II SA/Gd 55/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 maja 2021 r. sprawy ze skargi A. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 listopada 2020 r., nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania w sprawie cofnięcia zezwolenia na przetwarzanie odpadów oddala skargę. A. J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie niedopuszczalności odwołania w sprawie cofnięcia zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: W dniu 30 sierpnia 2019 r. A. J. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą "A.", wniosła o wygaśnięcie decyzji Starosty z dnia 3 lipca 2019 r., nr [..], w sprawie zezwolenia na przetwarzanie odpadów innych niż niebezpieczne w procesie odzysku polegającym na wypełnieniu terenów niekorzystnie przekształconych na terenie działki nr [..], obręb C., gmina N. W dniu 4 września 2019 r. urzędnicy Starostwa Powiatowego przeprowadzili kontrolę na przedmiotowej działce. Protokół z kontroli został przesłany A. J. na adres miejsca prowadzonej działalności gospodarczej. Pismo odebrano osobiście w dniu 23 września 2019 r. W związku ze zgłoszeniami mieszkańców pismem z dnia 6 września 2019 r. Starosta wezwał A. J. do niezwłocznego zaniechania naruszeń. Według rozdzielnika pismo otrzymała A. J. oraz pełnomocnik M. S. W aktach sprawy znajdują się potwierdzone za zgodność z oryginałem kopie potwierdzenia odbioru przez: A. J. w dniu 23 września 2019 r. oraz M.S. w dniu 16 września 2019 r. A. J. złożyła do akt pełnomocnictwo z dnia 9 września 2019 r., w którym upoważniła M. S. do reprezentowania jej we wszystkich sprawach, w których jest stroną lub innego rodzaju uczestnikiem postępowania a w szczególności do reprezentowania przed organami administracji, sądami, osobami fizycznymi lub prawnymi oraz innymi podmiotami w sprawach związanych z uzyskaniem pozwoleń, zgód lub decyzji administracyjnych w sprawie postępowania o wygaśnięcie decyzji Starosty w sprawie zezwolenia na przetwarzanie odpadów na działce nr [..] obręb C. Pełnomocnictwo obejmuje również prawo do przeglądania, składania i odbierania dokumentów i ich załączników dotyczących A. J. lub jej spraw, bez względu na to w czyim posiadaniu się znajdują. W dniu 16 września 2019 r. do Starostwa Powiatowego zgłosił się adwokat W. S., przedstawiając pisemne pełnomocnictwo A. J. z dnia 13 września 2019 r. Przedłożone pełnomocnictwo upoważniało adwokata W. S. do reprezentowania A. J. "przed sądami wszystkich instancji, organami ścigania, organami administracji państwowej, a także przed osobami fizycznymi, prawnymi oraz innymi podmiotami we wszystkich sprawach związanych z nieruchomością położoną na terenie działki nr [..], obręb C., gmina N.". Pełnomocnik wykonał fotokopie akt sprawy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z dnia 3 lipca 2019 r., nr [..]. W dniu 20 września 2019 r. w toku rozmowy telefonicznej z urzędniczką Starostwa Powiatowego, M. S. wskazał, że zmienił adres do doręczeń wskazany w treści pełnomocnictwa, gdyż sprzedał lokal, na adres którego miała być doręczana korespondencja. M. S. nie wskazał jednak innego adresu do doręczeń. W dniu 3 października 2019 r. do akt administracyjnych M. S. przedłożył oryginał pełnomocnictwa z dnia 9 września 2019 r. W dniu 24 października 2019 r. w toku kontroli przeprowadzonej na terenie działki nr [..] obr C. gmina N. jako pełnomocnik kontrolowanego A. J. brał udział adwokat W. S. W dniu 4 listopada 2019 r. Starosta wydał postanowienie o zawieszeniu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia zezwolenia [..] z dnia 3 lipca 2019 r. do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska. Powyższe postanowienie, zaskarżone przez pełnomocnika W. S. zażaleniem z dnia 2019 r., zostało w związku z wniesionym środkiem zaskarżenia