II SA/Gd 550/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. Z. i Z. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie usunięcia odpadów postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. We wniesionej do Sądu skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 lipca 2018 r., nr [..], skarżący R. Z. i Z. Z. wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją tą Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 19 kwietnia 2018 r., nr [..], mocą której nakazano skarżącym usunięcie, w terminie 60 dni od dnia, w którym decyzja niniejsza stanie się ostateczna, odpadów o kodzie 17 05 04 (gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03) w ilości 19 845,8 Mg (ton) z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania tj. z terenu działki nr [..] i [..], obręb N., gmina S., wskazując, że usuwane odpady będą przekazywane transportującemu odpady wykonującemu usługę transportu odpadów (spełniającemu wymagania określone przepisami prawa), któremu jednocześnie zostanie wskazane miejsce przeznaczenia odpadów oraz posiadacz odpadów (spełniający wymagania określone przepisami prawa, do którego należy dostarczyć odpady). W ocenie skarżących wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadniony, gdyż decyzja organu I instancji jak i poprzedzającą ją decyzja organu I instancji są niewykonalne w swoim rozstrzygnięciu. Decyzje te nie są bowiem możliwe do samodzielnego wykonania przez skarżących, gdyż usunięcie 19 845,80 ton ziemi wiąże się z nierealnym do udźwignięcia przez osoby fizyczne kosztem i jest niemożliwe z logistycznego punktu widzenia do przeprowadzenia w ciągu 60 dni. Skarżący uważają przy tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji narazi ich na poniesienie znacznej szkody w postaci poniesienia ciężaru finansowego i logistycznego związanego z wywiezieniem odpadów, w sytuacji, gdy zdaniem skarżących nie są oni w ogóle odpowiedzialni za gospodarowanie tymi odpadami a także w sytuacji, gdy w ich ocenie usunięciu mogłoby podlegać jedynie 0,065 Mg/m3 odpadów. We wniosku o wstrzymanie wykonanie zaskarżonej decyzji skierowanym uprzednio do Samorządowego Kolegium Odwoławczego skarżący wyjaśnili dodatkowo, że pokrycie kosztów wywiezienia odpadów stanowi dla nich obciążenie ich budżetu w stopniu niemożliwym do poniesienia, z kolei konieczność zaciągnięcia kredytu bądź pożyczki na ten cel mogłaby spowodować trudne do odwrócenia skutki w ich sferze majątkowej. Obecnie, jak wskazali, nie posiadają tak znacznych środków finansowych, które umożliwiłyby im zlecenie wywozu odpadów zwożonych na teren ich działek przez ponad rok. Ponadto, uważają, że nierealne jest znalezienie przedsiębiorcy, który by się tego podjął w tak krótkim czasie oraz miejsca, do którego tyle ziemi miałoby zostać przewiezione. Rozpoznając złożony wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z przywołanej regulacji wynika, że istnieją dwie alternatywne przesłanki wstrzymania przez sąd zaskarżonego aktu a są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. Przy czym przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego tj. np. w sytuacji, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, Legalis). Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2010 r., sygn. akt I FSK 1841/09, Legalis). W ocenie Sądu, skarżący uprawdopodobnili, że wykonanie przez skarżących nałożonego na nich zaskarżoną decyzją obowiązku może narazić ich na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody materialnej jak również spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jako że wiąże się z koniecznością pokrycia przez skarżących jego kosztów. Ponadto, wykonanie decyzji przed merytorycznym rozpoznaniem sprawy przez Sąd, łączy się z niebezpieczeństwem powstania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle wskazanych okoliczności Sąd uznał za zasadne uwzględnienie wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w związku z czym w oparciu o art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu