.