uchylone postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 stycznia 2020 r. Pismem z dnia 27 listopada 2019 r. pełnomocnik M. S. cofnął wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji [..] z dnia 3 lipca 2019 r. W związku z powyższym Starosta umorzył postępowanie w sprawie wygaśnięcia wskazanej wyżej decyzji z 3 lipca 2019 r., ostateczną decyzją z dnia 20 grudnia 2019 r. Decyzją z dnia 18 marca 2020 r., nr [..], Starosta orzekł o cofnięciu decyzji własnej z dnia 3 lipca 2019 r. zezwalającej na przetwarzanie odpadów innych niż niebezpieczne w procesie odzysku polegającym na wypełnieniu terenów niekorzystnie przekształconych na terenie działki nr [..] obr. C., bez prawa do odszkodowania. Ponadto, organ zobowiązał A. J. do usunięcia skutków prowadzonej działalności objętej zezwoleniem z dnia 3 lipca 2019 r. na własny koszt, w przypadku stwierdzenia wystąpienia szkody w środowisku. Decyzja z dnia 18 marca 2020 r. została wysłana do pełnomocnika A. J. – adwokata W. S., na wskazany adres Kancelarii Adwokackiej i odebrana w dniu 6 kwietnia 2020 r. Pełnomocnik wysłał na adres Samorządowego Kolegium Odwoławczego odwołanie opatrzone datą 8 czerwca 2020 r. Z uwagi na przepisy ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych Kolegium uznało, że zostało ono złożone w terminie, w związku z czym wezwano pełnomocnika do uzupełnienia braku formalnego wniesionego środka zaskarżenia poprzez jego podpisanie. Wobec faktu, że zobowiązanie do uzupełnienia braku formalnego odwołania zostało wykonane, zdaniem organu, nieprawidłowo, pismem z dnia 10 sierpnia 2020 r. (odebranym w dniu 2 września 2020 r.), pełnomocnik został poinformowany o pozostawieniu odwołania bez rozpoznania. W dniu 19 października 2020 r. do Starosty wpłynęło kolejne odwołanie od decyzji z dnia 18 marca 2020 r. sporządzone i podpisane przez A. J., w którym oprócz odniesienia się do kwestii merytorycznych związanych z decyzją wyjaśniła, że pełnomocnikiem ustanowionym do reprezentowania jej we wszystkich sprawach przed Starostą oraz, co zostało jednoznacznie wskazane w treści pełnomocnictwa, m.in. do odbierania dokumentów, jest M. S. Natomiast adwokat W. S. występował w sprawie jedynie wpadkowo, tj. w związku z zaskarżeniem konkretnych postanowień o zawieszeniu postępowania i dopiero po ich wydaniu. Pełnomocnikiem strony był zaś od samego początku M. S. Przypomniano również, że niezależnie od ustanowienia pełnomocnika początkowo organ kierował korespondencję także bezpośrednio do strony. Strona wskazała, że w dniu 25 września 2020 r. organ skierował na adres Kancelarii adwokata W.S. zawiadomienie przeznaczone dla A. J. wzywając jednocześnie do uzupełnienia pełnomocnictwa M.S. i pouczając, że do czasu nieuzupełnienia braków organ będzie uważał za pełnomocnika W.S. Zdaniem strony, wezwanie to powinno zostać wysłane do M. S. a ewentualne skuteczne doręczenie zawiadomień na adres adwokata W. S. mogło nastąpić dopiero po udzieleniu stronie pouczenia o skutkach nieuzupełnienia braku pełnomocnictwa M. S. – a nie jednocześnie z nim. W konsekwencji, zawiadomienie doręczono niewłaściwej osobie i zawierało ono błędne pouczenie. Postanowieniem z dnia 23 listopada 2020 r., nr [..], Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło niedopuszczalność odwołania A. J. W uzasadnieniu Kolegium powołało się na art. 129 § 1 k.p.a. stwierdzając, że zasadą wynikającą z tego przepisu jest, że od danego orzeczenia jedna i ta sama strona może złożyć tylko jedno odwołanie. Kodeks postępowania administracyjnego nie dopuszcza żadnej możliwości dowolnego powielania środków zaskarżenia poprzez dwukrotne lub wielokrotne składanie odwołań od tej samej decyzji. W niniejszej sprawie zaś strona już raz skorzystała z uprawnienia do wniesienia odwołania, jednakże z