II SA/Gd 550/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Sędziowie NSA Stanisław Nowakowski (spr.) WSA Renata Owczarzak Protokolant Ilona Panic po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 stycznia 2002 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie nieprawidłowego usytuowania komina na budynku gospodarczym oddala skargę. Decyzją z dnia 20 grudnia 2001 r. Nr PINB-7143/74/01 Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 105 § 1 Kpa postanowił umorzyć postępowanie administracyjne w całości. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że Burmistrz pismem z dnia 15 listopada 2001 r. przekazał do inspektoratu wniosek A. M. dotyczący zadymiania jego pomieszczeń mieszkalnych w budynku na działce oznaczonej Nr we wsi W. gmina K.. Pismem z dnia 4 grudnia 2001 r. wszczęto postępowanie administracyjne i zawiadomiono o terminie oględzin. W dniu 14 grudnia 2001 r. zostały przeprowadzone oględziny na działce nr w miejscowości W., której właścicielką jest J. R.. Budynek garażowy z funkcją gospodarczą został wybudowany na podstawie uzyskanego pozwolenia na budowę dnia 28 lipca 1970 r. znak [...] wydanego przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej Wydział Budownictwa i Architektury. Projekt budowlany budynku garażowo-gospodarczego był zatwierdzony jako projekt indywidualny, w którym przewidziano 2 przewody kominowo-wentylacyjne. Oględziny wykazały, iż budynek jest wykorzystywany zgodnie z jego przeznaczeniem. Podczas jego realizacji zmieniono jedynie usytuowanie bloku kominowego oraz jeden z przewodów wykorzystuje się do celów grzewczych. Blok kominowy, znajdujący się ponad dachem budynku garażowego a podwyższony rurą stalową, oddalony jest od okien łazienki i kotłowni znajdujących się w parterze budynku mieszkalnego A. M. o 6,05 m, zaś od okien pokoju znajdującego się w parterze tegoż budynku o ponad 4,0 m. Zadymianie pomieszczeń mieszkalnych w budynku A. M. spowodowane jest używaniem nieodpowiedniego opału i nie podlega przepisom prawa budowlanego, lecz przepisom o ochronie i kształtowaniu środowiska, natomiast sprawa używania piecyków w garażu i ewentualnego zagrożenia z tego faktu wynikającego może być rozstrzygnięta przez Komendę Miejską Państwowej Straży Pożarnej lub też Rejonowy Zakład Kominiarski. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł A. M.. Wskazał w nim, iż powyższa decyzja podjęta została z obrazą art. 105 § 1 oraz art. 79 § 2 kpa. Przepisy stawiały wymóg uzyskania pozwolenia na użytkowanie, co wiąże się z protokolarnym stwierdzeniem, że obiekt wykonany został zgodnie z warunkami pozwolenia, obowiązującymi przepisami i że jego stan nie zagraża bezpieczeństwu. Mimo że taki dokument mógł stanowić dowód w tej sprawie nie ujawniono, ani się na niego nie powołano. Postępowanie nie wykazało, że budynek ten został zrealizowany zgodnie z warunkami pozwolenia na użytkowanie, natomiast użytkowanie tego budynku, powoduje pogorszenie warunków użytkowych i zdrowotnych otoczenia. Ponadto według oświadczenia inspektora sporny budynek został wykonany według rzekomego pozwolenia, jedynie na czas budowy domu mieszkalnego. Zdaniem A. M. manipulacją było również podanie odległości od jego okien do komina. Nie podano wysokości kominów, innych okien na piętrze, nie ujawniono usytuowania budynku na granicy, a nawet poza nią. Inspektor nie dostrzegł pęknięć na murach oraz odpadającego tynku. Odwołujący się twierdzi również, że nieprawdziwe jest stwierdzenie jakoby wraz z małżonką uczestniczył w oględzinach. Przeprowadzono je bez jego udziału i w ten sposób pozbawiono go wbrew art. 95 § 1 kpa możliwości wypowiedzenia się co do wyników postępowania dowodowego. Takie właśnie usytuowanie budynku, niezgodne z przeznaczeniem użytkowanie przewodów wentylacyjnych jako spalinowe jest powodem sporu, a nie stosowanie rzekomo nieodpowiedniego opału. Użycie tego argumentu jako podstawy umorzenia postępowania jest nadużyciem i manipulacją. Sentencją przepisów prawa budowlanego jest to, że gdy zachodzi sytuacja opisana wyżej organ nadzoru budowlanego ma obowiązek wydać inwestorowi lub właścicielowi nakaz przymusowej rozbiórki obiektu, który nie spełnia określonych przepisów. Decyzją z dnia 31 stycznia 2002 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 Kpa utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, że organ administracji prowadzący postępowanie w sprawie zobligowany jest do przestrzegania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Treść art. 105 § 1 Kpa zobowiązuje do wydania decyzji o umorzeniu postępowania w każdym przypadku, gdy z jakiejkolwiek przyczyny prowadzone postępowanie stało się bezzasadne. Wydając decyzję w rozpatrywanej sprawie organ pierwszej instancji zasadnie uznał, iż prowadzone postępowanie jest bezprzedmiotowe. Podnoszone przez skarżącego zarzuty nieprzestrzegania przepisów Prawa Budowlanego nie mają swego uzasadnienia. Na podstawie ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. – prawo budowlane (Dz. U. Nr 7 z 1961 r. poz. 46) zgodnie z rozporządzeniem Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 27 lipca 1961 r. w