II SA/Gd 547/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk po rozpoznaniu w dniu 2 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. B. i A. B. na decyzję Wojewody z dnia 10 czerwca 2013 r. Nr [...] w przedmiocie zwrotu zwaloryzowanej bonifikaty udzielonej od opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności postanawia odmówić Z. B. i A. B. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W zaskarżonej decyzji Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z 8 kwietnia 2013 r. nakładającej na skarżących obowiązek zwrotu zwaloryzowanej bonifikaty udzielonej od opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej w obrębie P.- K., stanowiącej działkę nr [...] i [...]. W skardze na decyzję organu odwoławczego pełnomocnik skarżących zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadniając wniosek wskazano, że żądanie zwrotu bonifikaty przez organ administracji jest niezgodne prawem. Badając zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu sąd winien wszechstronnie rozważyć wszelkie okoliczności, jakie mogą mieć znaczenie dla takiej oceny. W uzasadnieniu wniosku powołano szereg orzeczeń sądów administracyjnych, wyjaśniających przesłanki wstrzymania wykonania aktu. Nadto, skarżący argumentowali, że egzekucja należności pieniężnych nie tylko spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody, ale wprost szkodę tą wyrządzi. Ponadto, uchylanie się przez nich od uiszczenia rzekomo należnej opłaty spowoduje zagrożenie postępowaniem egzekucyjnym, co wiązać się będzie z dodatkowymi kosztami ich obciążającymi, np.: koniecznością uiszczenia grzywny w celu przymuszenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje Zgodnie z art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – tekst jedn. ze zm., powoływanej dalej p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej. Przesłanki uprawniające Sąd do udzielenia stronie ochrony tymczasowej, to niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Są to pojęcia nieostre, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Użycie spójnika "lub" oznacza, że przesłanki te mogą zachodzić alternatywnie. Szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a, nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi bowiem o taką szkodę (uszczerbek majątkowy lub niemajątkowy), która nie będzie mogła być wynagrodzona (usunięta) przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (vide: post. NSA z 20 grudnia 2004 r. w sprawie sygn. akt GZ 138/04, niepubl.). Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego, może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, LEX nr 192964). Skarżący, składając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, winni wykazać istnienie przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zasadność wstrzymania przedmiotowej decyzji uzależniona jest, podobnie jak w przypadku innych rozstrzygnięć, od uprawdopodobnienia istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, pod warunkiem jednak, że akt ten podlega wykonaniu. Wskazać należy, że w niniejszym stanie faktycznym, pomimo obszernego uzasadnienia niniejszego wniosku, zawierającego odwołanie do szeregu orzeczeń sądów administracyjnych, skarżący w żaden sposób nie wykazali istnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Fakt wydania decyzji z naruszeniem prawa, jak argumentują skarżący, nie może skutkować uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, w świetle przesłanek z art. 61 § 3 cytowanej wyżej ustawy, albowiem na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie bada zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Niebezpieczeństwo wyrządzenia "szkody" przez wykonanie decyzji natomiast nie zostało w żaden sposób sprecyzowane, poza jedynie gołosłownym przytoczeniem przesłanki ustawowej. Podobnie, w ocenie Sądu, okoliczności wskazane we wniosku dotyczące grożącej szkody nie mogą skutkować jego uwzględnieniem, gdyż wnioskodawcy – poza gołosłownym ich wyartykułowaniem – w żaden sposób ich nie wykazali, ani nie uzasadnili. Skarżący nie podali okoliczności, które mogłyby uzasadniać powstanie znacznej szkody, w rozumieniu uszczerbku w majątku, będącego skutkiem wykonania przedmiotowej decyzji. Nie są przy tym dostateczne argumenty dotyczące wszczęcia egzekucji i związanych z tym kosztów egzekucyjnych, grożących skarżącym. Przede wszystkim bowiem nie określili oni konkretnie stopnia ewentualnej szkody, którą mogliby niewątpliwie zobrazować choćby przez pryzmat swoich dochodów w kontekście ich zobowiązania, wynikającego ze skarżonej decyzji. Nie ulega przecież wątpliwości, że szkoda, na jaką powołują się skarżący, związana z koniecznością zwrotu przez nich udzielonej bonifikaty (a więc szkoda majątkowa) będzie mogła być wynagrodzona (usunięta) przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, a zatem będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z uzasadnienia wniosku nie wynika również możliwość powstania trudnych do odwrócenia skutków, które rozumieć należy jako skutki prawne, a nie faktyczne. Podkreślenia wymaga, że uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawców wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Brak wskazania przesłanek wymaganych przez przepis art. 61 § 3 ustawy uniemożliwia sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę skarżącą wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl.). Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.