uwagi na brak uzupełnienia braków formalnych złożonego środka zaskarżenia, zostało ono pozostawione bez rozpoznania. Kolegium wskazało, że A. J. nie kwestionuje uprawnienia adwokata W. S. do wniesienia środka zaskarżenia od decyzji Starosty z dnia 18 marca 2020 r., lecz wyłącznie skuteczność doręczenia "zawiadomienia o zmianie przepisów prawa i obowiązku złożenia wniosku o wydanie postanowienia określającego formę i wysokość zabezpieczenia". Skoro bowiem odwołanie zostało złożone, to nie można twierdzić że prawo procesowe strony w postępowaniu zostało naruszone (nawet jeżeli ustanowiony pełnomocnik wniósł odwołanie w sposób nieprawidłowy). Na marginesie organ zauważył, że z treści pełnomocnictwa z dnia 9 września 2019 r. udzielonego adwokatowi M. S. (tj. drugiemu z pełnomocników) nie wynika, aby A.J. skutecznie wskazała właśnie tego pełnomocnika jako uprawnionego do dokonywania mu doręczeń. Z ww. umocowania wynika, że obejmuje ono prawo do "odbierania dokumentów i ich załączników dotyczących mnie lub moich spraw, bez względu na to w czyim posiadaniu się znajdują". Zdaniem Kolegium, organ I instancji w sposób uprawniony uznał, że pełnomocnikiem, któremu możliwe jest doręczanie korespondencji w sprawie, jest adwokat W. S., który zresztą przejawiał aktywność procesową w reakcji na doręczane mu pisma (np. składając skuteczne zażalenie na postanowienie Starosty o zawieszeniu postępowania z dnia 4 listopada 2019 r.). A. J., reprezentowana przez adwokata W. S., wniosła skargę na powyższe postanowienie zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci art. 134 k.p.a. w zw. z art. 127 § 1 k.p.a. i w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie odwołania skarżącej za niedopuszczalne, podczas gdy powinno ono podlegać merytorycznemu rozpoznaniu. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżąca przypomniała, że od decyzji Starosty z dnia 18 marca 2020 r. pełnomocnik skarżącej wniósł odwołanie, które dotąd nie zostało rozpoznane, lecz na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. pozostawione bez rozpoznania z uwagi na nie uzupełnienie w sposób prawidłowy braku formalnego w postaci podpisu. Przy czym podniesiono, że jednym z zarzutów odwołania pełnomocnik kwestionował skuteczność doręczeń z uwagi na wątpliwości co do wskazania, na ręce którego z pełnomocników mają one być dokonywane. Następnie, w dniu 1 października 2020 r. Starosta doręczył swoją decyzję bezpośrednio stronie, która mając na uwadze wcześniejsze wątpliwości w zakresie skuteczności doręczeń w dniu 15 października 2020 r. wniosła samodzielnie odwołanie od przedmiotowej decyzji, podnosząc w nim wprost zarzut dotyczący skuteczności doręczeń pism kierowanych do adwokata W. S. Zdaniem skarżącej, w czasie, gdy odwołanie wnosił jej pełnomocnik adwokat W. S., skarżąca mogła nie mieć wiedzy na temat rozstrzygnięcia, tym bardziej, iż w jej ocenie pisma nie powinny być skutecznie kierowane do tego pełnomocnika. Zarzucono organowi odwoławczemu, że pomija fakt, iż zaskarżona decyzja została doręczona stronie po ponad pół roku od jej wydania, a co za tym idzie zasadnym było uznanie przez stronę, że wcześniejsze doręczenie decyzji adwokatowi W. S. organ I instancji uznał za nieskuteczne. Prawidłowo zatem strona uczyniła zaskarżając decyzję osobiście, w terminie związanym z jej doręczeniem. Co więcej, ponowne doręczenie decyzji wywołało u skarżącej przekonanie, że było to jedyne skuteczne doręczenie, a co za tym idzie pozostawała ona w przeświadczeniu (czemu dała pośrednio wyraz w uzasadnieniu odwołania), że termin do wniesienia odwołania rozpoczął swój bieg wraz z doręczeniem decyzji skarżącej. Powołując się na orzecznictwo skarżąca wskazała, że Kodeks postępowania administracyjnego łączy skutki procesowe z doręczeniem w formie