II SA/Gd 551/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz (spr.) Sędziowie: WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka As. WSA Krzysztof Gruszecki Protokolant Beata Kaczmar po rozpoznaniu w dniu 22 września 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi P. S. na decyzję Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia 1 lutego 2002 r. Nr [...] w przedmiocie zdolności do służby wojskowej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, III. zasądza od Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej na rzecz skarżącego kwotę 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska orzeczeniem z dnia 19 grudnia 2001 r. po rozpoznaniu u P. S. przebytej meniscectomii przyśrodkowej stawu kolanowego prawego nie upośledzającej sprawności ustroju § 78 p. 2 oraz braków uzębienia § 24 p. 1 uznała go za zdolnego do służby wojskowej – kategoria zdrowia "A". Organ I instancji w uzasadnieniu podał, że stan zdrowia badanego zezwala mu na pełnienie służby wojskowej pomimo stwierdzonych schorzeń i ułomności, ponieważ nie upośledzają one w sposób istotny sprawności ustroju. W odwołaniu od powyższej decyzji P. S. podał, że po przeprowadzonych dwóch operacjach stawu kolanowego nadal jest pod stałą opieką ortopedy. Stale nosi opaskę uciskową, nie uprawia żadnych sportów ani ćwiczeń fizycznych, ponieważ kolano ciągle go boli i puchnie od nadmiernego wysiłku. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska orzeczeniem z dnia 1 lutego 2002 r. utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie. Organ II instancji w uzasadnieniu podał, że TWKL wydała orzeczenie w oparciu o wyniki niezbędnych specjalistycznych badań lekarskich. Z badania przeprowadzonego przez doświadczonego specjalistę chirurgii urazowej i ortopedii przedmiotowo wynika, że stawy kolanowe są bez obrzęku i wysięku, zwarte bez zaniku mięśni czworogłowych ud z pełnym zakresem ruchomości. Biorą pod uwagę specjalistyczny wynik badania ortopedycznego organ odwoławczy stwierdził, że nie widzi podstawy do przeprowadzenia specjalistycznych sprawdzających badań lekarskich w tym względzie. Jednocześnie organ II instancji wskazał, że rozpatrując sprawę zapoznał się z kartą konsultacyjną z dnia 21 listopada 2001 r. z Poradni Ortopedycznej. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego P. S. podał, że nie zaznał żadnych badań specjalistycznych. Nadto wskazał, że nadal przebywa pod opieką ortopedy i jego sprawność fizyczna jest ograniczona, przedstawiając zakres dolegliwości i ograniczeń tak jak w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 57, poz. 278 ze zm.) wojskowa komisja lekarska wydaje orzeczenie na podstawie badania lekarskiego oraz na podstawie dokumentacji lekarskiej i innych dokumentów mających znaczenie w sprawie. Orzeczenie wydaje się niezwłocznie po skompletowaniu dokumentacji i po przeprowadzeniu niezbędnych badań ( § 18 ust. 3 cyt. rozporządzenia). Jak wynika z § 32 ust. 2 zd. 2 cytowanego rozporządzenia wojskowa komisja lekarska rozpatrująca odwołanie może przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania komisji, która wydała orzeczenie i decyzję. W przedmiotowej sprawie rozpoznano u skarżącego przebytą meniscectomię przyśrodkową stawu kolanowego prawego, nie upośledzającą sprawności ustroju - § 78 p. 2. Zgodnie z załącznikiem nr 1 do cytowanego rozporządzenia, zawierającym wykaz chorób i ułomności przy ocenie zdolności fizycznej i psychicznej do czynnej służby wojskowej pod § 78 p. 2 ujęto zniekształcenia, zmiany pourazowe w obrębie wielkich stawów kończyn, bez upośledzenia sprawności ustroju. W objaśnieniach szczegółowych do § 78 stwierdzono natomiast, że ocena orzecznicza wymaga dokumentacji leczenia szpitalnego lub w poradni specjalistycznej. Zatem jak wynika z powyższego komisja wojskowa przed wydaniem orzeczenia w sprawie zdolności do służby wojskowej musi zapoznać się z dokumentacją leczenia szpitalnego lub w poradni specjalistycznej, a dopiero następnie przeprowadzić niezbędne badania. W taki sposób zebrany materiał może stanowić podstawę do wydania decyzji w przedmiocie zdolności do służby wojskowej. W przedmiotowej sprawie organy obu instancji pominęły fakt, iż ocena orzecznicza wymagała zapoznania się z dokumentacją leczenia szpitalnego oraz w poradni specjalistycznej, gdyż jak wynika z twierdzeń skarżącego przeszedł leczenie szpitalne oraz pozostaje pod opieką specjalisty ortopedy. Za taką dokumentację nie można uznać karty konsultacyjnej z dnia 21 listopada 2001 r. Wojskowe Komisje Lekarskie natomiast nie zobowiązały skarżącego do przedłożenia właściwej dokumentacji leczenia i wydały orzeczenia bez analizy całego materiału dowodowego wymaganego przepisami rozporządzenia z dnia 10 czerwca 1992 r. Wobec powyższego należy stwierdzić, iż doszło do naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż prawidłowa ocena stanu zdrowia skarżącego i zdolności do służby wojskowej jest możliwa po zapoznaniu się z odpowiednią dokumentacją leczenia oraz zbadaniu skarżącego. Rzeczą organu II instancji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy będzie uzupełnienie, stosownie do treści § 32 ust. 2 cytowanego rozporządzenia, dokumentacji lekarskiej skarżącego, w razie potrzeby przeprowadzenie ponownego badania skarżącego. Mając powyższe na względzie Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. orzeczono o tym, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Orzeczenie o kosztach postępowania oparto na art. 200 p.p.s.a.