sprawie państwowego nadzoru budowlanego nad budową, rozbiórką i utrzymaniem obiektów budowlanych budownictwa powszechnego § 50 ust. 1 pkt 1 stanowi, iż "nie jest wymagane zgłoszenie ani uzyskanie od powiatowego organu nadzoru budowlanego pozwolenia na użytkowanie obiektów budowlanych, parterowych budynków mieszkalnych i gospodarskich wnoszonych na terenach położonych poza granicami administracyjnymi miast i osiedli". Warunku tego nie nałożono również w uzyskanej decyzji o pozwoleniu na budowę. W dodatkowym piśmie wyjaśniającym W. M. nie zgadza się z lokalizacją usytuowania budynku gospodarczego na granicy swojej działki o nr. Zgodnie z zarządzeniem Nr 130 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz. U. Nr 26 poz. 157) obowiązującym na podstawie ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. – prawo budowlane § 20 ust. 14 mówi:" w razie gdy wymaga tego prawidłowa zabudowa sąsiadujących ze sobą nieruchomości i zachowane zostaną obowiązujące odległości pomiędzy budynkami właściwy organ państwowego nadzoru budowlanego może zezwolić na usytuowanie budynków wymienionych w ust. 1 i 2 na granicy nieruchomości albo w odległości co najmniej 1 m od granicy". Tak więc na usytuowanie budynku gospodarczo-garażowego na granicy działki musiał wyrazić zgodę właściwy organ. W chwili rozpoczęcia budowy na swojej działce budynku mieszkalnego sporny budynek gospodarczo-garażowy był już zrealizowany i usytuowanie swojego obiektu należało dostosować do istniejących realiów. Żądanie przesunięcia ściany podłużnej bez okien na odległość zgodną z warunkami technicznymi jest bezzasadne i technicznie niemożliwe. Według aktualnej mapy geodezyjnej z Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Starostwa Powiatowego przez prowadzącego postępowanie administracyjne budynek gospodarczo-gazowy znajduje się w granicach działki J. R.. Sprawą zadymiania z kominów budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce sąsiedniej powinien rozstrzygnąć odpowiedni terenowo wydział ochrony środowiska. Natomiast o możliwości wykorzystania przewodu wentylacyjnego na dymowy powinien wypowiedzieć się mistrz kominiarski i wydać odpowiednią opinię o ewentualnej modernizacji bloku kominowego. Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł A. M.. Ponowił on zarzuty wniesione w odwołaniu i zarzucił naruszenie przepisów prawa art. 105 § 1 kpa, art. 78 pkt 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. z póź. zm. Prawo budowlane oraz § 14-22 Rozporządzenia z dnia 27 lipca 1961 r. w sprawie nadzoru budowlanego, poprzez błędne ich zastosowanie. Odpowiadając na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny, sprawując w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, jak i utrzymana przez nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały zgodnie z art. 105 § 1 kpa, a także 7 i 77 kpa. Jak wynika z akt administracyjnych postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się wniosku A. M. w sprawie nieprawidłowego usytuowania i użytkowania komina na budynku gospodarczym. Stan tej sprawy uzasadniał zastosowanie art. 105 § 1 kpa. W myśl tego przepisu, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji państwowej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wskutek zawiadomienia dokonanego przez skarżącą wszczął postępowanie mające na celu ustalenie, czy komin znajdujący się na budynku gospodarczym jest prawidłowo usytuowany oraz użytkowany. Wynikiem podjętych przez organ administracji czynności było stwierdzenie, że budynek gospodarczy, o którym informował A. M. jest budynkiem garażowym zrealizowanym zgodnie z pozwoleniem budowlanym, zaś zadymianie pomieszczeń mieszkalnych w budynku mieszkalnym spowodowane jest używaniem nieodpowiedniego opału i nie podlega przepisom prawa budowlanego, lecz przepisom o ochronie i kształtowaniu środowiska. Zarówno odwołanie skarżącego od decyzji organu pierwszej instancji, jak i skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego zawierają argumenty dotyczące nieprawidłowego usytuowania i użytkowania komina znajdującego się na budynku gospodarczym. Budynek garażowy z funkcją gospodarczą został wybudowany na podstawie uzyskanego pozwolenia na budowę i był zatwierdzony jako projekt indywidualny, w którym przewidziano 2 przewody kominowo-wentylacyjne. Podczas jego realizacji zmieniono jedynie usytuowanie bloku kominowego oraz jeden z przewodów wykorzystuje się do celów grzewczych. Celem postępowania administracyjnego jest załatwienie sprawy przez wydanie decyzji, rozstrzygającej ją co do istoty, temu powinna służyć działalność orzecznictwa administracji publicznej zmierzająca do konkretyzacji praw i obowiązków wynikających z powszechnie obowiązujących przepisów prawa. W związku z powyższym postępowanie w niniejszej sprawie jest bezprzedmiotowe. Organ nie stwierdził niezgodności z ustaleniami pozwolenia na budowę, jak również innego naruszenia przez inwestorów prawa budowlanego. Brak było zatem podstaw do władczej ingerencji organów nadzoru budowlanego w tę inwestycję. W tym stanie sprawy, stwierdzając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.