prawem przewidzianej, a nie z zapoznaniem się z treścią pisma przez stronę, jak i z faktycznym otrzymaniem tego pisma przez stronę. Podniesiono, że w niniejszej sytuacji kwestia prawidłowości pierwszego doręczenia decyzji do adwokata W. S. mogła zostać zbadana i oceniona, skoro skarżąca podnosiła, że jej pełnomocnikiem do doręczeń miała być inna osoba. Sytuacja ta zatem stanowi niejako odwrócenie szeroko omawianego w doktrynie i orzecznictwie przypadku doręczenia decyzji stronie z pominięciem jej pełnomocnika. Wskazano, że nie bez znaczenia dla sprawy jest również okoliczność, iż skarżąca, działając w zaufaniu do organów administracji publicznej, zastosowała się do pouczenia dołączonego do przesłanej jej bezpośrednio decyzji i wniosła odwołanie w ustawowym terminie. Na pouczeniu tym brak było jakichkolwiek skreśleń czy dopisków świadczących o jego nieaktualności. Skoro zatem pojawiły się poważne wątpliwości odnośnie prawidłowości doręczeń do rąk adwokata W. S., a Starosta doręczył później decyzję bezpośrednio stronie z pouczeniem o prawie do wniesienia odwołania, to przy uwzględnieniu faktu, że na gruncie k.p.a. nie istnieje doręczenie "informacyjne" należy z całą stanowczością uznać, że doręczenie decyzji stronie wiązało się z powstaniem uprawnienia do wniesienia od tej decyzji odwołania. Dodatkowo, istotny dla rozstrzygnięcia sprawy jest także fakt, iż żadne inne odwołanie od decyzji Starosty nie zostało - zdaniem organu - skutecznie wniesione. Trudno zatem uznać, że strona miałaby dwukrotnie skorzystać z uprawnienia do jego wniesienia i merytorycznego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. W ocenie organu, wniesiona skarga ma wyłącznie charakter polemiczny. Wysoce zdumiewająca jest deklaracja pełnomocnika o tym, że "w czasie gdy odwołanie wnosił pełnomocnik skarżącej - adw. W. S., skarżąca mogła nie mieć wiedzy na temat rozstrzygnięcia", bowiem świadczy to przede wszystkim o naruszeniu § 49 Zbioru Zasad Etyki Adwokackiej i Godności Zawodu (uchwała 2/XVIII/98 z dnia 10 października 1998 r. tekst jednolity z 27 lutego 2018 r.). Kolegium stwierdziło, że wydanie egzemplarza decyzji skarżącej przez Starostę miało wyłącznie charakter informacyjny, o czym fachowy pełnomocnik powinien ją poinformować. Przekonanie strony o skuteczności doręczenia nie może prowadzić do ominięcia zasad odnoszących się do wnoszenia środków zaskarżenia od decyzji administracyjnych. Organ odwoławczy uznał, że nie ma żadnych, nawet najmniejszych wątpliwości, że decyzja Starosty z dnia 18 marca 2020 r. została prawidłowo doręczona stronie, a konkretnie jej pełnomocnikowi adwokatowi W.S. i nie ma potrzeby prowadzenia w tym przedmiocie dodatkowych badań i dokonywania ocen. W toku postępowania prawidłowość doręczania pism przez organ I instancji nie była przez skarżącą kwestionowana, o czym świadczy m.in. doręczenie temu pełnomocnikowi postanowienia Starosty z dnia 4 listopada 2019 r. (k. 39 akt organu I instancji) i skuteczne wniesienie przez niego środka zaskarżenia od tego orzeczenia (karta 44). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) i art. 3 § 1, § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądowa kontrola polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd ustala, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli legalności w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wydane na podstawie art. 134 k.p.a., stwierdzające niedopuszczalność odwołania złożonego przez A. J. w dniu 19 października 2020 r. od decyzji Starosty z dnia 18 marca 2020 r., nr [..]. Zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Co do zasady, Sąd dokonując oceny legalności postanowienia o charakterze formalnym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. może uchylić postanowienie w całości lub części w przypadku, gdy stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie zastosowanie, przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, art. 134 k.p.a. było prawidłowe. Istota niniejszej sprawy sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy doręczenie w dniu 6 kwietnia 2020 r pełnomocnikowi skarżącej decyzji Starosty z dnia 18 marca 2020 r. stanowiło skuteczne doręczenie decyzji, które otworzyło, w sposób wiążący dla skarżącej, bieg terminu do wniesienia odwołania określonego w art. 129 § 2 k.p.a. Przywołany przepis stanowi, że odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, co oznacza, że w przypadku skuteczności doręczenia w dniu 6 kwietnia 2020 r. wniesione przez skarżącą odwołanie w dnu 19 października 2020 r. zostało złożone po terminie, co usprawiedliwiało zastosowanie art. 134 k.p.a. jako podstawy zaskarżonego postanowienia. Wbrew sugestiom skargi, przesłanki o charakterze subiektywnym dotyczycące strony, odwołujące się do wątpliwości strony w zakresie prawidłowości doręczenia lub też oceny możliwości wniesienia odwołania, nie mają znaczenia dla zastosowania art. 134 k.p.a. Przechodząc do odpowiedzi na kluczowe dla rozstrzygnięcia sprawy pytanie, należy zauważyć, że zgodnie z art. 32 k.p.a., strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Powyższe oznacza, że skutkiem udzielenia pełnomocnictwa jest powstanie po stronie pełnomocnika uprawnienia do działania w imieniu i ze skutkiem dla mocodawcy. Nie ulega wątpliwości, że skuteczne doręczenie decyzji stronie, o którym mowa w art. 129 § 2 k.p.a., stosownie do art. 40 § 2 k.p.a., nie stanowi czynności wymagającej osobistego działania strony. Powyższe prowadzi do wniosku, że prawidłowe doręczenie decyzji umocowanemu pełnomocnikowi otwiera bieg terminu do wniesienia odwołania ze skutkiem dla strony. Art. 40 § 2 k.p.a. przewiduje wprost, że, jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi, a jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników doręcza się pisma tylko jednemu z nich. Przepis tej jednocześnie wskazuje, że strona może wskazać takiego pełnomocnika. Analiza akt administracyjnych potwierdza, że skarżąca ustanowiła dwóch pełnomocników umocowanych do działania w jej imieniu w postępowaniach administracyjnych: M. S. oraz adwokata W. S., działających odpowiednio na podstawie pełnomocnictwa z 9 września 2019 r. oraz z 13 września 2019 r. Przepisy k.p.a. nie różnicują pełnomocnictw na podstawie ich charakteru i właściwego każdemu z nich umocowania, jak to ma miejsce na gruncie procedury cywilnej i sądowoadministracyjnej. Jednak można wyróżnić, posiłkując wzorcami ze wskazanych procedur, pełnomocnictwa: ogólne – obejmujące umocowanie do reprezentowania strony we wszystkich postępowaniach toczących się z jej udziałem, szczególne - obejmujące umocowanie do reprezentowania strony w konkretnych postępowaniach toczących się z jej udziałem oraz udzielone wyłącznie do podjęcia poszczególnych czynności w toku postępowania. Treść pełnomocnictw obu pełnomocników znajdujących się w aktach administracyjnych niniejszej sprawy jest różna, przy czym niewątpliwie pełnomocnictwo z dnia 9 września 2019 r. jest pełnomocnictwem o zakresie bardziej ogólnym, przy czym wprost wskazuje jako objęte zakresem umocowania postępowanie o wygaśnięcie decyzji Starosty dnia 3 lipca 2019 r., które zostało zakończone decyzją o umorzeniu postępowania z dnia 20 stycznia 2019 r., czyli jeszcze w toku sprawy o cofnięcie decyzji zakończone w I instancji decyzją z 18 marca 2020 r. Z kolei pełnomocnictwo adw. W. S. również wskazuje, że upoważnia do działania we wszystkich sprawach, ale zawęża to do spraw w związku z nieruchomością stanowiącą działkę [..] obr. C., gmina N. Odnotować trzeba, że oba pełnomocnictwa nie zawierają ograniczenia czynności, które mogą być wykonywane przez pełnomocników, w szczególności nie wskazuję, że którykolwiek z pełnomocników nie ma uprawnienia do reprezentowania strony przy dręczeniu pism. Akta sprawy nie potwierdzają również twierdzenia, że skarżąca skorzystała z możliwości wskazania jednego pełnomocnika, któremu należało doręczać pisma. W ocenie Sądu, oświadczenie o wskazaniu pełnomocnika uprawnionego do doręczeń nie może być domniemywane, ale musi stanowić wyraźne oświadczenie strony skierowane do organu co do woli doręczenia pism jednemu wskazanemu pełnomocnikowi. Oświadczenie takie nie może być wywiedzione tylko z faktu wskazania uprawnienia do odbioru korespondencji zawartego w treści samego pełnomocnictwa ogólnego, jeżeli zakres innych pełnomocnictw udzielonych pozostałym pełnomocnikom obejmuje umocowanie do odbioru korespondencji. W okolicznościach sprawy sformułowanie użyte w pełnomocnictwie z dnia 9 września 2019 r. wskazujące, że pełnomocnictwo obejmuje "również" prawo do "....składania i odbierania dokumentów" nie może być w żaden sposób interpretowane jako oświadczenie o ekskluzywnym umocowaniu tego pełnomocnika do odbioru korespondencji w sprawie, tym bardziej, że jest to pełnomocnictwo wcześniejsze, niż pełnomocnictwo z 13 września 2019 r. udzielne adwokatowi W. S. Podsumowując, w okolicznościach sprawy decyzja z 18 marca 2020 r. mogła być skutecznie doręczona, bez naruszenia art. 40 § 2 k.p.a., któremukolwiek z dwójki pełnomocników, w tym adwokatowi W. S. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, doręczenie decyzji temu właśnie pełnomocnikowi było w pełni zgodne z zasadą wyrażona w art. 8 § 1 k.p.a. i skuteczne prawnie. Należy zauważać, że organ trafnie wskazał, iż to ten właśnie pełnomocnik dokonywał czynności procesowych w postępowaniu o cofnięcie decyzji, składając m.in. zażalenie na postanowienie o jego zawieszeniu. W ocenie Sądu, w wypadku, gdy to organ dokonuje wyboru pełnomocnika, któremu doręcza pisma w sprawie, zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a., winien tego wyboru dokonywać z uwzględnieniem racjonalnych przesłanek opartych o przebieg postępowania i czynności pełnomocników, w szczególności z uwzględnieniem tego, który pełnomocnik podejmował czynności w sprawie. Podsumowując, doręczenie decyzji z dnia 18 marca 2020 r. w dniu 6 kwietnia 2020 r. adwokatowi W. S. otworzyło bieg czternastodniowego terminu do wniesienia odwołania od decyzji, który był wiążący również dla skarżącej. Jeżeli skarżąca nie wniosła odwołania w tym terminie, zastosowanie art. 134 k.p.a. było w pełni uzasadnione i nie narusza prawa. Jednocześnie Sąd nie podziela wyrażanego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze poglądu, w którym jako niedopuszczalne w świetle art. 134 k.p.a. ocenia się złożenie drugiego odwołania od decyzji. O ile w istocie, stronie przysługuje jedno odwołanie w znaczeniu prawa do złożenia środka odwoławczego, to złożenie odwołania jako określonego typu pisma przez stronę w wypadku wcześniejszego wniesienia odwołania przez pełnomocnika nie jest niedopuszczalne w świetle art. 134 k.p.a. i nie stanowi usprawiedliwionej podstawy pozostawienia takiego odwołania bez rozpoznania. Kwestią rozstrzygającą w sprawie nie jest bowiem, w ocenie Sądu, swoiste wyczerpanie się prawa do złożenia odwołania, ale upływ terminu do jego wniesienia. Powyższe jednak nie może stanowić podstawy do podważenia prawidłowości rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 listopada 2020 r. W tym stanie sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. Sąd orzekał w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., albowiem przedmiotem zaskarżenia uczyniono postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym kończące postępowanie.